20 ການຟື້ນຟູຄັ້ງຍິ່ງໃຫຍ່

ຕົ້ນສະບັບພາສາອັງກິດ

ຂ່າວທູດສະຫວັນອົງທີໜຶ່ງ

ຂ່າວທູດສະຫວັນອົງທີໜຶ່ງໃນພຣະນິມິດບົດທີ 14 ໄດ້ພະຍາກອນໄວ້ລ່ວງໜ້າວ່າ ການປະກາດເລື່ອງການສະເດັດກັບມາຂອງພຣະຄຣິສໃນບໍ່ຊ້ານັ້ນ ຈະນຳໄປສູ່ການຕື່ນຕົວທາງສາສະໜາຄັ້ງຍິ່ງໃຫຍ່. ໃນພຣະທຳດັ່ງກ່າວມີທູດສະຫວັນອົງໜຶ່ງ “ບິນໄປໃນທ້ອງຟ້າ ມີຂ່າວປະເສີດອັນນິຣັນດອນ ນຳໄປປະກາດແກ່ຊາວໂລກທັງປວງ, ແກ່ທຸກປະເທດ, ທຸກຊົນເຜົ່າ, ທຸກພາສາ ແລະ ທຸກຊົນຊາດ.” ທູດສະຫວັນອົງນັ້ນ “ເປັ່ງສຽງຮ້ອງວ່າ:” “ຈົ່ງຢຳເກງພຣະເຈົ້າ ແລະ ຍົກຍ້ອງໃຫ້ກຽດແກ່ພຣະອົງ ເພາະເຖິງເວລາແລ້ວທີ່ພຣະອົງຈະຕັດສິນມະນຸດສະໂລກ; ຈົ່ງນະມັດສະການພຣະອົງຜູ້ທີ່ໄດ້ສ້າງຟ້າສະຫວັນ, ແຜ່ນດິນໂລກ, ນ້ຳທະເລ ກັບບໍ່ນ້ຳພຸທັງຫຼາຍ.” (ພຣະນິມິດ 14:6, 7). {GC 355.1}

ການທີ່ພຣະຄຳພີຂຽນວ່າ ທູດສະຫວັນເປັນຜູ້ປະກາດເຕືອນນັ້ນ ມີຄວາມໝາຍສຳຄັນຫຼາຍ. ດ້ວຍລັກສະນະຂອງທູດສະຫວັນທີ່ມີຄວາມບໍຣິສຸດ, ສະຫງ່າຣາສີ ແລະ ຣິດອຳນາດ, ພຣະເຈົ້າຈຶ່ງໃຊ້ສັນຍະລັກຂອງທູດສະຫວັນ ເພື່ອເນັ້ນເຖິງລັກສະນະອັນສູງສົ່ງຂອງຂ່າວສານດັ່ງກ່າວ ທີ່ຈະປະກາດອອກໄປດ້ວຍສະຫງ່າຣາສີ ແລະ ພະລັງຣິດ­ເດດ. ສ່ວນທີ່ຂຽນວ່າທູດສະຫວັນອົງນັ້ນ “ບິນໄປໃນທ້ອງຟ້າ” ດ້ວຍການ “ເປັ່ງສຽງຮ້ອງ” ເພື່ອປະກາດເຕືອນ ແລະ ໄດ້ປະກາດແກ່ມະນຸດສະໂລກທຸກຄົນນັ້ນ ຄືປະກາດໃຫ້ແກ່ “ທຸກປະເທດ, ທຸກຊົນເຜົ່າ, ທຸກພາສາ ແລະ ທຸກຊົນຊາດ,” ສະແດງໃຫ້ເຫັນວ່າຂ່າວສານດັ່ງກ່າວຈະຖືກປະກາດໄປທົ່ວໂລກຢ່າງໄວວາ. {GC 355.2}

ຂ່າວສານດັ່ງກ່າວໄດ້ໃຫ້ຄວາມກະຈ່າງ ກ່ຽວກັບເວລາທີ່ການເຄື່ອນໄຫວນີ້ຈະເກີດຂຶ້ນ ໂດຍປະກາດວ່າມັນເປັນພາກສ່ວນຂອງ “ຂ່າວປະເສີດອັນນິຣັນດອນ” ແລະ ເປັນການປະກາດທີ່ເປີດການພິພາກສາ. ຂ່າວແຫ່ງຄວາມລອດພົ້ນໄດ້ຖືກປະກາດໃນທຸກຍຸກສະໄໝ, ແຕ່ຂ່າວຂອງທູດສະຫວັນອົງທຳອິດນີ້ ເປັນສ່ວນຂອງຂ່າວປະເສີດທີ່ສາມາດປະກາດໃນຍຸກສຸດທ້າຍເທົ່ານັ້ນ ເພາະເວລາພິພາກສາເປັນເລື່ອງຂອງຍຸກສຸດທ້າຍ. ຄຳພະຍາກອນທັງຫຼາຍໃນພຣະຄຳພີໄດ້ບອກລ່ວງໜ້າ ເຖິງເຫດການຕ່າງໆຕາມລຳດັບຈົນເຖິງການເປີດການພິພາກສາ ໂດຍສະເພາະແມ່ນຄຳພະຍາກອນໃນພຣະທຳດານີເອນ. ແຕ່ສ່ວນຂອງຄຳພະຍາກອນຂອງດານີເອນທີ່ກ່ຽວຂ້ອງກັບຍຸກສຸດທ້າຍ ພຣະອົງຊົງສັ່ງເພິ່ນວ່າ: “ແຕ່ສ່ວນເຈົ້າ, ດານີເອນ ຈົ່ງມ້ວນ ແລະ ປະທັບຕາໃສ່ຖ້ອຍຄຳແຫ່ງໜັງສືມ້ວນນີ້ໄວ້ຈົນເຖິງວາລະສຸດທ້າຍ.” (ດານີເອນ 12:4 LCV). ສະນັ້ນ, ຈຶ່ງບໍ່ສາມາດມີການປະກາດເລື່ອງການພິພາກສາ ຈົນກວ່າເວລາທີ່ຄຳພະຍາກອນກຳນົດໄວ້ນັ້ນໄດ້ມາເຖິງ. ແຕ່ໃນຍຸກສຸດທ້າຍ ຜູ້­ເຜີຍ­ພຣະ­ທຳກ່າວວ່າ: “ໃນເວລານັ້ນ ຄົນຈຳນວນຫຼວງຫຼາຍຈະແລ່ນໄປແລ່ນມາ ແລະ ຄວາມຮູ້ຈະເພີ່ມທະວີຂຶ້ນ.” (ດານີເອນ 12:4). {GC 355.3}

ສ່ວນອັກຄະສາວົກໂປໂລໄດ້ເຕືອນຄຣິສຕະຈັກບໍ່ໃຫ້ຄາດຫວັງວ່າພຣະຄຣິສຈະສະເດັດມາໃນຍຸກສະໄໝຂອງເພິ່ນ, ໂດຍກ່າວວ່າ: “ວັນນັ້ນຈະບໍ່ມາເຖິງ ຈົນກວ່າການທໍລະຍົດຄັ້ງສຸດທ້າຍຈະເກີດຂຶ້ນກ່ອນ ແລະ ຜູ້ຊົ່ວຮ້າຍຈະປາກົດຕົວຂຶ້ນ.” (2 ເທສະໂລນິກ 2:3). ສະນັ້ນ, ການປະຖິ້ມຄວາມເຊື່ອຄັ້ງໃຫຍ່ ແລະ ການປົກຄອງອັນດົນນານຂອງ “ຜູ້ຊົ່ວຮ້າຍ” ຕ້ອງເກີດຂຶ້ນກ່ອນການສະເດັດກັບມາຂອງອົງ­ພຣະ­ຜູ້­ເປັນ­ເຈົ້າຂອງພວກເຮົາ. ຄຳວ່າ “ຜູ້ຊົ່ວຮ້າຍ,” “ອຳນາດອັນເລິກລັບແຫ່ງຄວາມຊົ່ວຮ້າຍ,” ແລະ “ຜູ້ທີ່ຖືກໝາຍໄວ້ສຳລັບນະຣົກ” ໃນພຣະທຳ 2 ເທສະໂລນິກ 2:3–8 ໝາຍເຖິງລະບອບສັນຕະປາປາທີ່ເຮືອງອຳນາດຢູ່ຕະຫຼອດ 1,260 ປີຕາມຄຳພະຍາກອນ. ໄລຍະເວລາດັ່ງກ່າວໄດ້ສິ້ນສຸດລົງໃນປີ 1798. ການສະເດັດມາຂອງພຣະຄຣິສບໍ່ສາມາດເກີດຂຶ້ນກ່ອນເວລານັ້ນ. ຄຳເຕືອນຂອງອາຈານໂປໂລກວມເອົາໄລຍະເວລາທັງໝົດ ຕັ້ງແຕ່ພຣະເຢຊູສະເດັດຂຶ້ນສະຫວັນຈົນເຖິງປີ 1798. ດັ່ງນັ້ນ, ການປະກາດເລື່ອງການສະເດັດກັບມາຂອງພຣະຄຣິສຕ້ອງເກີດຂຶ້ນຫຼັງຈາກປີນັ້ນ. {GC 356.1}

ບໍ່ເຄີຍມີການປະກາດຂ່າວສານດັ່ງກ່າວໃນຍຸກສະໄໝຕ່າງໆກ່ອນໜ້ານັ້ນ. ດັ່ງທີ່ເຮົາໄດ້ເຫັນມາແລ້ວ, ອາຈານໂປໂລກໍບໍ່ໄດ້ປະກາດເລື່ອງນີ້, ເພິ່ນພຽງແຕ່ຊີ້ແນະພີ່ນ້ອງວ່າ ເລື່ອງການສະເດັດກັບມາຍັງເປັນເລື່ອງຂອງອະນາຄົດອັນຍາວໄກ. ພວກນັກປະຕິຮູບກໍບໍ່ໄດ້ປະກາດເຊັ່ນກັນ. ມາຕິນ ລູເທີ ກ່າວວ່າ ການພິພາກສາຄົງຈະເກີດຂຶ້ນຫຼັງຈາກສະໄໝຂອງເພິ່ນປະມານ 300 ປີ. ຢ່າງໃດກໍຕາມ, ນັບແຕ່ປີ 1798 ເປັນຕົ້ນມາ ພຣະທຳດານີເອນໄດ້ເປີດຜະໜຶກໄວ້ ແລະ ຄວາມຮູ້ໃນຄຳພະຍາກອນໄດ້ເພີ່ມທະວີຂຶ້ນ, ມີຄົນຈຳນວນຫຼວງຫຼາຍປະກາດເຕືອນວ່າ ການພິພາກສານັ້ນໃກ້ເຂົ້າມາແລ້ວ. {GC 356.2}

ປະກາດໃນຫຼາຍປະເທດພ້ອມກັນ

ເຊັ່ນດຽວກັນກັບການປະຕິຮູບຄັ້ງໃຫຍ່ໃນສະຕະວັດທີ 16, ໃນເວລາດຽວກັນມີການເຄື່ອນໄຫວປະກາດເລື່ອງການສະເດັດກັບມາຂອງພຣະຄຣິສໃນປະເທດຕ່າງໆທີ່ມີພື້ນຖານຄຣິສຕຽນ. ພຣະເຈົ້າຊົງນຳຊາຍຜູ້ເຊື່ອທີ່ເປັນນັກອະທິຖານບາງຄົນ ທັງໃນທະວີບເອີຣົບ ແລະ ອາເມຣິກາໃຫ້ຄົ້ນຄວ້າຄຳພະຍາກອນ; ແລະເມື່ອພວກເຂົາສະກົດຮອຍຕາມຄຳທຳນວາຍໃນພຣະຄຳພີ ກໍພົບຫຼັກຖານອັນໜ້າເຊື່ອຖືວ່າ ການສິ້ນສຸດລົງຂອງບັນດາທຸກສິ່ງໃກ້ຈະເຖິງແລ້ວ. ໃນດິນແດນຕ່າງໆມີກຸ່ມຄຣິສຕຽນທີ່ຄົ້ນພົບໃນພຣະຄຳພີວ່າ ການສະເດັດກັບມາຂອງພຣະຄຣິສໃກ້ເຂົ້າມາແລ້ວ, ໂດຍກຸ່ມເຫຼົ່ານີ້ບໍ່ໄດ້ມີການສື່ສານພົວພັນກັນມາກ່ອນ. {GC 357.1}

ໃນປີ 1821, ຄືສາມປີຫຼັງຈາກທີ່ ມິນເລີ ສະຫຼຸບການຄົ້ນຄວ້າຄຳພະຍາກອນທີ່ກ່າວເຖິງເວລາຂອງການພິພາກສາ, ດຣ. ໂຈເຊັບ ວໍຟ໌ (Dr. Joseph Wolff) ຜູ້ທີ່ໄດ້ຮັບການຂະໜານນາມວ່າ “ຜູ້ປະກາດແກ່ຊາວໂລກທັງປວງ,” ເລີ່ມປະກາດວ່າການສະເດັດມາຂອງພຣະຄຣິສໃກ້ແລ້ວ. ອາຈານວໍຟ໌ຖືກຳເນີດໃນປະເທດເຢຍລະມັນ; ພໍ່ຂອງເພິ່ນເປັນຣັບບີຂອງສາສະໜາຢິວ. ຂະນະທີ່ອາຈານວໍຟ໌ຍັງເຍົາໄວ ເພິ່ນເຊື່ອວ່າສາສະໜາຄຣິສເປັນຄວາມຈິງ, ເພິ່ນມີຄວາມກະຕືລືລົ້ນ ແລະ ມີຈິດໃຈຝັກໃຝ່ຄວາມຮູ້, ມັກຟັງບົດສົນທະນາທີ່ເຮືອນຂອງພໍ່ໃນຂະນະທີ່ຊາວເຮັບເຣີເຕົ້າໂຮມກັນເປັນປະຈຳທຸກວັນ ເພື່ອທົບທວນຄວາມຄາດຫວັງຂອງຊົນຊາດຢິວເລື່ອງສະຫງ່າຣາສີຂອງພຣະເມຊີອາທີ່ຈະສະເດັດມາ ແລະ ການຟື້ນຟູຊົນຊາດອິດສະຣາເອນ. ມື້ໜຶ່ງໜຸ່ມນ້ອຍວໍຟ໌ໄດ້ຍິນຄົນກ່າວເຖິງເຢຊູໄທນາຊາເຣັດ ຈຶ່ງຖາມວ່າຜູ້ນັ້ນແມ່ນໃຜ. ມີຄົນຕອບວ່າ: “ເຢຊູເປັນຄົນຢິວທີ່ມີຄວາມສາມາດຫຼາຍທີ່ສຸດ ແຕ່ເພິ່ນແອບອ້າງວ່າເປັນພຣະເມຊີອາ; ສະພາຊາວຢິວຈຶ່ງຕັດສິນປະຫານຊີວິດເພິ່ນ.” ໜຸ່ມນ້ອຍຖາມຄືນວ່າ: “ເພາະເຫດໃດນະຄອນເຢຣູຊາເລັມຈຶ່ງຕ້ອງຖືກທຳລາຍ? ເປັນຫຍັງພວກເຮົາຕ້ອງຢູ່ແບບບໍ່ມີບ້ານເມືອງຂອງຕົນເອງ?” ພໍ່ຂອງເພິ່ນຕອບວ່າ: “ເປັນຕາໜ້າເສົ້າແທ້! ຍ້ອນວ່າຄົນຢິວໄດ້ຂ້າບັນດາຜູ້­ເຜີຍ­ພຣະ­ທຳ.” ໜຸ່ມນ້ອຍຄິດໄດ້ທັນທີວ່າ: “ຫຼືວ່າພຣະເຢຊູເປັນໜຶ່ງໃນພວກຜູ້­ເຜີຍ­ພຣະ­ທຳເຊັ່ນກັນ? ບາງເທື່ອພຣະອົງບໍ່ໄດ້ມີຄວາມຜິດເມື່ອພຣະອົງຖືກຊາວຢິວຂ້າ.”1 ວໍຟ໌ຮູ້ສຶກຢ່າງແຮງກ້າວ່າຄວາມຄິດດັ່ງກ່າວຄົງເປັນຄວາມຈິງ, ເພິ່ນຈຶ່ງໄປຢືນໃກ້ໂບດຂອງຄຣິສຕຽນຢູ່ເລື້ອຍໆເພື່ອຟັງຄຳເທດສະໜາ ເຖິງແມ່ນວ່າໄດ້ຖືກຜູ້ໃຫຍ່ຫ້າມບໍ່ໃຫ້ເຂົ້າໂບດກໍຕາມ. {GC 357.2}

ຄັ້ງໜຶ່ງເມື່ອອາຍຸພຽງ 7 ປີ, ເພິ່ນໂອ້ອວດໃຫ້ເພື່ອນບ້ານຄຣິສຕຽນຜູ້ແກ່ຊະລາຄົນໜຶ່ງຟັງວ່າ, ໃນອະນາຄົດ ພຣະເມຊີອາຈະສະເດັດມາໂຜດຊົນຊາດອິດສະຣາເອນໃຫ້ຊະນະສັດຕູທັງປວງ. ແລ້ວຜູ້ເຖົ້ານັ້ນຈຶ່ງຕອບຢ່າງເອັນດູວ່າ: “ທ້າວນ້ອຍເອີຍ, ຂ້ອຍຈະບອກເຈົ້າວ່າພຣະເມຊີອາຜູ້ແທ້ຈິງແມ່ນໃຜ: ແມ່ນພຣະເຢຊູໄທນາຊາເຣັດ…ຜູ້ທີ່ບັນພະບຸລຸດຂອງເຈົ້າໄດ້ຄຶງໄວ້ເທິງໄມ້ກາງແຂນ, ບໍ່ຕ່າງຫຍັງກັບທີ່ພວກເຂົາໄດ້ກະທຳຕໍ່ບັນດາຜູ້­ເຜີຍ­ພຣະ­ທຳໃນສະໄໝກ່ອນ. ເຈົ້າຈົ່ງເມືອເຮືອນໄປອ່ານພຣະທຳເອຊາຢາບົດທີ 53 ແລ້ວຈະເຫັນວ່າພຣະ­ເຢຊູ­ຄຣິສເປັນພຣະບຸດຂອງພຣະເຈົ້າ.”2 ໃນທັນໃດນັ້ນ, ເພິ່ນກໍຮູ້ສຶກຢ່າງຈັບໃຈວ່າຄຳຂອງຜູ້ເຖົ້ານັ້ນຕ້ອງເປັນຄວາມຈິງ. ເພິ່ນຈຶ່ງກັບບ້ານໄປອ່ານພຣະຄຳພີ; ເມື່ອອ່ານແລ້ວ ກໍປະຫຼາດໃຈທີ່ຊີວິດຂອງພຣະເຢຊູໄທນາຊາເຣັດ ສອດຄ່ອງກັບຄຳພະຍາກອນທຸກປະການ. ເປັນໄປໄດ້ບໍວ່າ ຖ້ອຍຄຳຂອງຜູ້ເຖົ້າຄຣິສຕຽນເປັນຄວາມຈິງ? ຊາຍໜຸ່ມນ້ອຍນັ້ນຈຶ່ງໄປຂໍໃຫ້ພໍ່ຊ່ວຍອະທິບາຍຄຳພະຍາກອນດັ່ງກ່າວ, ແຕ່ພໍ່ບໍ່ປາກບໍ່ເວົ້າຫຍັງ ມີແຕ່ເບິ່ງລູກດ້ວຍສາຍຕາຂວາງ; ວໍຟ໌ຈຶ່ງບໍ່ກ້າເວົ້າເຖິງເລື່ອງນັ້ນອີກ. ເຖິງຢ່າງໃດກໍຕາມ, ສິ່ງນີ້ມີແຕ່ເພີ່ມຄວາມປາຖະໜາທີ່ຈະຮູ້ຈັກສາສະໜາຄຣິສຫຼາຍຂຶ້ນ. {GC 357.3}

ພໍ່ແມ່ປິດກັ້ນບໍ່ໃຫ້ວໍຟ໌ຮັບຮູ້ໃນສິ່ງທີ່ເພິ່ນສະແຫວງຫາ ຈົນເມື່ອເພິ່ນອາຍຸໄດ້ 11 ປີ ເພິ່ນກໍອອກຈາກເຮືອນ ເພື່ອສຶກສາຮ່ຳຮຽນ ແລະ ເພື່ອເລືອກເອົາສາສະໜາພ້ອມດ້ວຍວິຊາຊີບຂອງຕົນ. ໃນເບື້ອງຕົ້ນ, ເພິ່ນພັກຢູ່ກັບຍາດຕິພີ່ນ້ອງ ແຕ່ບໍ່ດົນກໍຖືກຂັບໄລ່ໄປໃນຖານະຜູ້ທີ່ປະຖິ້ມສາສະໜາດັ້ງເດີມ. ໜຸ່ມນ້ອຍວໍຟ໌ລຳພັງພຽງຄົນດຽວໄຮ້ຍາດຂາດມິດ ຕ້ອງອອກໄປສູ້ຊີວິດຫາທາງໃຫ້ຕົນເອງທ່າມກາງຄົນແປກໜ້າໂດຍບໍ່ມີເງິນ. ເພິ່ນຈຶ່ງພະເນຈອນໄປຕາມບ່ອນຕ່າງໆ ແລະ ສຶກສາຮຽນຮູ້ຢ່າງຂະຫຍັນໝັ່ນພຽນ ແລ້ວຫາເງິນປະທັງຊີວິດໂດຍການສອນພາສາເຮັບເຣີ. ເພິ່ນກໍຮັບເຊື່ອເປັນກາໂຕລິກ ເພາະມີອາຈານສອນທີ່ເປັນກາໂຕລິກ; ແລະມີຄວາມຕັ້ງໃຈວ່າ ຈະອຸທິດຊີວິດເພື່ອປະກາດຂ່າວປະເສີດໃຫ້ກັບຊົນຊາດຂອງຕົນເອງ. ຕໍ່ມາບໍ່ເທົ່າໃດປີ, ເພິ່ນຈຶ່ງໄປນະຄອນໂຣມ ເພື່ອສຶກສາຕາມຈຸດປະສົງດັ່ງກ່າວຢູ່ໃນວິທະຍາໄລສອນນັກປະກາດຂອງກາໂຕລິກ. ແຕ່ນິໄສການເປັນຕົວຂອງຕົວເອງ ແລະ ການເວົ້າກົງໄປກົງມາ ເປັນເຫດໃຫ້ວໍຟ໌ຖືກກ່າວຫາວ່າເປັນຄົນນອກຮີດ. ເພິ່ນໂຈມຕີການປະຕິບັດຢ່າງຜິດພ້ຽນຂອງຄຣິສຕະຈັກໂຣມຢ່າງເປີດເຜີຍ ແລະ ຊຸກຍູ້ໃຫ້ເກີດການປະຕິຮູບ. ເຖິງແມ່ນວ່າໃນຕອນທຳອິດ ເພິ່ນໄດ້ຮັບຄວາມໂປດປານເປັນພິເສດຈາກພວກຜູ້ນຳຊັ້ນສູງໃນລະບອບສັນຕະປາປາ, ແຕ່ຕໍ່ມາກໍຖືກສັ່ງໃຫ້ຍ້າຍອອກຈາກນະຄອນໂຣມ. ເພິ່ນໄປຕາມບ່ອນຕ່າງໆ ໂດຍມີເຈົ້າໜ້າທີ່ຄຣິສຕະຈັກຈັບຕາເບິ່ງເພິ່ນຢູ່, ຈົນໃນທີ່ສຸດເຈົ້າໜ້າທີ່ເຫຼົ່ານັ້ນເຫັນຢ່າງແຈ່ມແຈ້ງວ່າ ບໍ່ມີທາງທີ່ຈະໃຫ້ວໍຟ໌ມາຍອມຢູ່ໃຕ້ການບັງຄັບບັນຊາຂອງຄຣິສຕະຈັກໂຣມໄດ້. ພວກເຂົາກ່າວວ່າ ວໍຟ໌ເປັນຄົນໃຈແຂງ ດັດແປງບໍ່ໄດ້ ຈຶ່ງປ່ອຍເພິ່ນໃຫ້ໄປຕາມອິດສະຫຼະ. ເພິ່ນຈຶ່ງເດີນທາງໄປຍັງປະເທດອັງກິດ ແລະ ຮັບເຊື່ອຕາມຫຼັກຄຳສອນໂປຣແຕັສຕັງ ຈຶ່ງເຂົ້າເປັນສະມາຊິກຄຣິສຕະຈັກແຫ່ງອັງກິດ. ຫຼັງຈາກສຶກສາຮ່ຳຮຽນສອງປີ ເພິ່ນກໍອອກໄປປະກາດໃນປີ 1821. {GC 358.1}

ອາຈານວໍຟ໌ເຊື່ອຄວາມຈິງອັນຍິ່ງໃຫຍ່ ກ່ຽວກັບການສະເດັດມາຄັ້ງທຳອິດຂອງພຣະຄຣິສໃນຖານະຜູ້ທີ່ “ທົນທຸກນາໆ ແລະ ທົນຕໍ່ຄວາມເຈັບປວດ” (ເອຊາຢາ 53:3); ແຕ່ໃນຂະນະດຽວກັນ, ເພິ່ນເຫັນວ່າ ຄຳພະຍາກອນໃນພຣະຄຳພີສອນຢ່າງແຈ່ມແຈ້ງເໝືອນກັນວ່າ ພຣະອົງຈະສະເດັດກັບມາຄັ້ງທີສອງ ດ້ວຍຣິດທານຸພາບ ແລະ ສະຫງ່າຣາສີ. ເພິ່ນພະຍາຍາມນຳພາຄົນຮ່ວມຊາດ ໃຫ້ຮູ້ຈັກພຣະເຢຊູໄທນາຊາເຣັດໃນຖານະພຣະເມຊີອາທີ່ຊົງສັນຍາໄວ້ນັ້ນ ຜູ້ຊົງຖ່ອມພຣະອົງລົງໃນການສະເດັດມາຄັ້ງທຳອິດ ເພື່ອເປັນເຄື່ອງໄຖ່ບາບໃຫ້ແກ່ມວນມະນຸດ. ໃນຂະນະດຽວກັນ, ເພິ່ນຍັງສອນພວກເຂົາເຖິງການສະເດັດມາຄັ້ງທີສອງຂອງພຣະອົງວ່າ ພຣະອົງຈະສະເດັດມາໃນຖານະກະສັດ ແລະ ຜູ້ປົດປ່ອຍ. {GC 358.2}

“ກຳລັງຂອງຂ້າພະເຈົ້າມາຈາກພຣະຄຳພີ”

ອາຈານວໍຟ໌ກ່າວວ່າ: “ພຣະເຢຊູໄທນາຊາເຣັດເປັນພຣະເມຊີອາທີ່ແທ້ຈິງ. ພຣະຫັດ ແລະ ພຣະບາດຂອງພຣະອົງຖືກແທງ ໃນຂະນະທີ່ພຣະອົງຖືກນຳໄປປະຫານດັ່ງລູກແກະທີ່ຖືກນຳໄປຂ້າ; ພຣະອົງລຶ້ງເຄີຍກັບຄວາມທຸກຍາກ ແລະ ຄວາມໂສກເສົ້າ; ພຣະອົງສະເດັດມາຄັ້ງທຳອິດຫຼັງຈາກໄມ້ຄ້ອນເທົ້າຂອງຢູດາຖືກຍາດໄປຕາມຄຳທຳນວາຍຂອງຢາໂຄບ;3 ພຣະອົງຈະສະເດັດມາຄັ້ງທີສອງ ພ້ອມດ້ວຍໝູ່ເມກແຫ່ງຟ້າສະຫວັນ ແລະ ສຽງເປົ່າແກຂອງອັກຄະ­ເທວະດາ.”4 “ພຣະເຢຊູຈະຢືນເທິງພູເຂົາໝາກກອກເທດ; ສິດທິອຳນາດໃນການປົກຄອງຢູ່ເໜືອທຳ­ມະຊາດທັງປວງ ເຊິ່ງອາດາມເຄີຍໄດ້ຮັບ ແລະ ສູນເສຍໄປນັ້ນ5 ກໍຈະຖືກມອບໃຫ້ແກ່ພຣະອົງ. ເມື່ອນັ້ນ, ພຣະອົງຈະເປັນກະສັດປົກຄອງຢູ່ເໜືອສາກົນລະໂລກ; ການຄ່ຳຄວນຂອງທຳມະຊາດຈະຢຸດລົງ ເຫຼືອແຕ່ສຽງເພງໂມທະນາສັນລະເສີນ.…ເມື່ອພຣະເຢຊູສະເດັດມາດ້ວຍສະຫງ່າຣາສີຂອງພຣະບິດາ ພ້ອມກັບໝູ່ທູດສະຫວັນບໍຣິສຸດ…ຜູ້ເຊື່ອທີ່ຕາຍແລ້ວກໍຈະເປັນຂຶ້ນມາກ່ອນ.6 ນີ້ແມ່ນສິ່ງທີ່ຄຣິສຕຽນເຮົາເອີ້ນວ່າ ການຟື້ນຈາກຄວາມຕາຍຄັ້ງທຳອິດ. ເມື່ອນັ້ນທຳມະຊາດຂອງບັນດາສັດທັງຫຼາຍຈະໄດ້ຮັບການປ່ຽນແປງ7 ແລະ ຈະສະຫງົບຢູ່ຕໍ່ອົງພຣະເຢຊູ;8 ຈະມີສັນຕິສຸກສັນຕິພາບທົ່ວສາກົນລະໂລກ;”9 “ໃນເວລານັ້ນອົງ­ພຣະ­ຜູ້­ເປັນ­ເຈົ້າຈະຫຼຽວເບິ່ງໂລກອີກ ແລະ ຈະຊົງກ່າວອີກຄັ້ງໜຶ່ງວ່າ, ‘ເບິ່ງແມ! ທຸກສິ່ງລ້ວນແຕ່ດີແທ້.’”10 {GC 359.1}

ອາຈານວໍຟ໌ເຊື່ອວ່າ ການສະເດັດກັບມາຂອງພຣະອົງໃກ້ເຂົ້າມາແລ້ວ ແລະ ຈາກການສຶກສາໄລຍະເວລາແຫ່ງຄຳພະຍາກອນ ກໍມາເຖິງຂໍ້ສະຫຼຸບເລື່ອງວັນສິ້ນໂລກທີ່ຫ່າງຈາກມິນເລີບໍ່ເທົ່າໃດປີ. ມີຫຼາຍຄົນອ້າງຂໍ້ພຣະຄຳພີວ່າ, “ບໍ່ມີຜູ້ໃດຮູ້ວ່າວັນ ຫຼື ໂມງນັ້ນຈະມາເຖິງເມື່ອໃດ,” ຄືມະນຸດຈະບໍ່ຮູ້ວ່າເມື່ອໃດການສະເດັດມານັ້ນໃກ້ເຂົ້າມາ. ແຕ່ອາຈານວໍຟ໌ຕອບຄົນເຫຼົ່ານີ້ວ່າ: “ແມ່ນຊັ້ນບໍ? ອົງ­ພຣະ­ຜູ້­ເປັນ­ເຈົ້າຂອງເຮົາຊົງກ່າວວ່າຈະບໍ່ມີໃຜຮູ້ວັນ ແລະ ໂມງນັ້ນຈັກເທື່ອບໍ? ພຣະອົງປະທານໝາຍສຳຄັນເພື່ອໃຫ້ພວກເຮົາຮູ້ການເວລາ ເພື່ອວ່າຢ່າງໜ້ອຍເຮົາຈະໄດ້ຮູ້ວ່າ ເມື່ອໃດທີ່ການສະເດັດມາຂອງພຣະອົງເຂົ້າມາໃກ້ ເໝືອນຄົນສາມາດຮູ້ວ່າໃກ້ຈະເຖິງລະດູຮ້ອນ ເມື່ອເຫັນໃບໄມ້ອ່ອນທີ່ຕົ້ນໝາກເດື່ອ. (ເບິ່ງ ມັດທາຍ 24:32). ເປັນໄປໄດ້ຢ່າງໃດວ່າເຮົາຈະບໍ່ມີວັນຮູ້ຈັກເວລາດັ່ງກ່າວ ໃນເມື່ອພຣະອົງເອງຊົງສັ່ງໄວ້ ໃຫ້ເຮົາບໍ່ພຽງແຕ່ອ່ານໜັງສືຂອງຜູ້­ເຜີຍ­ພຣະ­ທຳດານີເອນ ແຕ່ຍັງຊົງຂໍໃຫ້ເຂົ້າໃຈອີກດ້ວຍ? ຂໍ້ຄວາມໃນພຣະທຳດານີເອນທີ່ກ່າວເຖິງການປິດຜະໜຶກຄຳພະຍາກອນ (ເຊິ່ງໃນສະໄໝຂອງດານີເອນກໍຖືກປິດໄວ້ຈິງ) ກໍຍັງທຳນວາຍໄວ້ວ່າໃນຍຸກສຸດທ້າຍຈະຖືກເປີດອອກ “ໃນເວລານັ້ນ ຄົນຈຳນວນຫຼວງຫຼາຍຈະແລ່ນໄປແລ່ນມາ ແລະ ຄວາມຮູ້ຈະເພີ່ມທະວີຂຶ້ນ.” (ດານີເອນ 12:4). ຄວາມໝາຍຂອງຂໍ້ນີ້ຄື: ຈະມີຫຼາຍຄົນຄິດຄົ້ນພິຈາລະນາເລື່ອງເວລານັ້ນ ຈົນເປັນເຫດໃຫ້ຄວາມຮູ້ໃນເລື່ອງເວລາດັ່ງກ່າວເພີ່ມທະວີຂຶ້ນ. ຖ້ອຍຄຳຂອງອົງ­ພຣະ­ຜູ້­ເປັນ­ເຈົ້າຂອງເຮົາບໍ່ໄດ້ໝາຍເຖິງວ່າ ຈະບໍ່ມີໃຜຮູ້ຈັກເມື່ອເວລານັ້ນໃກ້ເຂົ້າມາແລ້ວ, ແຕ່ໝາຍເຖິງວ່າບໍ່ມີໃຜຮູ້ແບບເຈາະຈົງເຖິງວັນ ແລະ ຊົ່ວໂມງນັ້ນ. ພຣະອົງຊົງກ່າວໄວ້ຢ່າງພຽງພໍ ໃຫ້ເຮົາສັງເກດເຫັນໝາຍສຳຄັນຕ່າງໆແຫ່ງຍຸກສະໄໝ ເພື່ອຈະເປັນແຮງບັນດານໃຈໃຫ້ເຮົາກຽມພ້ອມ ເໝືອນໂນອາກຽມພ້ອມທີ່ຈະເຂົ້າໄປໃນເຮືອ.”11 {GC 359.2}

ອາຈານວໍຟ໌ຂຽນເຖິງວິທີຕີຄວາມໝາຍພຣະຄຳພີ ທີ່ຄົນສ່ວນຫຼາຍໃຊ້ໃນສະໄໝນັ້ນ ຈົນມາເຖິງຂໍ້ສະຫຼຸບທີ່ຜິດໆນັ້ນວ່າ: “ຄົນທີ່ນັບຖືສາສະໜາຄຣິສສ່ວນໃຫຍ່ ໄດ້ຫັນເຫໄປຈາກຄວາມໝາຍອັນກົງໄປກົງມາຂອງພຣະຄຳພີ ແລະ ຫັນໄປຕີຄວາມແບບຊາວພຸດທີ່ເຫັນທຸກຢ່າງເປັນເລື່ອງສົມມຸດ ແລະ ເຊື່ອວ່າຄວາມສຸກໃນໂລກໜ້າຄືການລອຍໄປລອຍມາໃນຟ້າອາກາດ. ຄົນເຫຼົ່ານີ້ຄິດໄປເອງວ່າ ເມື່ອພຣະຄຳພີຂຽນເຖິງຊາວຢິວກໍໝາຍເຖິງຄົນຕ່າງຊາດ ແລະ ເມື່ອອ່ານເຖິງນະຄອນເຢຣູຊາເລັມກໍໝາຍເຖິງຄຣິສຕະຈັກ; ເມື່ອອ່ານຄຳວ່າແຜ່ນດິນໂລກກໍໝາຍເຖິງທ້ອງຟ້າ ແລະ ການສະເດັດກັບມາຂອງພຣະອົງກໍໝາຍເຖິງການເຄື່ອນໄຫວຂອງອົງກອນປະກາດຂ່າວປະເສີດ. ຄົນເຫຼົ່ານີ້ຍັງເຊື່ອວ່າ ການຂຶ້ນໄປຍັງພູເຂົາອັນເປັນບ່ອນຕັ້ງພຣະວິຫານຂອງພຣະເຈົ້ານັ້ນ ໝາຍເຖິງຊັ້ນຮຽນພຣະຄຳພີຂອງຄະນະເມທໍດິສ.”12 {GC 360.1}

ໃນໄລຍະເວລາ 24 ປີ ລະຫວ່າງ 1821 ເຖິງ 1845, ອາຈານວໍຟ໌ໄດ້ເດີນທາງໄປຍັງຫຼາຍບ່ອນໃນທະວີບອາຟຣິກາ ໂດຍສະເພາະການຢ້ຽມຢາມປະເທດເອຢິບ ແລະ ປະເທດເອທີໂອເປຍ. ເພິ່ນຍັງໄດ້ເດີນທາງທົ່ວປາແລັດສະໄຕ, ຊີເຣຍ, ເປີເຊຍ, ເຂດເມືອງບູຄາຣາ ແລະ ອິນເດຍໃນທະວີບອາຊີ. ເພິ່ນຍັງໄດ້ຢ້ຽມຢາມສະຫະລັດອາເມຣິກາ ແລະ ໄດ້ແວ່ເທດສະໜາຢູ່ເກາະ ເຊນ ເຮເລນາ. ເພິ່ນໄປຮອດນະຄອນນິວຢອກໃນເດືອນສິງຫາປີ 1837 ແລະ ຫຼັງຈາກເທດສະໜາໃນເມືອງນັ້ນ ເພິ່ນກໍໄປເທດສະໜາຕໍ່ຢູ່ເມືອງຟີລາເດັນເຟຍ ແລະ ເມືອງບາວຕິມໍ, ແລ້ວໃນທີ່ສຸດກໍເດີນທາງໄປເຖິງນະຄອນວໍຊິງຕັນ. ໃນສະຖານທີ່ດັ່ງກ່າວເພິ່ນໄດ້ກ່າວວ່າ: “ອະດີດປະທາ­ນາ­ທິບໍດີ ທ່ານ ຈອນ ຄວິນຊີ ອາດາມ ໄດ້ສະເໜີຍັດຕິໃນສະພາແຫ່ງຊາດ ແລະ ມີການລົງມະຕິເປັນເອກະສັນໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າໃຊ້ຫ້ອງປະຊຸມຂອງສະພາ ເພື່ອກ່າວປາຖະກະຖາ, ເຊິ່ງຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ກ່າວໄວ້ໃນວັນເສົາໜຶ່ງ ແລະ ໄດ້ຮັບກຽດໂດຍທີ່ສະມາຊິກສະພາທຸກຄົນເຂົ້າມາຟັງ ພ້ອມດ້ວຍເຈົ້າຄະນະລັດເວີຈີເນຍ, ພວກສາສະໜາຈານ ແລະ ປະຊາຊົນຊາວນະຄອນວໍຊິງຕັນ. ສະມາຊິກຝ່າຍປົກຄອງລັດນິວເຈີຊີ ແລະ ລັດເພັນໂຊເວເນຍໃຫ້ກຽດຂ້າພະເຈົ້າເຊັ່ນກັນ ແລະ ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ກ່າວປາຖະກະຖາກ່ຽວກັບການຄົ້ນຄວ້າຂອງຂ້າພະເຈົ້າຢູ່ໃນອາຊີ ແລະ ກ່ຽວກັບການຄອບຄອງຂອງພຣະ­ເຢຊູ­ຄຣິສໂດຍພຣະອົງເອງ.”13 {GC 360.2}

ດຣ. ວໍຟ໌ ໄດ້ເດີນທາງໄປໃນປະເທດທີ່ປ່າເຖື່ອນທີ່ສຸດ ໂດຍບໍ່ມີການປົກປ້ອງຄຸ້ມຄອງຈາກລັດຖະບານໃດຂອງເອີຣົບ; ເພິ່ນຕ້ອງທົນຕໍ່ຄວາມທຸກຍາກຫຼາຍປະການ ແລະ ຕ້ອງປະເຊີນກັບໄພອັນຕະລາຍນັບບໍ່ຖ້ວນ. ເພິ່ນຖືກຂ້ຽນທີ່ຝ່າຕີນ, ຖືກບັງຄັບໃຫ້ອົດເຂົ້າ, ຖືກຂາຍເປັນທາດ ແລະ ຖືກຕັດສິນປະຫານຊີວິດເຖິງສາມຄັ້ງ. ເພິ່ນຖືກໂຈນປຸ້ນ ແລະ ເກືອບຕາຍຍ້ອນຂາດນ້ຳບໍ່ແມ່ນເທື່ອດຽວ. ມີຄັ້ງໜຶ່ງໂຈນປຸ້ນເອົາຊັບສິນໄປໝົດ ເຫຼືອແຕ່ຕົວເພິ່ນທີ່ຕ້ອງຍ່າງຕີນເປົ່າຫຼາຍຮ້ອຍໄມຜ່ານພູເຂົາຕ່າງໆ, ລົມພັດຫິມະຕີໃສ່ໜ້າ ແລະ ຕີນອັນເປືອຍເປົ່າຂອງເພິ່ນເຢັນຊາ ຍ້ອນຕ້ອງຢຽບພື້ນດິນທີ່ແຂງເປັນນ້ຳກ້ອນ. {GC 361.1}

ເມື່ອມີຄົນເຕືອນເພິ່ນຢ່າຜ່ານພວກຊົນເຜົ່າທີ່ດຸຮ້າຍ ແລະ ປ່າເຖື່ອນໂດຍບໍ່ຖືອາວຸດ, ເພິ່ນຕອບວ່າ ໄດ້ກຽມອາວຸດໄປພ້ອມແລ້ວ ຄື “ການອະທິຖານ, ຄວາມກະຕືລືລົ້ນເພື່ອພຣະຄຣິສ ແລະ ຄວາມໝັ້ນໃຈໃນຄວາມຊ່ວຍເຫຼືອຂອງພຣະອົງ.” “ຂ້າພະເຈົ້າກໍຍັງມີຄວາມຮັກຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະ ມີຄວາມຫ່ວງໃຍຕໍ່ເພື່ອນມະນຸດຢູ່ໃນໃຈ ແລະ ມີພຣະຄຳພີຢູ່ໃນມື.”14 ເພິ່ນຖືພຣະຄຳພີສະບັບພາສາເຮັບເຣີ ແລະ ສະບັບແປພາສາອັງກິດໃນການເດີນທາງທຸກຄັ້ງ. ເພິ່ນໄດ້ກ່າວເຖິງການເດີນທາງໃນໄລຍະຫຼັງໆວ່າ: “ຂ້າພະເຈົ້າ…ຖືພຣະຄຳພີເປີດໄວ້ຢູ່ໃນມື ເພາະຮູ້ສຶກວ່າກຳລັງຂອງຂ້າພະເຈົ້າມາຈາກພຣະຄຳພີ ແລະ ຣິດເດດທີ່ຢູ່ໃນນັ້ນຈະອູ້ມຊູຂ້າພະເຈົ້າ.”15 {GC 361.2}

ດັ່ງນັ້ນ, ເພິ່ນຈຶ່ງປະກາດຢ່າງພາກພຽນອຸດສາຫະ ຈົນກວ່າເລື່ອງການພິພາກສາຖືກນຳໄປສູ່ຫຼາຍພື້ນທີ່ໃນໂລກ. ເພິ່ນນຳພຣະຄຳຂອງພຣະເຈົ້າໃນພາສາຕ່າງໆໄປແຈກຢາຍແກ່ຊາວຢິວ, ຊາວເທີກ, ຊາວປາຊີ, ຊາວຮິນດູ ພ້ອມດ້ວຍອີກຫຼາຍຊົນຊາດ. ບໍ່ວ່າເພິ່ນຈະໄປບ່ອນໃດ ເພິ່ນກໍປະກາດວ່າ ການສະເດັດມາຄອບຄອງຂອງພຣະເມຊີອາໃກ້ຈະມາເຖິງແລ້ວ. {GC 361.3}

ໃນການເດີນທາງຂອງເພິ່ນໃນເຂດເມືອງບູຄາຣາ, ເພິ່ນພົບວ່າ ມີກຸ່ມຄົນທີ່ຢູ່ຫ່າງໄກຈາກຄົນອື່ນ ເຊິ່ງຄົນເຫຼົ່ານັ້ນເຊື່ອວ່າ ການສະເດັດມາຂອງພຣະອົງໃກ້ເຂົ້າມາແລ້ວ. ເພິ່ນກ່າວເຖິງພວກຊາວອາຣັບໃນປະເທດເຢເມນວ່າ, “ພວກເຂົາມີໜັງສືທີ່ເອີ້ນວ່າ “ຊີຣາ” ເຊິ່ງກ່າວເຖິງການສະເດັດມາຄັ້ງທີສອງຂອງພຣະຄຣິສ ແລະ ການຄອບຄອງດ້ວຍສະຫງ່າຣາສີຂອງພຣະອົງ. ພວກເຂົາເຊື່ອວ່າໃນປີ 1840 ຈະເກີດເຫດການຍິ່ງໃຫຍ່.”16 “ໃນປະເທດເຢເມນ…ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ໃຊ້ເວລາ 6 ວັນຢູ່ກັບພົງພັນຂອງເຣກາບ.17 ພວກເຂົາບໍ່ດື່ມເຫຼົ້າ, ບໍ່ປູກສວນອະງຸ່ນ ແລະ ບໍ່ຫວ່ານເມັດພືດ ແຕ່ອາໄສຢູ່ໃນຜ້າເຕັນ ແລະ ຍັງຈື່ຈຳທ້າວໂຢນາດາບລູກຊາຍຂອງເຣກາບ. ນອກຈາກນັ້ນ, ຂ້າພະເຈົ້າຍັງໄດ້ພົບເຈິຄົນອິດສະຣາເອນຈາກເຜົ່າດານ…ຜູ້ເຊື່ອເໝືອນກັບລູກຫຼານຂອງເຣກາບວ່າ, ໃນບໍ່ຊ້າພຣະເມຊີອາຈະສະເດັດມາພ້ອມກັບໝູ່ເມກແຫ່ງຟ້າສະຫວັນ.”18 {GC 361.4}

ມີຜູ້ປະກາດສາສະໜາຄົນໜຶ່ງພົບວ່າ ໃນດິນແດນຕາຕາຣີກໍມີຄວາມເຊື່ອທີ່ຄ້າຍຄືກັນ. ຜູ້ນຳສາສະໜາຊາວຕາຕ້າຄົນໜຶ່ງຖາມຜູ້ປະກາດຄົນນັ້ນວ່າ ພຣະຄຣິສຈະສະເດັດມາຄັ້ງທີສອງເມື່ອໃດ. ເມື່ອຜູ້ປະກາດຕອບວ່າລາວບໍ່ຮູ້ຫຍັງກ່ຽວກັບເລື່ອງນີ້, ຜູ້ນຳສາສະໜາຄົນນັ້ນມີທ່າທາງຕົກໃຈທີ່ມີອາຈານສອນພຣະຄຳພີທີ່ບໍ່ຮູ້ສິ່ງເຫຼົ່ານີ້, ແລ້ວກໍບອກຄວາມເຊື່ອຂອງຕົນເອງ ເຊິ່ງອີງໃສ່ຄຳພະຍາກອນວ່າ ການສະເດັດມາຂອງພຣະຄຣິສຈະເກີດຂຶ້ນປະມານປີ 1844. {GC 362.1}

ປະກາດໃນປະເທດອັງກິດ

ຕັ້ງແຕ່ປີ 1826 ມີການປະກາດເລື່ອງການສະເດັດມາຂອງພຣະຄຣິສຢູ່ໃນປະເທດອັງກິດ. ການປະກາດໃນອັງກິດ ບໍ່ໄດ້ເປັນຮູບເປັນຮ່າງເໝືອນກັບການປະກາດເລື່ອງດັ່ງກ່າວໃນອາເມຣິກາ; ບໍ່ຄ່ອຍມີການເຈາະຈົງເວລາຂອງການສະເດັດມາ, ແຕ່ມີການປະກາດທົ່ວໄປວ່າ ໃກ້ເຖິງເວລາທີ່ຄວາມຈິງອັນສຳຄັນເລື່ອງການສະເດັດມາຂອງພຣະຄຣິສດ້ວຍຣິດທານຸພາບ ແລະ ສະຫງ່າຣາສີຈະເກີດຂຶ້ນ. ທັງນີ້ບໍ່ແມ່ນແຕ່ພວກທີ່ແຍກອອກຈາກຄຣິສຕະຈັກແຫ່ງອັງກິດເທົ່ານັ້ນທີ່ປະກາດເລື່ອງດັ່ງກ່າວ. ນັກຂຽນຊາວອັງກິດຊື່ ໂມຣານ ບຣອກ (Mourant Brock) ກ່າວວ່າ ມີສາສະໜາຈານຂອງຄຣິສຕະຈັກແຫ່ງອັງກິດປະມານ 700 ຄົນທີ່ເຄື່ອນໄຫວປະກາດ “ຂ່າວປະເສີດຂອງຣາຊອານາຈັກນີ້.” (ມັດທາຍ 24:14). ໃນເກາະອັງກິດກໍຍັງມີການປະກາດວ່າ ພຣະຄຣິສຈະສະເດັດມາໃນປີ 1844 ເໝືອນກັນ. ໜັງສືວາລະສານຈາກຄົນທີ່ເຊື່ອເລື່ອງການສະເດັດມາຂອງພຣະເຢຊູຈາກອາເມຣິກາ ກໍໄດ້ຮັບການເຜີຍແຜ່ຢ່າງກວ້າງຂວາງ. ປຶ້ມ ແລະ ວາລະສານໄດ້ຖືກພິມຄືນໃໝ່ໃນອັງກິດ. ສ່ວນ ໂຣເບີດ ວິນເທີ ເປັນຊາວອັງກິດໂດຍກຳເນີດ ແຕ່ໄດ້ຮັບເຊື່ອເລື່ອງການສະເດັດກັບມາຂອງພຣະຄຣິສເມື່ອເພິ່ນຢູ່ອາເມຣິກາ; ໃນປີ 1842 ເພິ່ນຍ້າຍກັບໄປບ້ານເກີດຢູ່ອັງກິດ ແລະ ປະກາດເລື່ອງການສະເດັດກັບມາຂອງອົງ­ພຣະ­ຜູ້­ເປັນ­ເຈົ້າ. ມີຫຼາຍຄົນຮ່ວມປະກາດກັບເພິ່ນ ຈົນເລື່ອງການພິພາກສາຖືກປະກາດໃນຂົງເຂດຕ່າງໆຂອງປະເທດອັງກິດ. {GC 362.2}

ທ່າມກາງຄວາມປ່າເຖື່ອນ ແລະ ຄວາມງົມງວາຍຂອງພວກບາດຫຼວງກາໂຕລິກໃນອາເມຣິກາໃຕ້, ທ່ານລາຄູນຊາໄດ້ມາຮູ້ຈັກພຣະຄຳພີ ຈຶ່ງໄດ້ຮຽນຮູ້ເລື່ອງການສະເດັດມາໃນບໍ່ຊ້າຂອງພຣະເຢຊູ. ລາຄູນຊາເປັນຊາວແອັດສະປາຍ ແລະ ເປັນຄະນະສົງເຢຊຸອິດ (Jesuit). ເພິ່ນຮູ້ສຶກວ່າ ຕ້ອງປະກາດຄຳເຕືອນ ແຕ່ໃນຂະນະດຽວກັນກໍຢາກຫຼີກລ່ຽງການຖືກຕຳໜິຈາກໂຣມ; ເພິ່ນຈຶ່ງຂຽນຄວາມຄິດເຫັນໂດຍໃຊ້ນາມປາກກາວ່າ “ຣັບບີ ເບນເອຊະຣາ” ແລະ ອ້າງວ່າເປັນຄົນຢິວທີ່ກັບໃຈໃໝ່. ລາຄູນຊາມີຊີວິດຢູ່ໃນສະຕະວັດທີ 18, ແຕ່ປະມານປີ 1825 ມີຄົນນຳໜັງສືຂອງເພິ່ນໄປທີ່ນະຄອນລອນດອນ ແລະ ມີຄົນແປເປັນພາສາອັງກິດ. ໜັງສືດັ່ງກ່າວ ຍິ່ງຊ່ວຍໃຫ້ຄົນອັງກິດສົນໃຈເລື່ອງການສະເດັດມາຄັ້ງທີສອງຂອງພຣະເຢຊູໃຫ້ຫຼາຍຂຶ້ນຕື່ມ. {GC 363.1}

ທ່ານເບນເກນພົບຄວາມຈິງ

ໃນປະເທດເຢຍລະມັນໃນຊ່ວງສະຕະວັດທີ 18 ມີອາຈານຄະນະລູເທີແຣນ (Lutheran) ຊື່ເບນເກນ (Bengel) ໄດ້ສອນເລື່ອງດັ່ງກ່າວ, ເພິ່ນເປັນນັກວິຊາການ ແລະ ເປັນນັກວິເຄາະພຣະຄຳພີທີ່ມີຊື່ສຽງ. ເມື່ອເພິ່ນຈົບການສຶກສາແລ້ວ ເພິ່ນ “ອຸທິດຕົນໃນການສຶກສາສາສະໜາສາດ, ເຊິ່ງການຄົ້ນຄວ້າດັ່ງກ່າວ ກໍເໝາະສົມກັບບຸກຄະລິກທີ່ຈິງຈັງ ແລະ ມັກເລື່ອງສາສະໜາຂອງເພິ່ນ ແລະ ກໍກົງກັບການສຶກສາຮ່ຳຮຽນໃນໄວໜຸ່ມ. ເຊັ່ນດຽວກັບຊາຍໜຸ່ມຄົນອື່ນໆ ທີ່ມີຄວາມຄິດເລິກເຊິ່ງ, ເພິ່ນກໍຕ້ອງຕໍ່ສູ້ກັບຄວາມສົງໄສ ແລະ ເລື່ອງທີ່ເຂົ້າໃຈຍາກໃນສາສະໜາ; ເພິ່ນກ່າວເຖິງເລື່ອງນີ້ດ້ວຍຄວາມຈິງໃຈວ່າ: ‘ລູກທະນູຫຼາຍອັນໄດ້ເຈາະແທງຫົວໃຈຂ້າພະເຈົ້າ ເຮັດໃຫ້ຊ່ວງໄວໜຸ່ມຍາກທີ່ຈະທົນໄດ້.’” ເມື່ອເພິ່ນມາເປັນສະມາຊິກສະພາສາສະໜາແຫ່ງແຂວງເວີດເທັມເບີກ (Württemberg) ເພິ່ນໄດ້ສົ່ງເສີມເລື່ອງເສລີພາບທາງສາສະໜາ. “ໃນຂະນະທີ່ສອນເຖິງສິດທິຂອງຄຣິສຕະຈັກ, ເພິ່ນຍັງສະໜັບສະໜູນໃຫ້ຄົນມີເສລີພາບໃນການຖອນຕົວອອກຈາກຄຣິສຕະຈັກ ຖ້າຫາກວ່າເປັນເລື່ອງຂອງຈິດສຳນຶກຜິດຊອບ.”19 ແຂວງຂອງເພິ່ນຍັງໄດ້ຮັບຜົນດີຈາກນະໂຍບາຍດັ່ງກ່າວຈົນທຸກມື້ນີ້. {GC 363.2}

ຂະນະທີ່ເບນເກນກຳລັງກຽມເລື່ອງໃນພຣະນິມິດບົດທີ 21 ເພື່ອຈະເທດສະໜາໃນໂອກາດການສະຫຼອງການສະເດັດມາຄັ້ງທີໜຶ່ງຂອງພຣະຄຣິສ, ເພິ່ນພັດເຂົ້າໃຈຢ່າງເລິກເຊິ່ງເຖິງເລື່ອງການສະເດັດມາຄັ້ງທີສອງຂອງພຣະອົງ. ເພິ່ນເຂົ້າໃຈຄຳພະຍາກອນໃນພຣະທຳພຣະນິມິດຢ່າງທີ່ບໍ່ເຄີຍເຂົ້າໃຈມາກ່ອນ. ຂະນະທີ່ໄຄ່ຄວນເຖິງຄວາມສຳຄັນ ແລະ ສະຫງ່າຣາສີທີ່ຜູ້­ເຜີຍ­ພຣະ­ທຳກ່າວເຖິງນັ້ນ ເພິ່ນມີຄວາມຮູ້ສຶກເຕັມລົ້ນຫົວໃຈຈົນອຶ້ງໄປ ແລະ ຕ້ອງພັກການສຶກສາເລື່ອງນີ້ໄປຊົ່ວຄາວ. ເມື່ອເພິ່ນກຳລັງເທດສະໜາຢູ່ນັ້ນ ພາບດັ່ງກ່າວກໍປາກົດຢູ່ໃນໃຈຢ່າງຈະແຈ້ງພ້ອມດ້ວຍຣິດອຳນາດ. ຕັ້ງແຕ່ນັ້ນມາ, ເພິ່ນກໍໄດ້ອຸທິດຕົນໃນການສຶກສາຄຳພະຍາກອນ ໂດຍສະເພາະພຣະທຳພຣະນິມິດ; ໃນບໍ່ຊ້າເພິ່ນກໍມາເຖິງຂໍ້ສະຫຼຸບທີ່ວ່າ ຄຳພະຍາກອນຊີ້ໃຫ້ເຫັນວ່າ ການສະເດັດມາຂອງພຣະຄຣິສໃກ້ແລ້ວ, ເຊິ່ງເວລາທີ່ເພິ່ນຄິດວ່າພຣະອົງຈະສະເດັດມານັ້ນ ກໍໃກ້ຄຽງກັບເວລາທີ່ມິນເລີໄດ້ລະບຸໄວ້ໃນເວລາຕໍ່ມາ. {GC 363.3}

ງານຂຽນຂອງເບນເກນ ໄດ້ຮັບການແຜ່ກະຈາຍໄປໃນທຸກປະເທດທີ່ຄົນສ່ວນໃຫຍ່ນັບຖືສາສະໜາຄຣິສ. ຄວາມຄິດເຫັນຂອງເພິ່ນກ່ຽວກັບຄຳພະຍາກອນ ກໍເປັນທີ່ຍອມຮັບກັນໂດຍທົ່ວໄປໃນແຂວງເວີດເທັມເບີກ ບ່ອນທີ່ເປັນບ້ານເກີດຂອງເພິ່ນ ແລະ ກໍຍັງເປັນທີ່ຍອມຮັບສ່ວນໜຶ່ງໃນຂົງເຂດອື່ນໆຂອງປະເທດເຢຍລະມັນ. ການເຄື່ອນໄຫວປະກາດເລື່ອງການສະເດັດມາຂອງພຣະຄຣິສ ຍັງໄດ້ສືບຕໍ່ຫຼັງຈາກເພິ່ນເສຍຊີວິດ; ຂ່າວເລື່ອງດັ່ງກ່າວຈຶ່ງຖືກປະກາດໄປທົ່ວເຢຍລະມັນ ໃນຂະນະທີ່ຄົນໃນປະເທດອື່ນໆກຳລັງໃຫ້ຄວາມສົນໃຈເຖິງເລື່ອງນີ້ເໝືອນກັນ. ບໍ່ດົນຫຼັງຈາກມີການເລີ່ມປະກາດເລື່ອງດັ່ງກ່າວ ມີຜູ້ເຊື່ອບາງຄົນໄດ້ໄປຕັ້ງຊຸມຊົນໃນປະເທດຣັດເຊຍ; ທຸກວັນນີ້, ຄຣິສຕະຈັກຂອງຊາວເຢຍລະມັນໃນປະເທດຣັດເຊຍ ຍັງເຊື່ອວ່າການສະເດັດກັບມາຂອງພຣະຄຣິສໃກ້ເຂົ້າມາແລ້ວ. {GC 364.1}

ແສງສະຫວ່າງຂອງເລື່ອງດັ່ງກ່າວ ໄດ້ສ່ອງຢູ່ໃນປະເທດຝຣັ່ງ ແລະ ສວິສເຊີແລນເຊັ່ນກັນ. ໃນນະຄອນເຈນີວາເຊິ່ງເປັນບ່ອນທີ່ແຟໂຣ ແລະ ຄາວິນສອນເລື່ອງການປະຕິຮູບສາສະໜາ, ອາຈານໂກເຊັນໄດ້ເທດສະໜາເລື່ອງການສະເດັດມາຄັ້ງທີສອງຂອງພຣະຄຣິສ. ໃນຂະນະທີ່ຍັງເປັນນັກສຶກສາຢູ່ ໂກເຊັນໄດ້ພົບກັບລັດທິເຫດຜົນນິຍົມ ທີ່ລະບາດຢູ່ທົ່ວເອີຣົບໃນປາຍສະຕະວັດທີ 18 ແລະ ຕົ້ນສະຕະວັດທີ 19; ສະນັ້ນ, ເມື່ອເພິ່ນເລີ່ມວຽກງານສາສະໜາຈານ ເພິ່ນບໍ່ຮູ້ຈັກຫຼັກຄວາມເຊື່ອທີ່ແທ້ຈິງ ແລະ ມີແນວໂນ້ມທີ່ຈະບໍ່ເຊື່ອໃນພຣະຄຳພີ. ໃນໄວໜຸ່ມເພິ່ນສົນໃຈເລື່ອງຄຳພະຍາກອນ; ຫຼັງຈາກໄດ້ອ່ານໜັງສື “ປະຫວັດສາດສະໄໝບູຮານ” ຂອງທ່ານໂຣລິນແລ້ວ, ເພິ່ນມາສົນໃຈພຣະທຳດານີເອນບົດທີສອງ ແລະ ຮູ້ສຶກປະຫຼາດໃຈ ທີ່ຄຳພະຍາກອນສຳເລັດຢ່າງຖືກຕ້ອງຖີ່ຖ້ວນກົງກັບການບັນທຶກຂອງປະຫວັດສາດ. ນີ້ແມ່ນຫຼັກຖານວ່າ ພຣະຄຳພີໄດ້ຮັບການດົນໃຈຈາກພຣະເຈົ້າ ແລະ ເປັນສິ່ງທີ່ໜ່ວງຄວາມເຊື່ອຂອງເພິ່ນໄວ້ ເມື່ອຕ້ອງປະເຊີນກັບອັນຕະລາຍໃນຫຼາຍປີຕໍ່ມາ. ເພິ່ນຮູ້ສຶກບໍ່ອີ່ມໃຈກັບຄຳສອນຂອງລັດທິເຫດຜົນນິຍົມ ຈຶ່ງຄົ້ນຄວ້າພຣະຄຳພີ ແລະ ຄົ້ນຫາແສງສະຫວ່າງເພີ່ມເຕີມ ຈົນໃນທີ່ສຸດໄດ້ພົບກັບຄວາມເຊື່ອສັດທາທີ່ແທ້ຈິງ. {GC 364.2}

ໃນຂະນະທີ່ສຶກສາຄຳພະຍາກອນ, ເພິ່ນຈຶ່ງມາເຖິງຄວາມເຊື່ອວ່າ ການສະເດັດມາຂອງພຣະຄຣິສໃກ້ເຂົ້າມາແລ້ວ. ໂກເຊັນຮູ້ສຶກວ່າຄວາມຈິງເລື່ອງນີ້ສຳຄັນຫຼາຍ ຈຶ່ງຄິດຢາກນຳໄປປະກາດໃຫ້ຄົນທັງຫຼາຍໄດ້ຮັບຮູ້, ແຕ່ມີອຸປະສັກຢູ່ຂໍ້ໜຶ່ງຄື ຄົນສ່ວນໃຫຍ່ໃນສະໄໝນັ້ນເຊື່ອວ່າ ຄຳພະຍາກອນໃນພຣະທຳດານີເອນເປັນເລື່ອງທີ່ເລິກລັບ ແລະ ບໍ່ສາມາດເຂົ້າໃຈໄດ້. ໃນທີ່ສຸດເພິ່ນກໍຕັ້ງໃຈວ່າ ຈະເຮັດຕາມວິທີຂອງແຟໂຣທີ່ປະກາດໃນນະຄອນເຈນີວາ; ຄືຈະເລີ່ມຕົ້ນກັບພວກເດັກນ້ອຍ ໂດຍຫວັງວ່າຈະເປັນຫົນທາງໃຫ້ພໍ່ແມ່ສົນໃຈ. {GC 364.3}

ຕໍ່ມາເພິ່ນກ່າວເຖິງຈຸດປະສົງຂອງການປະກາດວ່າ: “ຂ້າພະເຈົ້າຢາກໃຫ້ທຸກຄົນເຂົ້າໃຈວ່າ ທີ່ຂ້າພະເຈົ້າເອົາເລື່ອງດັ່ງກ່າວມາສອນເດັກນ້ອຍນັ້ນ ບໍ່ແມ່ນຍ້ອນວ່າມັນເປັນເລື່ອງທີ່ບໍ່ຄ່ອຍສຳຄັນ, ແຕ່ກົງກັນຂ້າມ ຍ້ອນວ່າມັນສຳຄັນຫຼາຍທີ່ສຸດ. ຂ້າພະເຈົ້າປາຖະໜາໃຫ້ຄົນຟັງຂ້າພະເຈົ້າ ແຕ່ຢ້ານວ່າຈະບໍ່ມີໃຜຟັງຖ້າເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍການເວົ້າໃຫ້ຜູ້ໃຫຍ່ກ່ອນ.” “ສະນັ້ນ, ຂ້າພະເຈົ້າຈຶ່ງຕັ້ງໃຈໄປຫາຄົນທີ່ອາຍຸນ້ອຍທີ່ສຸດ ໂດຍເຕົ້າໂຮມເດັກນ້ອຍກຸ່ມໜຶ່ງ. ຖ້າກຸ່ມນັ້ນຂະຫຍາຍ, ມີຄົນເຂົ້າມາຟັງເພີ່ມ ແລະ ມີຄົນສັງເກດວ່າຄົນຟັງເຫຼົ່ານັ້ນສົນໃຈ ແລະ ເຂົ້າໃຈ ທັງສາມາດອະທິບາຍໃຫ້ຄົນອື່ນໄດ້ດ້ວຍ, ຂ້າພະເຈົ້າຈຶ່ງໝັ້ນໃຈວ່າໃນບໍ່ຊ້າຈະມີກຸ່ມທີສອງທີ່ຢາກຟັງ; ແລ້ວໃນທີ່ສຸດກໍຈະມີຜູ້ໃຫຍ່ເຫັນວ່າ ເລື່ອງທີ່ສອນນັ້ນມີຄຸນຄ່າພໍທີ່ຈະນັ່ງລົງສຶກສານຳ. ໂດຍວິທີນີ້ແຫຼະການປະກາດຈຶ່ງໄດ້ຜົນ.”20 {GC 365.1}

ຄວາມພະຍາຍາມຂອງເພິ່ນປະສົບຜົນສຳເລັດ. ໃນຂະນະທີ່ສອນພວກເດັກນ້ອຍ, ມີຜູ້ໃຫຍ່ມາຟັງນຳ, ຈົນລະບຽງໂບດຂອງເພິ່ນເຕັມໄປດ້ວຍຄົນທີ່ຢາກຟັງ. ທ່າມກາງຄົນທີ່ໄປຟັງນັ້ນ ກໍມີຄົນທີ່ມີຕຳແໜ່ງ ແລະ ມີການສຶກສາສູງ; ນອກຈາກນັ້ນ, ກໍມີຄົນຈາກເມືອງອື່ນ ແລະ ຈາກຕ່າງປະເທດທີ່ເດີນທາງໄປຢາມນະຄອນເຈນີວາ; ສະນັ້ນ, ຄຳສອນເລື່ອງການສະເດັດມາຂອງພຣະຄຣິສ ຈຶ່ງຖືກນຳໄປປະກາດຢູ່ໃນຂົງເຂດອື່ນໆ. {GC 365.2}

ເມື່ອໄດ້ຮັບຜົນສຳເລັດເຊັ່ນນີ້ ໂກເຊັນກໍມີກຳລັງໃຈຂຶ້ນ ຈຶ່ງເອົາບົດຮຽນຂອງຕົນໄປຕີພິມ ດ້ວຍຄວາມຫວັງວ່າ ຈະສົ່ງເສີມການສຶກສາເລື່ອງຄຳພະຍາກອນໃນຄຣິສຕະຈັກທີ່ໃຊ້ພາສາຝຣັ່ງ. ເພິ່ນກ່າວວ່າ: “ການພິມຄຳສອນໃຫ້ກັບເດັກນ້ອຍນັ້ນ ເປັນການປະກາດໃຫ້ຜູ້ໃຫຍ່ທີ່ບໍ່ໃສ່ໃຈຄຳພະຍາກອນ ເພາະເຊື່ອວ່າເປັນເລື່ອງທີ່ເລິກລັບເຂົ້າໃຈບໍ່ໄດ້; ‘ແຕ່ມັນຈະເລິກລັບໄດ້ແນວໃດ ໃນເມື່ອຂະໜາດລູກຫຼານຂອງເຈົ້າກໍຍັງສາມາດອ່ານເຂົ້າໃຈໄດ້?’” ເພິ່ນຍັງກ່າວຕື່ມວ່າ, “ຂ້າພະເຈົ້າມີຄວາມປາຖະໜາຢ່າງຍິ່ງທີ່ຈະໃຫ້ຄວາມຮູ້ໃນຄຳພະຍາກອນ ກາຍເປັນເລື່ອງທີ່ຄົນໃນຄຣິສຕະຈັກຂອງພວກເຮົານິຍົມຊົມຊອບ, ຖ້າເປັນໄປໄດ້.” “ແທ້ຈິງແລ້ວ ບໍ່ມີປະເດັນອື່ນໃດເລີຍ ທີ່ຕອບສະໜອງຕໍ່ຄວາມຕ້ອງການຂອງຍຸກສະໄໝປັດຈຸບັນເທົ່າກັບເລື່ອງນີ້.” “ດ້ວຍວິທີນີ້ເອງ, ເຮົາຈຶ່ງຈະກຽມພ້ອມສຳລັບຄວາມທຸກຍາກລຳບາກທີ່ໃກ້ຈະມາເຖິງ ໃນຂະນະທີ່ເຝົ້າລໍຄອຍການສະເດັດມາຂອງພຣະ­ເຢຊູ­ຄຣິສ.” {GC 365.3}

ເຖິງແມ່ນວ່າໂກເຊັນເປັນສາສະໜາຈານທີ່ໂດດເດັ່ນ ແລະ ເປັນທີ່ຮັກແພງຫຼາຍທີ່ສຸດໃນທ່າມກາງຄົນເວົ້າພາສາຝຣັ່ງ, ແຕ່ໃນທີ່ສຸດເພິ່ນກໍຖືກພັກຈາກການເປັນສາສະໜາຈານຊົ່ວຄາວ ໂດຍມີສາເຫດວ່າ ເພິ່ນໃຊ້ພຣະຄຳພີໃນການສອນເດັກນ້ອຍ ແລະ ຊາວໜຸ່ມ ແທນທີ່ຈະໃຊ້ຄູ່ມືຫຼັກຂໍ້ເຊື່ອຂອງຄຣິສຕະຈັກ. ຄວາມຈິງແລ້ວ, ຄູ່ມືຫຼັກຂໍ້ເຊື່ອດັ່ງກ່າວ ເກືອບຈະບໍ່ມີອາຫານຝ່າຍຈິດວິນຍານໃຫ້ຜູ້ອ່ານເກີດຄວາມເຊື່ອທີ່ແທ້ຈິງ. ຕໍ່ມາ, ໂກເຊັນໄດ້ມາເປັນອາຈານໃນວິທະຍາໄລສາສະໜາສາດ, ແຕ່ໃນວັນອາທິດເພິ່ນຍັງສືບຕໍ່ສອນເດັກນ້ອຍ ແລະ ຊາວໜຸ່ມໃຫ້ຮູ້ພຣະຄຳພີ. ການປະກາດຂອງເພິ່ນເລື່ອງຄຳພະຍາກອນ ກໍຍັງໄດ້ຮັບຄວາມສົນໃຈຢ່າງກວ້າງຂວາງ. ເພິ່ນເຮັດວຽກຕໍ່ເນື່ອງຫຼາຍປີໃນຖານະສາດສະດາຈານ, ຜ່ານສິ່ງຕີພິມ ແລະ ໃນການສອນເດັກນ້ອຍອັນເປັນບົດບາດທີ່ເພິ່ນມັກຫຼາຍທີ່ສຸດ, ເພິ່ນຈຶ່ງມີສ່ວນສຳຄັນໃນການຮຽກເອີ້ນຫຼາຍຄົນ ໃຫ້ມາສົນໃຈໃນການສຶກສາຄຳພະຍາກອນ ທີ່ສະແດງໃຫ້ເຫັນວ່າ ການສະເດັດມາຂອງພຣະຄຣິສໃກ້ເຂົ້າມາແລ້ວ. {GC 366.1}

ເດັກນ້ອຍປະກາດໃນສະແກນດິເນເວຍ

ຂ່າວເລື່ອງການສະເດັດມາຂອງພຣະຄຣິສ ຍັງໄດ້ຮັບການປະກາດໃນດິນແດນສະແກນດິເນເວຍ ແລະ ມີຄົນສົນໃຈຢ່າງກວ້າງຂວາງ. ມີຫຼາຍຄົນຕື່ນຈາກການຫຼັບໄຫຼ ມາສາລະພາບ ແລະ ປະຖິ້ມຄວາມບາບ ແລ້ວສະແຫວງຫາການອະໄພບາບ ໂດຍຜ່ານພຣະນາມຂອງພຣະຄຣິສ. ແຕ່ພວກສາສະໜາຈານຂອງຄຣິສຕະຈັກແຫ່ງຊາດ ໄດ້ຕໍ່ຕ້ານການສອນດັ່ງກ່າວ ແລະ ໂດຍອິດທິພົນຂອງອາຈານເຫຼົ່ານັ້ນ ມີບາງຄົນທີ່ປະກາດຂ່າວເລື່ອງການສະເດັດມາຖືກຈັບຂັງຄຸກ. ໃນຫຼາຍບ່ອນທີ່ຜູ້ສອນຖືກຈັບ, ພຣະເຈົ້າຊົງໂຜດໃຫ້ເກີດເລື່ອງອັດສະຈັນ ໂດຍມີເດັກນ້ອຍປະກາດວ່າ ພຣະເຢຊູໃກ້ຈະສະເດັດກັບມາ. ເນື່ອງຈາກເດັກນ້ອຍເຫຼົ່ານັ້ນຍັງບໍ່ບັນລຸນິຕິພາວະ ບໍ່ມີກົດໝາຍຫ້າມພວກເຂົາໄດ້; ທາງການຈຶ່ງຍອມໃຫ້ພວກເດັກນ້ອຍປະກາດໂດຍບໍ່ມີຜູ້ໃດຂັດຂວາງ. {GC 366.2}

ການປະກາດນັ້ນສ່ວນໃຫຍ່ຢູ່ທ່າມກາງຄົນຊັ້ນລຸ່ມ; ສະນັ້ນ, ປະຊາຊົນຈຶ່ງມາຟັງຄຳປະກາດເຕືອນໃນບ້ານເຮືອນຂອງຄົນຊັ້ນກຳມະກອນ. ພວກເດັກນ້ອຍນັກເທດເຫຼົ່ານັ້ນສ່ວນໃຫຍ່ກໍເປັນຄົນຍາກຈົນຄືກັນ. ບາງຄົນອາຍຸບໍ່ເກີນ 6 ຫຼື 8 ປີ; ຊີວິດຂອງເດັກນ້ອຍເຫຼົ່ານີ້ສະແດງໃຫ້ເຫັນວ່າ ພວກເຂົາຮັກພຣະເຢຊູ ແລະ ພະຍາຍາມດຳເນີນຊີວິດດ້ວຍການເຊື່ອຟັງຕາມຂໍ້ກຳນົດອັນບໍຣິສຸດຂອງພຣະອົງ. ຕາມປົກກະຕິ, ພວກເຂົາກໍມີສະຕິປັນຍາ ແລະ ຄວາມສາມາດທີ່ກົງກັບອາຍຸ; ແຕ່ເມື່ອຢືນຂຶ້ນຕໍ່ໜ້າຄົນທັງຫຼາຍ ກໍປາກົດຢ່າງຈະແຈ້ງວ່າ ພວກເຂົາໄດ້ຮັບການດົນໃຈທີ່ເກີນຄວາມສາມາດທີ່ມີຕາມທຳມະຊາດ. ນ້ຳສຽງ ແລະ ທ່າທາງຂອງເດັກເຫຼົ່ານັ້ນປ່ຽນໄປ ແລະ ພວກເຂົາໄດ້ເຕືອນເລື່ອງການພິພາກສາດ້ວຍພະລັງ ໂດຍໃຊ້ຖ້ອຍຄຳຈາກພຣະຄຳພີວ່າ: “ຈົ່ງຢຳເກງພຣະເຈົ້າ ແລະ ຍົກຍ້ອງໃຫ້ກຽດແກ່ພຣະອົງ ເພາະເຖິງເວລາແລ້ວທີ່ພຣະອົງຈະຕັດສິນມະນຸດສະໂລກ.” (ພຣະນິມິດ 14:7). ພວກເຂົາຕັກເຕືອນເລື່ອງຄວາມບາບຂອງປະຊາຊົນ, ບໍ່ພຽງແຕ່ເລື່ອງທີ່ຜິດສິນທຳ ແຕ່ໄດ້ປະນາມການເປັນມິດກັບໂລກ ແລະ ການຫຼົງຈາກຄວາມເຊື່ອດ້ວຍ, ທັງໄດ້ເຕືອນຜູ້ຟັງຂອງພວກເຂົາ ໃຫ້ໜີຢ່າງຮີບດ່ວນຈາກພຣະພິໂຣດທີ່ຈະມາເຖິງ. {GC 366.3}

ປະຊາຊົນຮັບຟັງດ້ວຍທ່າທີອົກສັ່ນຂວັນຫາຍ; ພຣະວິນຍານຊົງດົນໃຈພວກເຂົາໃຫ້ສຳນຶກຂຶ້ນໃນໃຈ. ຫຼາຍຄົນຫັນມາຄົ້ນຄວ້າພຣະຄຳພີ ດ້ວຍຄວາມສົນໃຈອັນເລິກເຊິ່ງຢ່າງທີ່ບໍ່ເຄີຍມີມາກ່ອນ; ຄົນທີ່ກິນເຫຼົ້າ ແລະ ຄົນຜິດສິນທຳໄດ້ຮັບການປ່ຽນແປງໃໝ່; ບາງຄົນເລີກການປະຕິບັດທີ່ບໍ່ສັດຊື່. ຜົນຂອງການປະກາດນັ້ນໂດດເດັ່ນຈົນແມ່ນແຕ່ພວກສາສະໜາຈານຂອງຄຣິສຕະຈັກແຫ່ງຊາດຕ້ອງຍອມຮັບວ່າ ພຣະເຈົ້າຊົງນຳໃນການປະກາດດັ່ງກ່າວ. {GC 367.1}

ພຣະເຈົ້າມີພຣະປະສົງໃຫ້ຂ່າວເລື່ອງການສະເດັດມາຂອງພຣະ­ຜູ້ຊ່ວຍ­ໃຫ້ລອດ ໄດ້ຮັບການປະກາດໃນປະເທດທັງຫຼາຍຂອງສະແກນດິເນເວຍ; ເມື່ອຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະອົງຖືກຫ້າມບໍ່ໃຫ້ເວົ້າ, ພຣະອົງຈຶ່ງປະທານພຣະວິນຍານຂອງພຣະອົງໃຫ້ແກ່ພວກເດັກນ້ອຍ ເພື່ອໃຫ້ການປະກາດນັ້ນສຳເລັດ. ຄັ້ງທີ່ພຣະເຢຊູສະເດັດເຂົ້າໃກ້ນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ ພ້ອມຝູງຊົນທີ່ໂຮ່ຮ້ອງສະຫຼອງໄຊດ້ວຍຄວາມຍິນດີ ແລະ ການໂບກກ້ານຕານເພື່ອປະກາດພຣະອົງໃນຖານະບຸດຂອງດາວິດນັ້ນ, ພວກຟາຣີຊາຍຂໍໃຫ້ພຣະອົງບອກປະຊາຊົນໃຫ້ມິດງຽບສາ, ແຕ່ພຣະເຢຊູຊົງຕອບພວກເຂົາວ່າ ສິ່ງທີ່ເກີດຂຶ້ນນັ້ນເປັນໄປຕາມຄຳພະຍາກອນ ແລະ ຖ້າຄົນເຫຼົ່ານີ້ຢຸດຮ້ອງ ພວກກ້ອນຫີນຈະຮ້ອງຂຶ້ນມາເອງ. ປະຊາຊົນຢ້ານການຂົ່ມຂູ່ຂອງພວກປະໂຣຫິດ ແລະ ພວກຜູ້ປົກຄອງ ຈຶ່ງຍຸຕິການໂຮ່ຮ້ອງນັ້ນໃນຂະນະທີ່ພວກເຂົາເດີນຜ່ານປະຕູເຂົ້າໄປໃນນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ; ແຕ່ຫຼັງຈາກນັ້ນ, ພວກເດັກນ້ອຍໄດ້ຮ້ອງໃນເດີ່ນພຣະວິຫານ ໃນຂະນະທີ່ໂບກກ້ານຕານໄປມາວ່າ: “ໂຮຊັນນາແດ່ບຸດດາວິດ!” ເມື່ອພວກຟາຣີຊາຍກ່າວແກ່ພຣະເຢຊູດ້ວຍຄວາມຂຸ່ນເຄືອງໃຈວ່າ: “ເຈົ້າໄດ້ຍິນຄຳທີ່ພວກເຂົາກຳລັງຮ້ອງນັ້ນບໍ?” ພຣະເຢຊູຊົງຕອບວ່າ: “ໄດ້ຍິນແລ້ວ. ພວກເຈົ້າບໍ່ເຄີຍອ່ານຈັກເທື່ອບໍໃນຄຳທີ່ວ່າ, ‘ພຣະອົງຊົງຈັດໃຫ້ຄຳສັນລະເສີນອັນແທ້ຈິງ ອອກມາຈາກປາກຂອງເດັກນ້ອຍອ່ອນ ແລະ ຜູ້ທີ່ຍັງກິນນ້ຳນົມຢູ່.’” (ມັດທາຍ 21:8–16). ພຣະເຈົ້າຊົງໃຊ້ເດັກນ້ອຍໃນສະໄໝທີ່ພຣະຄຣິສສະເດັດມາຄັ້ງທຳອິດຢ່າງໃດ ພຣະອົງກໍຊົງໃຊ້ເດັກນ້ອຍໃນການປະກາດການສະເດັດມາຄັ້ງທີສອງຂອງພຣະອົງຢ່າງນັ້ນ. ພຣະຄຳຂອງພຣະເຈົ້າຈະຕ້ອງສຳເລັດ ເພື່ອໃຫ້ເລື່ອງການສະເດັດມາຂອງພຣະ­ຜູ້ຊ່ວຍ­ໃຫ້ລອດໄດ້ຖືກປະກາດໄປຍັງທຸກຊົນຊາດ, ທຸກພາສາ ແລະ ທຸກປະເທດ. {GC 367.2}

ການປະກາດຂະຫຍາຍວົງກວ້າງ

ພຣະເຈົ້າຊົງມອບວຽກງານການປະກາດເຕືອນຊາວອາເມຣິກາ ໃຫ້ແກ່ທ່ານວິນລຽມ ມິນເລີ ແລະ ຜູ້ຮ່ວມງານກັບເພິ່ນ. ອາເມຣິກາຈຶ່ງກາຍເປັນສູນກາງການປະກາດເລື່ອງການສະເດັດກັບມາຂອງພຣະ­ເຢຊູ­ຄຣິສ. ຄຳພະຍາກອນເລື່ອງຂ່າວທູດສະຫວັນອົງທີໜຶ່ງກໍສຳເລັດຫຼາຍທີ່ສຸດໃນອາເມຣິກາ. ງານຂຽນຂອງມິນເລີ ແລະ ເພື່ອນຮ່ວມງານເຫຼົ່ານັ້ນ ຖືກນຳໄປເຜີຍແຜ່ໃນດິນແດນທີ່ຫ່າງໄກ. ທຸກບ່ອນທົ່ວໂລກທີ່ມີຜູ້ປະກາດຂ່າວປະເສີດເຂົ້າໄປເຖິງ ກໍມີຄົນສົ່ງຂ່າວອັນໜ້າຍິນດີກ່ຽວກັບການສະເດັດມາຢ່າງໄວວາຂອງພຣະຄຣິສ. ມີການປະກາດຂ່າວປະເສີດອັນເປັນນິຣັນດອນຢ່າງກວ້າງໄກ ພ້ອມດ້ວຍການກ່າວວ່າ: “ຈົ່ງຢຳເກງພຣະເຈົ້າ ແລະ ຍົກຍ້ອງໃຫ້ກຽດແກ່ພຣະອົງ ເພາະເຖິງເວລາແລ້ວທີ່ພຣະອົງຈະຕັດສິນມະນຸດສະໂລກ.” {GC 368.1}

ປະຊາຊົນພາກັນໃສ່ໃຈຢ່າງເລິກເຊິ່ງກັບຄຳພະຍາກອນທີ່ເບິ່ງຄືວ່າ ພຣະຄຣິສຈະສະເດັດມາໃນລະດູໃບໄມ້ປົ່ງຂອງປີ 1844. ຂ່າວນີ້ຖືກປະກາດຈາກລັດໜຶ່ງໄປສູ່ອີກລັດໜຶ່ງ ແລະ ທຸກທີ່ທີ່ມີການປະກາດນັ້ນ ມີຄົນຕື່ນຕົວຂຶ້ນໃຫ້ຄວາມສົນໃຈ. ຫຼາຍຄົນເຊື່ອໝັ້ນວ່າ ການຄຳນວນເວລາຂອງຄຳພະຍາກອນຖືກຕ້ອງ ຈຶ່ງຍອມສະຫຼະຄວາມເຊື່ອຖືເກົ່າທີ່ເຄີຍຢຶດໄວ້ ແລະ ຮັບເອົາຄວາມຈິງດ້ວຍຄວາມຊື່ນບານ. ມີສາສະໜາຈານບາງຄົນປະຖິ້ມຄວາມຄິດເຫັນ ແລະ ການຖືຕົວຕາມຄະນະນິກາຍ ແລ້ວສະຫຼະເງິນເດືອນ ພ້ອມດ້ວຍຕຳແໜ່ງໃນຄຣິສຕະຈັກ ແລະ ຮ່ວມໃນການປະກາດການສະເດັດມາຂອງພຣະເຢຊູ. ຢ່າງໃດກໍຕາມ, ມີສາສະໜາຈານໜ້ອຍຄົນທີ່ຍອມຮັບເອົາຄຳສອນນີ້; ສະນັ້ນ, ການເຜີຍແຜ່ເລື່ອງດັ່ງກ່າວສ່ວນໃຫຍ່ ຈຶ່ງຖືກມອບໝາຍໃຫ້ສະມາຊິກທົ່ວໄປ. ຊາວໄຮ່ຊາວນາປະໄຮ່ນາຂອງຕົນ, ນາຍຊ່າງປະເຄື່ອງມື, ພໍ່ຄ້າໄດ້ປະສິນຄ້າ ແລະ ຄົນອາຊີບຕ່າງໆ ກໍປະຕຳແໜ່ງວຽກງານຂອງຕົນ; ເຖິງຢ່າງນັ້ນກໍຕາມ, ຄົນປະກາດຍັງມີໜ້ອຍເມື່ອທຽບໃສ່ວຽກງານທີ່ຕ້ອງເຮັດນັ້ນ. ສະພາບຂອງຄຣິສຕະຈັກທີ່ບໍ່ເປັນໄປຕາມລັກສະນະຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະ ຊາວໂລກທີ່ຈົມປັກຢູ່ກັບຄວາມຊົ່ວຮ້າຍ ເປັນພາລະໜັກສຳລັບຜູ້ເຝົ້າຍາມທີ່ແທ້ຈິງ. ພວກເຂົາຈຶ່ງເຕັມໃຈອົດທົນກັບວຽກງານທີ່ໜັກໜ່ວງ, ຄວາມຂັດສົນ ແລະ ຄວາມທຸກທໍລະມານ ເພື່ອຈະໄດ້ຮຽກເອີ້ນມະນຸດໃຫ້ກັບໃຈຮັບຄວາມລອດ. ເຖິງແມ່ນຊາຕານຈະຂັດຂວາງ ແຕ່ການປະກາດນັ້ນໄດ້ດຳເນີນໄປຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງ ແລະ ມີຫຼາຍໝື່ນຄົນຮັບເຊື່ອຄວາມຈິງເລື່ອງການສະເດັດມາຂອງພຣະຄຣິສ. {GC 368.2}

“ຈະຕ້ອງເຮັດຢ່າງໃດຈຶ່ງຈະໄດ້ລອດພົ້ນ?”

ຂ່າວທີ່ພິສູດຈິດໃຈໄດ້ຖືກປະກາດໄປທຸກແຫ່ງຫົນເພື່ອເຕືອນຄົນບາບ ທັງຄົນທີ່ເປັນຊາວໂລກ ແລະ ທີ່ເປັນສະມາຊິກຄຣິສຕະຈັກ ໃຫ້ໜີຈາກພຣະພິໂຣດທີ່ຈະມາເຖິງ. ຜູ້ປະກາດເຫຼົ່ານັ້ນເຮັດແບບດຽວກັບໂຢຮັນຜູ້ໃຫ້ບັບຕິສະມາໃນມັດທາຍບົດທີ 3 ຄືເອົາຂວານວາງໄວ້ຢູ່ທີ່ຮາກເຫງົ້າຂອງຕົ້ນໄມ້ ແລະ ຂໍຮ້ອງຄົນທັງຫຼາຍໃຫ້ເກີດຜົນທີ່ເໝາະສົມກັບການກັບໃຈໃໝ່. ຄຳຮຽກຮ້ອງຂອງຜູ້ປະກາດເຫຼົ່ານີ້ ແຕກຕ່າງຫຼາຍຈາກຄຳເທດສະໜາໃນໂບດທົ່ວໄປທີ່ເນັ້ນຄວາມສຸກສະບາຍ; ແຕ່ບໍ່ວ່າຈະປະກາດຢູ່ບ່ອນໃດ ປະຊາຊົນກໍສະເທືອນໃຈ. ເມື່ອຄົນທັງຫຼາຍຟັງການປະກາດດ້ວຍຣິດອຳນາດຂອງພຣະວິນຍານບໍຣິສຸດ ເຖິງຄຳສອນອັນກົງໄປກົງມາ ແລະ ເຂົ້າໃຈງ່າຍຂອງພຣະຄຳພີ, ພວກເຂົາສຳນຶກໃນໃຈວ່າສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ແມ່ນຄວາມຈິງ ແລະ ມີໜ້ອຍຄົນທີ່ສາມາດຕ້ານທານຄວາມຮູ້ສຶກນັ້ນໄດ້ທັງໝົດ. ຄົນທີ່ນັບຖືສາສະໜາແຕ່ເປືອກນອກ ກໍຕື່ນຂຶ້ນຈາກຄວາມປະໝາດຂອງຕົນ; ພວກເຂົາເຫັນເຖິງການຫຼົງຈາກຄວາມເຊື່ອ, ການເປັນມິດກັບໂລກ, ຄວາມບໍ່ເຊື່ອຖື, ຄວາມທະນົງຕົວ ແລະ ຄວາມເຫັນແກ່ຕົວຂອງຕົນ. ຫຼາຍຄົນໄດ້ສະແຫວງຫາພຣະເຈົ້າດ້ວຍການກັບໃຈ ແລະ ການຖ່ອມໃຈລົງ. ແທນທີ່ຈະເອົາໃຈໃສ່ຕໍ່ສິ່ງຂອງຝ່າຍໂລກຢ່າງທີ່ເຄີຍເຮັດມາດົນນານແລ້ວນັ້ນ ພວກເຂົາພັດໃສ່ໃຈຕໍ່ສະຫວັນເບື້ອງເທິງ. ພຣະວິນຍານຂອງພຣະເຈົ້າສະຖິດຢູ່ກັບຄົນເຫຼົ່ານີ້, ແລ້ວດ້ວຍຈິດໃຈທີ່ອ່ອນນ້ອມ ພວກເຂົາໄດ້ເຂົ້າຮ່ວມໃນການຮ້ອງຂຶ້ນວ່າ: “ຈົ່ງຢຳເກງພຣະເຈົ້າ ແລະ ຍົກຍ້ອງໃຫ້ກຽດແກ່ພຣະອົງ ເພາະເຖິງເວລາແລ້ວ ທີ່ພຣະອົງຈະຕັດສິນມະນຸດສະໂລກ.” {GC 369.1}

ຄົນບາບສອບຖາມດ້ວຍນ້ຳຕາວ່າ: “ຂ້ານ້ອຍຈະຕ້ອງເຮັດຢ່າງໃດຈຶ່ງຈະໄດ້ລອດພົ້ນ?” (ກິດຈະການ 16:30). ຄົນທີ່ເຄີຍສໍ້ໂກງເປັນນິໄສ ກໍຮູ້ສຶກຮ້ອນຕົວຢາກຄືນເງິນທີ່ໄດ້ໂກງມານັ້ນ. ທຸກຄົນທີ່ໄດ້ພົບສັນຕິສຸກໃນພຣະຄຣິສ ກໍຢາກແບ່ງປັນພຣະພອນນັ້ນໃຫ້ແກ່ຄົນອື່ນ. ຈິດໃຈຂອງພໍ່ແມ່ໄດ້ຫັນໄປຫາລູກ ແລະ ໃຈຂອງລູກໄດ້ຫັນໄປຫາພໍ່ແມ່. ຄວາມຫຍິ່ງທະນົງ ແລະ ການຖືຕົວອັນເປັນກຳແພງທີ່ກັ້ນຢູ່ລະຫວ່າງຄົນກໍພັງທະລາຍລົງ. ມີຄົນສາລະພາບບາບດ້ວຍຄວາມຈິງໃຈ; ສ່ວນສະມາຊິກໃນຄອບຄົວໄດ້ລົງທຶນລົງແຮງ ເພື່ອຄວາມລອດຂອງຄົນທີ່ຕົນຮັກແພງ. ຫຼາຍຄັ້ງໄດ້ຍິນສຽງຄຳອະທິຖານວິງວອນຕໍ່ພຣະເຈົ້າຢ່າງຈິງຈັງ; ທຸກແຫ່ງຫົນມີຄົນອ້ອນວອນຕໍ່ພຣະເຈົ້າດ້ວຍຄວາມທຸກໃຈ; ມີຫຼາຍຄົນອະທິຖານທັງຄືນດ້ວຍຄວາມທຸກທໍລະມານ ເພື່ອໃຫ້ໝັ້ນໃຈວ່າຄວາມບາບຂອງຕົນໄດ້ຮັບການອະໄພ, ຫຼືເພື່ອໃຫ້ພີ່ນ້ອງ ຫຼື ເພື່ອນບ້ານກັບໃຈ. {GC 369.2}

ມີຄົນຈາກທຸກຊົນຊັ້ນໃນສັງຄົມ ພາກັນຫຼັ່ງໄຫຼເຂົ້າປະຊຸມປະກາດການສະເດັດມາຂອງພຣະຄຣິສ, ບໍ່ວ່າຈະເປັນຄົນຮັ່ງມີ ຫຼື ຍາກຈົນ, ສູງສົ່ງ ຫຼື ຕ່ຳຕ້ອຍ, ທຸກຄົນລ້ວນແຕ່ມີເຫດຜົນສ່ວນຕົວ ທີ່ຢາກຟັງຄຳສອນເລື່ອງການສະເດັດມານັ້ນ ດ້ວຍຫູຂອງຕົນເອງ. ພຣະ­ຜູ້­ເປັນ­ເຈົ້າຊົງຢັບຢັ້ງການຕໍ່ຕ້ານ ໃນຂະນະທີ່ຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະອົງອະທິບາຍເຫດຜົນວ່າ ເປັນຫຍັງພວກເຂົາຈຶ່ງເຊື່ອ. ບາງຄັ້ງຜູ້ໃຫ້ຄຳພະຍານນັ້ນອ່ອນແອ, ແຕ່ພຣະວິນຍານຂອງພຣະເຈົ້າຊົງກະທຳໃຫ້ຄວາມຈິງຂອງພຣະອົງມີຣິດອຳນາດ. ຄົນທີ່ເຂົ້າປະຊຸມຮູ້ສຶກວ່າ ມີທູດສະຫວັນບໍຣິສຸດຢູ່ໃນທີ່ປະຊຸມ; ມີຜູ້ຄົນເຂົ້າຮັບເຊື່ອໃໝ່ທຸກມື້ທຸກວັນ. ຄົນຈຳນວນຫຼວງຫຼາຍຟັງດ້ວຍໃຈຈົດໃຈຈໍ່ ຂະນະທີ່ຜູ້ປະກາດກ່າວເຖິງຫຼັກຖານຕ່າງໆທີ່ຊີ້ໃຫ້ເຫັນວ່າ ການສະເດັດມາຂອງພຣະຄຣິສນັ້ນໃກ້ເຂົ້າມາແລ້ວ; ເໝືອນກັບວ່າສະຫວັນ ແລະ ແຜ່ນດິນໂລກໄດ້ຫຍັບເຂົ້າຫາກັນ. ທັງຄົນຊະລາ, ໄວກາງຄົນ ແລະ ຊາວໜຸ່ມລ້ວນແຕ່ໄດ້ສຳຜັດເຖິງຣິດອຳນາດຂອງພຣະເຈົ້າ. ຄົນທັງຫຼາຍພາກັນກັບເມືອບ້ານພ້ອມດ້ວຍຄຳສັນລະເສີນພຣະເຈົ້າ; ມີສຽງຂັບຮ້ອງສັນລະເສີນດັງກ້ອງໄປໃນຍາມຄ່ຳຄືນ. ບໍ່ມີໃຜທີ່ເຂົ້າຮ່ວມໃນການປະຊຸມເຫຼົ່ານັ້ນ ຈະລືມພາບອັນຈັບໃຈໄດ້ລົງ. {GC 369.3}

ຄວາມຈິງຖືກຕໍ່ຕ້ານ

ການປະກາດເວລາທີ່ແນ່ນອນຂອງການສະເດັດມາຂອງພຣະຄຣິສ ໄດ້ຖືກຕໍ່ຕ້ານຢ່າງຮຸນແຮງຈາກຄົນທຸກຊົນຊັ້ນ ຕັ້ງແຕ່ສາສະໜາຈານຈົນເຖິງຄົນສຳມະເລ­ເທເມົາທີ່ທ້າທາຍສະຫວັນຢ່າງໜ້າດ້ານທີ່ສຸດ. ທັງນີ້ກໍເປັນການສຳເລັດຂອງຄຳພະຍາກອນທີ່ກ່າວວ່າ: “ຍຸກສຸດທ້າຍຈະມີຄົນເຍາະເຍີ້ຍມາເວົ້າສຽດສີ ຕາມໃຈປາຖະໜາຂອງຕົນ. ພວກເຂົາຈະຖາມວ່າ, ‘ຄຳທີ່ຊົງສັນຍາໄວ້ວ່າ ພຣະອົງຈະສະເດັດມານັ້ນຢູ່ໃສ? ເພາະວ່າຕັ້ງແຕ່ບັນພະບຸລຸດລ່ວງລັບໄປແລ້ວ ສິ່ງທັງປວງກໍເປັນຢູ່ເໝືອນເດີມ ຕັ້ງແຕ່ເລີ່ມຕົ້ນຊົງສ້າງໂລກ.’” (2 ເປໂຕ 3:3–4). ຫຼາຍຄົນທີ່ອ້າງວ່າຮັກພຣະ­ຜູ້ຊ່ວຍ­ໃຫ້ລອດໄດ້ປະກາດວ່າ ຕົນບໍ່ໄດ້ຕໍ່ຕ້ານຄຳສອນເລື່ອງການສະເດັດມາຄັ້ງທີສອງ, ແຕ່ກໍຂໍຄັດຄ້ານພຽງແຕ່ເລື່ອງການກຳນົດເວລາທີ່ແນ່ນອນເທົ່ານັ້ນ. ແຕ່ພຣະເຈົ້າຜູ້ຊົງເຫັນທຸກສິ່ງທຸກຢ່າງ ຊົງອ່ານຈິດໃຈຂອງພວກເຂົາທີ່ບໍ່ຢາກໄດ້ຍິນວ່າ ພຣະຄຣິສຈະສະເດັດມາພິພາກສາດ້ວຍຄວາມຊອບທຳ. ຄົນເຫຼົ່ານີ້ເປັນຜູ້ຮັບໃຊ້ທີ່ບໍ່ສັດຊື່, ວຽກງານທີ່ເຮັດໄປນັ້ນ ຈະບໍ່ຜ່ານການກວດກາຈາກພຣະເຈົ້າຜູ້ພິສູດຈິດໃຈຂອງມະນຸດ; ພວກເຂົາຈຶ່ງຢ້ານທີ່ຈະພົບກັບອົງ­ພຣະ­ຜູ້­ເປັນ­ເຈົ້າຂອງຕົນ. ເໝືອນກັບຊາວຢິວໃນສະໄໝທີ່ພຣະຄຣິສສະເດັດມາຄັ້ງທີໜຶ່ງ, ພວກເຂົາບໍ່ພ້ອມທີ່ຈະຕ້ອນຮັບພຣະອົງ. ພວກເຂົາບໍ່ພຽງແຕ່ບໍ່ຍອມຟັງເຫດຜົນອັນກົງໄປກົງມາຈາກພຣະຄຳພີ, ແຕ່ກໍຍັງເຍາະເຍີ້ຍຜູ້ທີ່ລໍຄອຍພຣະເຢຊູ. ຊາຕານ ແລະ ທູດຂອງມັນພາກັນດີໃຈ ແລະ ເຍີ້ຍຫຍັນພຣະຄຣິສກັບເຫຼົ່າທູດສະຫວັນບໍຣິສຸດວ່າ ຄົນທີ່ມີຊື່ວ່າເປັນຄຣິສຕຽນ ບໍ່ມີຄວາມຮັກຕໍ່ພຣະອົງ ແລະ ບໍ່ຢາກໃຫ້ພຣະອົງສະເດັດກັບມາ. {GC 370.1}

ຄົນທີ່ປະຕິເສດຄຳສອນເລື່ອງການສະເດັດມາຂອງພຣະຄຣິສສ່ວນໃຫຍ່ໃຫ້ເຫດຜົນວ່າ, “ບໍ່ມີໃຜຮູ້ຈັກວັນເວລານັ້ນ.” ພຣະຄຳພີຂຽນວ່າ: “ວັນກຳນົດກັບໂມງກຳນົດນັ້ນ ບໍ່ມີຜູ້ໃດຮູ້ຈັກ ແມ່ນພວກທູດສະຫວັນກໍບໍ່ຮູ້ຈັກ ຮູ້ຈັກແຕ່ພຣະບິດາຂອງເຮົາອົງດຽວ.” (ມັດທາຍ 24:36 ສະບັບລາວບູຮານ). ຄົນທັງຫຼາຍທີ່ລໍຄອຍການສະເດັດມາຂອງພຣະຄຣິສ ໄດ້ອະທິບາຍຂໍ້ພຣະຄຳພີນີ້ຢ່າງຊັດເຈນ ໂດຍບໍ່ມີຄວາມຂັດແຍ້ງແຕ່ຢ່າງໃດກັບຄວາມເຊື່ອ, ທັງສາມາດຊີ້ໃຫ້ເຫັນຢ່າງຈະແຈ້ງວ່າ ພວກຄົນທີ່ຕໍ່ຕ້ານນັ້ນໄດ້ນຳໃຊ້ຂໍ້ພຣະຄຳພີດັ່ງກ່າວໃນທາງທີ່ຜິດ. ພຣະຄຣິສຊົງກ່າວຖ້ອຍຄຳດັ່ງກ່າວໃນບົດສົນທະນາອັນໜ້າຈົດຈຳກັບພວກສາວົກ ຂະນະທີ່ປະທັບຢູ່ເທິງພູເຂົາໝາກກອກເທດ ຫຼັງຈາກພຣະອົງສະເດັດອອກຈາກພຣະວິຫານເປັນຄັ້ງສຸດທ້າຍ. ໃນຄາວນັ້ນ, ພວກສາວົກໄດ້ຖາມວ່າ: “ຈົ່ງບອກພວກຂ້ານ້ອຍແດ່ວ່າ…ມີສິ່ງໃດເປັນໝາຍສຳຄັນເພື່ອຊີ້ໃຫ້ເຫັນວ່າ ແມ່ນເວລາມາປາກົດຂອງທ່ານ ແລະ ເວລາສິ້ນສຸດຂອງໂລກ?” ພຣະເຢຊູຊົງກ່າວເຖິງໝາຍສຳຄັນຕ່າງໆທີ່ຈະເກີດຂຶ້ນແລ້ວຊົງຕອບວ່າ: “ເມື່ອພວກເຈົ້າເຫັນເຫດການນັ້ນເກີດຂຶ້ນ ພວກເຈົ້າກໍຈະຮູ້ໄດ້ວ່າ ເວລາມາໃກ້ແລ້ວພ້ອມທີ່ຈະເກີດຂຶ້ນ.” (ມັດທາຍ 24:3, 33). ເຮົາບໍ່ຄວນໃຊ້ຖ້ອຍຄຳຂອງພຣະເຢຊູໃນຂໍ້ໜຶ່ງ ເພື່ອລົບລ້າງອີກຂໍ້ໜຶ່ງ. ເຖິງແມ່ນວ່າບໍ່ມີຜູ້ໃດຮູ້ຈັກ ວັນ ຫຼື ໂມງ ຂອງການສະເດັດມາຂອງພຣະອົງ ແຕ່ພຣະອົງຊົງສັ່ງໄວ້ໃຫ້ເຮົາຮູ້ຈັກເມື່ອເວລານັ້ນໃກ້ເຂົ້າມາ. ນອກຈາກນັ້ນພຣະອົງຍັງສອນວ່າ ຖ້າຜູ້ໃດບໍ່ເອົາໃຈໃສ່ຕໍ່ຄຳເຕືອນຂອງພຣະອົງ, ຖ້າລະເລີຍ ຫຼື ບໍ່ຍອມທີ່ຈະຮັບຮູ້ວ່າການສະເດັດມານັ້ນໃກ້ແລ້ວ, ກໍຈະອັນຕະລາຍເຖິງຊີວິດ ເໝືອນກັບຄົນໃນສະໄໝໂນອາທີ່ບໍ່ຍອມຮັບຮູ້ເວລາຂອງນ້ຳຖ້ວມໂລກ. ຍັງມີຄຳອຸປະມາໃນມັດທາຍບົດທີ 24 ເຊິ່ງປຽບທຽບຜູ້ຮັບໃຊ້ທີ່ຊື່ສັດກັບຜູ້ຮັບໃຊ້ທີ່ບໍ່ສັດຊື່ ໂດຍປະກາດເຖິງຄວາມພິນາດຂອງຄົນທີ່ເວົ້າຢູ່ໃນໃຈວ່າ, “ກວ່ານາຍຂອງເຮົາຈະມາກໍອີກນານ.” (ມັດທາຍ 24:48 NTV). ເລື່ອງນີ້ສະແດງໃຫ້ເຫັນວ່າ ເມື່ອພຣະຄຣິສສະເດັດມາ ພຣະອົງຈະມີທ່າທີຢ່າງໃດຕໍ່ຄົນທີ່ພຣະອົງພົບວ່າ ກຳລັງລໍຄອຍພຣະອົງ ແລະ ສອນຄົນອື່ນເຖິງການສະເດັດມາ ແລະ ຈະຕອບສະໜອງຢ່າງໃດ ຕໍ່ຜູ້ທີ່ປະຕິເສດເລື່ອງການສະເດັດມາຂອງພຣະອົງ. ພຣະອົງຊົງກ່າວວ່າ: “ດັ່ງນັ້ນຈົ່ງໃຫ້ເຝົ້າລະວັງຢູ່,…ຄົນຮັບໃຊ້ຜູ້ນີ້ຈະເປັນສຸກໃຈ ເມື່ອຜູ້ເປັນນາຍກັບມາເຮືອນຂອງຕົນ ພົບລາວກຳລັງເຮັດໜ້າທີ່ຂອງຕົນຢູ່.” (ມັດທາຍ 24:42, 46). “ເຫດສະນັ້ນ, ຖ້າທ່ານບໍ່ເຝົ້າລະວັງ ເຮົາຈະມາເໝືອນຢ່າງຂະໂມຍມາ ແລະ ທ່ານຈະບໍ່ຮູ້ເວລາໂມງໃດທີ່ເຮົາຈະມາເຖິງທ່ານ.” (ພຣະນິມິດ 3:3 ສະບັບລາວບູຮານ). {GC 370.2}

ອາຈານໂປໂລກ່າວເຖິງຄົນກຸ່ມໜຶ່ງ ທີ່ບໍ່ຮູ້ເວລາຂອງການສະເດັດມາຂອງພຣະອົງວ່າ: “ວັນຂອງອົງ­ພຣະ­ຜູ້­ເປັນ­ເຈົ້າຈະສະເດັດມາ ເໝືອນຂະໂມຍມາໃນເວລາກາງຄືນ. ເມື່ອໃດພວກເຂົາເວົ້າວ່າ: ‘ສະຫງົບສຸກ ແລະ ປອດໄພດີແລ້ວ’ ເມື່ອນັ້ນແຫຼະ ຄວາມພິນາດຈິບຫາຍຈະມາເຖິງພວກເຂົາໃນທັນທີ…ແລະ ພວກເຂົາຈະໜີບໍ່ພົ້ນເປັນແນ່.” ແຕ່ເພິ່ນຍັງກ່າວຕື່ມໃຫ້ແກ່ຜູ້ທີ່ຟັງຄຳເຕືອນຂອງອົງພຣະ­ຜູ້ຊ່ວຍ­ໃຫ້ລອດວ່າ: “ພີ່ນ້ອງທັງຫຼາຍເອີຍ ພວກເຈົ້າບໍ່ໄດ້ຢູ່ໃນຄວາມມືດແລ້ວ ແລະ ວັນນັ້ນຄົງຈະບໍ່ມາຫຼອນໃສ່ພວກເຈົ້າດັ່ງຂະໂມຍມາ. ເພາະວ່າ, ພວກເຈົ້າທຸກຄົນເປັນລູກຂອງຄວາມສະຫວ່າງ ເປັນລູກຂອງກາງເວັນ; ພວກເຮົາບໍ່ເປັນຝ່າຍກາງຄືນ ຫຼື ຝ່າຍຄວາມມືດ.” (1 ເທສະໂລນິກ 5:2–5). {GC 371.1}

ດັ່ງນັ້ນ, ຈຶ່ງເຫັນໄດ້ວ່າ ພຣະຄຳພີບໍ່ໄດ້ສະໜັບສະໜູນໃຫ້ຄົນເມີນເສີຍຕໍ່ຄວາມຮູ້ເລື່ອງເວລາທີ່ການສະເດັດມາຂອງພຣະຄຣິສໃກ້ເຂົ້າມາ. ແຕ່ຄົນທັງຫຼາຍທີ່ຊອກຫາຂໍ້ແກ້ຕົວ ເພື່ອທີ່ຈະປະຕິເສດຄວາມຈິງ ກໍໄດ້ປິດຫູບໍ່ຟັງຄຳອະທິບາຍນີ້. ຄົນທີ່ທ້າທາຍຢ່າງເປີດເຜີຍ ແລະ ແມ່ນແຕ່ຄົນທີ່ອ້າງຕົນເປັນຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະຄຣິສ ກໍຍັງຕອບໂຕ້ວ່າ “ບໍ່ມີຜູ້ໃດຮູ້ຈັກວັນນັ້ນ ຫຼື ໂມງນັ້ນ.” ເມື່ອປະຊາຊົນເກີດຄວາມສົນໃຈ ແລະ ເລີ່ມຖາມຫາທາງແຫ່ງຄວາມລອດພົ້ນ ກໍມີຜູ້ສອນສາສະໜາເຂົ້າມາແຊກຢູ່ລະຫວ່າງພວກເຂົາກັບຄວາມຈິງ ແລະ ບິດເບືອນພຣະຄຳຂອງພຣະເຈົ້າ ເພື່ອລະງັບຄວາມຢ້ານກົວຂອງພວກເຂົາ. ພວກຍາມທີ່ບໍ່ສັດຊື່ ໄດ້ຮ່ວມມືກັບມານຊາຕານໃນການຮ້ອງຂຶ້ນວ່າ, “ສະຫງົບສຸກ, ສະຫງົບສຸກ” ໃນເວລາທີ່ພຣະເຈົ້າບໍ່ໄດ້ປະກາດເຖິງຄວາມສະຫງົບສຸກ. ເໝືອນກັບພວກຟາຣີຊາຍໃນສະໄໝຂອງພຣະເຢຊູ, ມີຫຼາຍຄົນບໍ່ຍອມເຂົ້າອານາຈັກສະຫວັນດ້ວຍຕົນເອງ ແລະ ຍັງຂັດຂວາງຄົນອື່ນບໍ່ໃຫ້ເຂົ້າໄປ. ພວກເຂົາຈະຕ້ອງຮັບຜິດຊອບຕໍ່ຄວາມພິນາດຂອງຄົນເຫຼົ່ານັ້ນ. {GC 372.1}

ສ່ວນຫຼາຍ ກຸ່ມທຳອິດທີ່ຮັບເອົາຄຳສອນດັ່ງກ່າວ ແມ່ນຄົນທີ່ນອບນ້ອມຖ່ອມຕົນ ແລະ ອຸທິດຕົນຫຼາຍທີ່ສຸດໃນຄຣິສຕະຈັກ. ຄົນທີ່ສຶກສາພຣະຄຳພີດ້ວຍຕົນເອງກໍຮູ້ຢູ່ວ່າ ຄວາມຄິດເຫັນຂອງຄົນທົ່ວໄປໃນເລື່ອງຄຳພະຍາກອນບໍ່ສອດຄ່ອງກັບພຣະຄຳພີ. ບ່ອນໃດປະຊາຊົນບໍ່ໄດ້ຖືກພວກສາສະໜາຈານຄວບຄຸມ ພວກເຂົາສາມາດຄົ້ນຄວ້າພຣະຄຳຂອງພຣະເຈົ້າດ້ວຍຕົນເອງ. ເມື່ອເອົາຄຳສອນເລື່ອງການສະເດັດມາຂອງພຣະຄຣິສມາປຽບທຽບກັບພຣະຄຳພີແລ້ວ ພວກເຂົາເຫັນວ່າເປັນຄຳສອນທີ່ມາຈາກພຣະເຈົ້າ. {GC 372.2}

ຫຼາຍຄົນຖືກພີ່ນ້ອງທີ່ບໍ່ເຊື່ອກົດຂີ່ຂົ່ມເຫັງ; ບາງຄົນກໍຍອມມິດງຽບກ່ຽວກັບຄວາມຫວັງຂອງຕົນ ເພື່ອຮັກສາຕຳແໜ່ງໃນຄຣິສຕະຈັກ; ສ່ວນຄົນອື່ນຮູ້ສຶກວ່າ ພຣະເຈົ້າຊົງມອບໝາຍຄວາມຈິງໃຫ້ພວກເຂົາ ແລະ ຈະປິດບັງບໍ່ໄດ້ ຖ້າຈະຈົງຮັກພັກດີຕໍ່ພຣະອົງ. ມີຫຼາຍຄົນຖືກຕັດອອກຈາກຄຣິສຕະຈັກ ໂດຍມີເຫດຜົນພຽງແຕ່ວ່າ ເຂົາໄດ້ເວົ້າເຖິງຄວາມເຊື່ອຂອງຕົນໃນການສະເດັດມາຂອງພຣະຄຣິສ. ຖ້ອຍຄຳຂອງຜູ້­ເຜີຍ­ພຣະ­ທຳມີຄວາມໝາຍຫຼາຍທີ່ສຸດສຳລັບຄົນທີ່ຖືກທົດສອບຄວາມເຊື່ອເຫຼົ່ານີ້, ເຊິ່ງກ່າວວ່າ: “ພີ່ນ້ອງຂອງເຈົ້າຜູ້ທີ່ກຽດຊັງເຈົ້າ ແລະ ຫວ່ຽງເຈົ້າອອກໄປເພາະເຫັນແກ່ນາມຊື່ຂອງເຮົາ ໂດຍເວົ້າວ່າ ‘ຂໍພຣະເຢໂຮວາຊົງຮັບກຽດ,’ ແຕ່ພຣະອົງຈະໄດ້ປາກົດ ແລະ ເປັນຄວາມຊື່ນບານຂອງເຈົ້າ ແລະ ເຂົາເຫຼົ່ານັ້ນຈະຕ້ອງໄດ້ຮັບຄວາມອັບອາຍ.” (ເອຊາຢາ 66:5 ດັດແປງຈາກສະບັບ TKJV). {GC 372.3}

ເຫຼົ່າທູດສະຫວັນຂອງພຣະເຈົ້າໄດ້ເຝົ້າຕິດຕາມຜົນຂອງຄຳເຕືອນນີ້ ດ້ວຍຄວາມສົນໃຈອັນເລິກເຊິ່ງ. ເມື່ອຄຣິສຕະຈັກສ່ວນໃຫຍ່ປະຕິເສດການປະກາດນັ້ນ ພວກທູດສະຫວັນກໍຫັນໜ້າໄປທາງອື່ນດ້ວຍຄວາມໂສກເສົ້າ. ແຕ່ກໍມີຫຼາຍຄົນທີ່ຍັງບໍ່ໄດ້ຖືກທົດສອບກ່ຽວກັບຄວາມຈິງເລື່ອງການສະເດັດມາຂອງພຣະຄຣິສ. ຫຼາຍຄົນຖືກຜົວ, ເມຍ, ພໍ່ແມ່ ຫຼື ລູກນຳພາໃຫ້ຫຼົງຜິດ ຈົນເຊື່ອວ່າການຟັງຄຳສອນ “ນອກຮີດ” ແບບທີ່ຊາວແອັດ­ເວັນ­ຕິສສອນນັ້ນກໍເປັນບາບ. ພຣະເຈົ້າຊົງໃຊ້ທູດສະຫວັນໄປເຝົ້າຮັກສາຄົນເຫຼົ່ານີ້ດ້ວຍຄວາມສັດຊື່ ເພາະວ່າຈະມີແສງສະຫວ່າງສ່ອງມາຍັງພວກເຂົາອີກຈາກບັນລັງຂອງພຣະເຈົ້າ. {GC 372.4}

ຄົນທີ່ຮັບເອົາຄຳສອນນັ້ນ ກໍເຝົ້າລໍຄອຍການສະເດັດມາຂອງພຣະ­ຜູ້ຊ່ວຍ­ໃຫ້ລອດດ້ວຍຄວາມປາຖະໜາທີ່ບໍ່ອາດບັນລະຍາຍໄດ້. ເວລາທີ່ພວກເຂົາຄາດຫວັງວ່າຈະໄດ້ພົບພຣະອົງກໍໃກ້ເຂົ້າມາແລ້ວ; ພວກເຂົາລໍຖ້າເວລານັ້ນດ້ວຍຄວາມສະຫງົບໃຈ ແລະ ພັກພິງໃນພຣະເຈົ້າຢ່າງໃກ້ຊິດດ້ວຍການອະທິຖານ; ສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ເປັນສະເໝືອນຄ່າມັດຈຳຂອງສັນຕິສຸກທີ່ຈະໄດ້ຮັບໃນສະຫວັນ. ທຸກຄົນທີ່ມີປະສົບການຂອງຄວາມຫວັງ ແລະ ຄວາມໄວ້ວາງໃຈຂອງການລໍຖ້າການສະເດັດມາໃນຄັ້ງນັ້ນ ຈະບໍ່ມີວັນລືມເລືອນໄປໄດ້. ຫຼາຍອາທິດກ່ອນເວລານັ້ນ, ທຸລະກິດຝ່າຍໂລກສ່ວນຫຼາຍກໍຖືກວາງໄວ້, ຜູ້ທີ່ເຊື່ອຢ່າງຈິງໃຈໄດ້ກວດສອບທຸກຄວາມຄິດ ແລະ ຄວາມຮູ້ສຶກຂອງຕົນຢ່າງລະມັດລະວັງ ເໝືອນກັບຄົນທີ່ໃກ້ຈະຫຼັບຕາລາໂລກໃນອີກສອງສາມຊົ່ວໂມງຂ້າງໜ້າ. ບໍ່ມີການເຮັດ “ເສື້ອຄຸມຍາວສຳລັບການຂຶ້ນສະຫວັນ;” ແຕ່ທຸກຄົນຮູ້ສຶກວ່າ ຕ້ອງການຫຼັກຖານພາຍໃນໃຈທີ່ບົ່ງບອກວ່າ ຕົນມີຄວາມພ້ອມທີ່ຈະພົບພຣະ­ຜູ້ຊ່ວຍ­ໃຫ້ລອດ. ເສື້ອຄຸມຍາວຂອງພວກເຂົາຄືຈິດໃຈທີ່ບໍຣິສຸດ, ຄືອຸປະນິໄສທີ່ໄດ້ຮັບການຊຳລະຈາກຄວາມບາບ ດ້ວຍພຣະໂລຫິດຂອງພຣະຄຣິສ. ຢາກໃຫ້ຄົນຂອງພຣະເຈົ້າໃນທຸກມື້ນີ້ ມີການສຳຫຼວດຈິດໃຈ, ຄວາມກະຕືລືລົ້ນ ແລະ ຄວາມເຊື່ອໝັ້ນເໝືອນກັບຄົນໃນສະໄໝນັ້ນ. ຖ້າພວກເຂົາໄດ້ຖ່ອມໃຈລົງຕໍ່ພຣະເຈົ້າ ແລະ ທູນອະທິຖານຕໍ່ພຣະທີ່ນັ່ງແຫ່ງພຣະກະລຸນາຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງ, ພວກເຂົາຄົງມີປະສົບການທີ່ເລິກເຊິ່ງກວ່າທີ່ເປັນຢູ່ໃນເວລານີ້. ເນື່ອງຈາກຫຼາຍຄົນມີການອະທິຖານໜ້ອຍເກີນໄປ, ມີການສຳນຶກໃນຄວາມບາບໜ້ອຍເກີນໄປ ແລະ ຂາດຄວາມເຊື່ອທີ່ມີຊີວິດ, ພວກເຂົາຈຶ່ງບໍ່ໄດ້ຮັບພຣະຄຸນທີ່ພຣະຜູ້ໄຖ່ປະທານໃຫ້ຢ່າງອຸດົມສົມບູນ. {GC 373.1}

ເຝົ້າລໍດ້ວຍຄວາມຫວັງ

ພຣະເຈົ້າມີພຣະປະສົງທີ່ຈະທົດສອບຄົນຂອງພຣະອົງ; ພຣະອົງຈຶ່ງປິດບັງຂໍ້ຜິດພາດ ໃນການຄຳນວນເວລາກຳນົດຂອງຄຳພະຍາກອນ. ຄົນທີ່ລໍຄອຍການສະເດັດມາຂອງພຣະຄຣິສ ກໍບໍ່ເຫັນຂໍ້ຜິດພາດດັ່ງກ່າວ; ສ່ວນພວກທີ່ຕໍ່ຕ້ານ ແລະ ມີການສຶກສາສູງທີ່ສຸດ ກໍບໍ່ເຫັນຄວາມຜິດນັ້ນເຊັ່ນກັນ ແຕ່ພັດກ່າວວ່າ: “ພວກເຈົ້າຄຳນວນເວລາຂອງຄຳພະຍາກອນຖືກຕ້ອງແລ້ວ, ມີເຫດການຍິ່ງໃຫຍ່ບາງຢ່າງໃກ້ຈະເກີດຂຶ້ນ ແຕ່ມັນບໍ່ເປັນຢ່າງທີ່ມິນເລີຄິດດອກ, ເພາະເມື່ອຄົບເວລາດັ່ງກ່າວ ຄົນທົ່ວໂລກຈະກັບໃຈເຊື່ອພຣະເຈົ້າ ບໍ່ແມ່ນການສະເດັດມາຄັ້ງທີສອງຂອງພຣະຄຣິສ.” {GC 373.2}

ເວລາທີ່ຄາດການໄວ້ກໍຜ່ານໄປ ແລະ ພຣະຄຣິສບໍ່ໄດ້ປາກົດເພື່ອປົດປ່ອຍຄົນຂອງພຣະອົງ. ຄົນທີ່ລໍຄອຍພຣະ­ຜູ້ຊ່ວຍ­ໃຫ້ລອດດ້ວຍຄວາມຮັກ ແລະ ຄວາມເຊື່ອຢ່າງຈິງໃຈ ກໍປະສົບກັບຄວາມຜິດຫວັງຢ່າງຂົມຂື່ນ. ຢ່າງໃດກໍຕາມ, ພຣະປະສົງຂອງພຣະເຈົ້າໄດ້ສຳເລັດ; ພຣະອົງທົດສອບຈິດໃຈຂອງຄົນທີ່ລໍຖ້າການສະເດັດມາຂອງພຣະອົງ. ຫຼາຍຄົນລໍຖ້າເພາະວ່າມີຄວາມຢ້ານກົວໂດຍບໍ່ມີເຫດຜົນອື່ນ; ການຮັບເຊື່ອຂອງຄົນເຫຼົ່ານີ້ບໍ່ໄດ້ສົ່ງຜົນຕໍ່ຊີວິດຈິດໃຈຂອງພວກເຂົາ; ເມື່ອພຣະເຢຊູບໍ່ໄດ້ສະເດັດມາຕາມເວລາທີ່ຄິດໄວ້ນັ້ນ, ຄົນເຫຼົ່ານີ້ປະກາດວ່າ ຕົນບໍ່ໄດ້ຮູ້ສຶກຜິດຫວັງ ເພາະບໍ່ເຄີຍເຊື່ອວ່າພຣະອົງຈະມາຈິງ. ພວກເຂົາເປັນກຸ່ມທຳອິດທີ່ເຍາະເຍີ້ຍຄວາມໂສກເສົ້າຂອງຜູ້ເຊື່ອທີ່ແທ້ຈິງ. {GC 374.1}

ຢ່າງໃດກໍຕາມ, ພຣະເຢຊູ ແລະ ບັນດາທູດສະຫວັນທັງປວງມີຄວາມຮັກ ແລະ ເອັນດູຕໍ່ຄົນທັງຫຼາຍທີ່ຜິດຫວັງ ທີ່ຜ່ານການທົດສອບຢ່າງສັດຊື່. ຖ້າພຣະເຈົ້າຊົງເປີດຜ້າກັ້ງໃຫ້ມະນຸດເຫັນໃນສິ່ງທີ່ບໍ່ສາມາດເຫັນໄດ້ດ້ວຍຕາເປົ່າ ກໍຈະປາກົດໃຫ້ເຫັນວ່າ ມີທູດສະຫວັນຢູ່ໃກ້ກັບຄົນທີ່ສັດຊື່ເຫຼົ່ານີ້ ແລະ ປົກປ້ອງພວກເຂົາຈາກລູກທະນູຂອງຊາຕານ. {GC 374.2}

  1. ການເດີນທາງ ແລະ ການຜະຈົນໄພຂອງ ອາຈານ ໂຈເຊັບ ວໍຟ໌, ເຫຼັ້ມ 1, ໜ້າ 6. ↩

  2. ອ້າງອີງຈາກທີ່ດຽວກັນ, ເຫຼັ້ມ 1, ໜ້າ 7. ↩

  3. ເບິ່ງ ປະຖົມມະການ 49:10. ↩

  4. ການຄົ້ນຄວ້າ ແລະ ວຽກງານການປະກາດຂອງ ໂຈເຊັບ ວໍຟ໌, ໜ້າ 62. ↩

  5. ເບິ່ງ ປະຖົມມະການ 1:26; 3:17. ↩

  6. ເບິ່ງ 1 ເທສະໂລນິກ 4:16; 1 ໂກຣິນໂທ 15:23. ↩

  7. ເບິ່ງ ເອຊາຢາ 11:6–9. ↩

  8. ເບິ່ງ ເພງສັນລະ­ເສີນບົດທີ 8. ↩

  9. ບັນທຶກຂອງ ອາຈານ ໂຈເຊັບ ວໍຟ໌ (Journal of the Rev. Joseph Wolff), ໜ້າ 378, 379. ↩

  10. ອ້າງອີງຈາກທີ່ດຽວກັນ, ໜ້າ 294. ↩

  11. ການຄົ້ນຄວ້າ ແລະ ວຽກງານການປະກາດຂອງ ໂຈເຊັບ ວໍຟ໌, ໜ້າ 404, 405. ↩

  12. ບັນທຶກຂອງ ອາຈານ ໂຈເຊັບ ວໍຟ໌, ໜ້າ 96. ↩

  13. ອ້າງອີງຈາກທີ່ດຽວກັນ, ໜ້າ 398, 399. ↩

  14. W. H. D. ອາດາມ (Adams), ການປະເຊີນກັບໄພອັນຕະລາຍຢູ່ເລື້ອຍໆ, ໜ້າ 192. ↩

  15. ອ້າງອີງຈາກທີ່ດຽວກັນ, ໜ້າ 201. ↩

  16. ບັນທຶກຂອງ ອາຈານ ໂຈເຊັບ ວໍຟ໌, ໜ້າ 377. ↩

  17. ເບິ່ງ ເຢເຣມີຢາບົດທີ 35. ↩

  18. ອ້າງອີງຈາກທີ່ດຽວກັນ, ໜ້າ 389. ↩

  19. ສາລານຸກົມ ບຣິຕັນນິກາ (Encyclopaedia Britannica), ຫົວຂໍ້ “Bengel.” ຕີພິມຄັ້ງທີ 9. ↩

  20. ແອວ. ໂກເຊັນ (L. Gaussen), ຜູ້­ເຜີຍ­ພຣະ­ທຳດານີເອນ, ເຫຼັ້ມ 2, ຄຳນຳ. ↩