35 ເສລີພາບທາງຈິດສຳນຶກຖືກຄຸກຄາມ

ຕົ້ນສະບັບພາສາອັງກິດ

ເງົາມືດຂອງໂຣມກັບຄືນມາ

ໃນປັດຈຸບັນນີ້ ສະມາຊິກຄຣິສຕະຈັກຕ່າງໆຂອງນິກາຍໂປຣແຕັສຕັງມີທ່າທີເປັນມິດຕໍ່ນິກາຍໂຣມັນກາໂຕລິກຫຼາຍກວ່າແຕ່ກ່ອນ. ໃນບັນດາປະເທດທີ່ຄຣິສຕະຈັກກາໂຕລິກບໍ່ໄດ້ຄອງອຳນາດ, ຄົນທີ່ຢູ່ຝ່າຍສັນຕະປາປາໄດ້ໃຊ້ວິທີປະນີປະນອມ ເພື່ອເພີ່ມອິດທິພົນຂອງຕົນ. ຄົນໃນປະເທດເຫຼົ່ານັ້ນ ນັບມື້ກໍບໍ່ໃຫ້ຄວາມສຳຄັນຕໍ່ຄວາມແຕກຕ່າງລະຫວ່າງຄຳສອນຂອງຄຣິສຕະຈັກຝ່າຍການປະຕິຮູບກັບລະບອບສັນຕະປາປາ. ຄົນເລີ່ມເຫັນວ່າ ຫຼັກຄວາມເຊື່ອສຳຄັນບໍ່ໄດ້ແຕກຕ່າງກັນຫຼາຍເໝືອນດັ່ງທີ່ເຄີຍຄິດ; ແລະຖ້າພວກເຮົາພຽງແຕ່ຍອມອ່ອນຂໍ້ອີກເລັກນ້ອຍ ກໍຈະເຮັດໃຫ້ເຮົາສາມາດເຂົ້າກັບຄຣິສຕະຈັກໂຣມໄດ້ດີຂຶ້ນ. ໃນອະດີດ, ພວກໂປຣແຕັສຕັງເຄີຍເຫັນຄຸນຄ່າຂອງເສລີພາບທາງຈິດສຳນຶກທີ່ຕ້ອງແລກມາດ້ວຍລາຄາແພງ. ພວກເຂົາສອນລູກຫຼານໃຫ້ກຽດຊັງລະບອບສັນຕະປາປາ ແລະ ຖືວ່າການຊອກຫາຄວາມສາມັກຄີກັບໂຣມແມ່ນການທໍລະຍົດຕໍ່ພຣະເຈົ້າ. ແຕ່ຄວາມຄິດເຫັນໃນປັດຈຸບັນນີ້ ຊ່າງແຕກຕ່າງກັບອະດີດເຫຼືອເກີນ! {GC 563.1}

ຜູ້ປົກປ້ອງລະບອບສັນຕະປາປາປະກາດວ່າ ຄຣິສຕະຈັກຂອງພວກເຂົາຖືກໃສ່ຮ້າຍປ້າຍສີ; ສ່ວນວົງການໂປຣແຕັສຕັງກໍພ້ອມທີ່ຈະຍອມຮັບຄຳປະກາດນີ້. ຫຼາຍຄົນກ່າວວ່າ ບໍ່ຍຸຕິທຳທີ່ຈະຕັດສິນຄຣິສຕະຈັກໂຣມໃນປັດຈຸບັນ ໂດຍອີງໃສ່ການກະທຳທີ່ໜ້າລັງກຽດ ແລະ ຄວາມໂງ່ຈ້າທີ່ເກີດຂຶ້ນຫຼາຍຮ້ອຍປີ ໃນສະໄໝຍຸກມືດທີ່ຄຣິສຕະຈັກໂຣມປົກຄອງ ແລະ ຜູ້ຄົນຂາດຄວາມຮູ້. ພວກເຂົາແກ້ຕົວໃຫ້ກັບການກະທຳທີ່ໂຫດຮ້າຍທາລຸນຂອງຄຣິສຕະຈັກໂຣມວ່າ ເປັນຍ້ອນສະພາບປ່າເຖື່ອນຂອງຍຸກສະໄໝນັ້ນ ແລະ ອ້າງວ່າຄວາມຈະເລີນຂອງໂລກສະໄໝໃໝ່ໄດ້ປ່ຽນແປງຄວາມຄິດເຫັນຂອງຄຣິສຕະຈັກແລ້ວ. {GC 563.2}

ຄົນເຫຼົ່ານີ້ລືມຄຳອວດອ້າງອັນຈອງຫອງຂອງຄຣິສຕະຈັກໂຣມແລ້ວບໍ ທີ່ປະກາດເປັນເວລາ 800 ປີວ່າພວກເຂົາບໍ່ມີຄວາມຜິດພາດຈັກເທື່ອ? ຄຳອ້າງນີ້, ບໍ່ພຽງແຕ່ບໍ່ໄດ້ຖືກຍົກເລີກ ແຕ່ຍັງຖືກຢືນຢັນໃນສະຕະວັດທີ 19 ດ້ວຍຄວາມໝັ້ນໃຈຫຼາຍກວ່າເກົ່າ. ຄຣິສຕະຈັກໂຣມອ້າງວ່າ “ຄຣິສຕະຈັກບໍ່ເຄີຍຜິດພາດ ແລະ ຕາມຫຼັກພຣະຄຳພີແລ້ວຈະບໍ່ມີວັນຜິດພາດ.”1 ເມື່ອມີການອ້າງເຊັ່ນນີ້ແລ້ວ ພວກເຂົາຈະປະຕິເສດຫຼັກການທີ່ໃຊ້ປົກຄອງໃນອະດີດໄດ້ແນວໃດ? {GC 564.1}

ຄຣິສຕະຈັກກາໂຕລິກຈະບໍ່ມີວັນຍອມສະຫຼະຄຳອ້າງວ່າຕົນບໍ່ມີການຜິດພາດ. ພວກເຂົາຖືວ່າ ທຸກສິ່ງທີ່ຄຣິສຕະຈັກໂຣມໄດ້ເຮັດໄປໃນການຂົ່ມເຫັງຜູ້ທີ່ປະຕິເສດຫຼັກຄຳສອນຂອງຕົນນັ້ນຖືກຕ້ອງແລ້ວ. ຖ້າມີໂອກາດອີກພວກເຂົາຈະບໍ່ເຮັດແບບດຽວກັນບໍ? ຖ້າຝ່າຍປົກຄອງໄດ້ຍົກເລີກຂໍ້ຈຳກັດທີ່ມີຢູ່ໃນປັດຈຸບັນ ແລະ ປ່ອຍໃຫ້ຄຣິສຕະຈັກໂຣມໄດ້ກັບຄືນສູ່ອຳນາດດັ້ງເດີມ, ການກົດຂີ່ຂົ່ມເຫັງ ແລະ ການປົກຄອງແບບຜະເດັດການກໍຈະຟື້ນຄືນມາຢ່າງໄວວາ. {GC 564.2}

ນັກຂຽນຜູ້ມີຊື່ສຽງຄົນໜຶ່ງໄດ້ກ່າວເຖິງທ່າທີຂອງລະບອບສັນຕະປາປາກ່ຽວກັບເສລີພາບທາງຈິດສຳນຶກ ແລະ ອັນຕະລາຍທີ່ຈະເກີດຂຶ້ນກັບສະຫະລັດອາເມຣິກາ ຖ້າແຜນການຂອງຄຣິສຕະຈັກໂຣມສຳເລັດດັ່ງຕໍ່ໄປນີ້ວ່າ: {GC 564.3}

“ຫຼາຍຄົນເຫັນວ່າ ການຢ້ານກົວຄຣິສຕະຈັກໂຣມັນກາໂຕລິກໃນສະຫະລັດອາເມຣິກາ ເປັນເລື່ອງຂອງອະຄະຕິ ຫຼື ຄວາມຄິດແບບເດັກນ້ອຍ. ຄົນເຫຼົ່ານີ້ບໍ່ເຫັນລັກສະນະ ຫຼື ທ່າທີຂອງຝ່າຍຄຣິສຕະຈັກໂຣມທີ່ເປັນອັນຕະລາຍຕໍ່ສະຖາບັນອັນເປັນອິດສະຫຼະຂອງພວກເຮົາ ແລະ ບໍ່ເຫັນວ່າການເຕີບໃຫຍ່ຂະຫຍາຍຕົວຂອງຄຣິສຕະຈັກໂຣມເປັນລາງຮ້າຍແຕ່ຢ່າງໃດ. ດັ່ງນັ້ນ, ໃຫ້ພວກເຮົາສົມທຽບຫຼັກການພື້ນຖານບາງຢ່າງຂອງລັດຖະບານພວກເຮົາ ກັບຫຼັກການຂອງຄຣິສຕະຈັກກາໂຕລິກ.” {GC 564.4}

“ລັດຖະ­ທຳມະນູນຂອງສະຫະລັດຮັບປະກັນເສລີພາບທາງຈິດສຳນຶກ. ນີ້ແມ່ນຫຼັກການພື້ນຖານທີ່ສຳຄັນທີ່ສຸດຂອງອາເມຣິກາ. ສັນຕະປາປາປີອູດທີ 9 ໄດ້ກ່າວໃນຈົດໝາຍອະທິບາຍຄວາມເຊື່ອລົງວັນທີ 15 ສິງຫາ 1854 ວ່າ: ‘ຫຼັກຄຳສອນທີ່ໂງ່ຈ້າ ແລະ ຜິດພາດ ພ້ອມດ້ວຍຄຳເວົ້າອັນຂາດສະຕິທີ່ປົກປ້ອງເສລີພາບທາງຈິດສຳນຶກນັ້ນ ແມ່ນຄວາມຜິດພາດທີ່ອັນຕະລາຍທີ່ສຸດ ແລະ ເປັນໂຣກລະບາດທີ່ໜ້າຢ້ານກົວທີ່ສຸດໃນຝ່າຍປົກຄອງຂອງລັດ.’ ສັນຕະປາປາອົງດຽວກັນນີ້ໄດ້ຂຽນຈົດໝາຍອະທິບາຍຄວາມເຊື່ອລົງວັນທີ 8 ທັນວາ 1864 ໂດຍເພິ່ນໄດ້ສາບແຊ່ງ ‘ຜູ້ທີ່ອ້າງສິດເສລີພາບທາງຈິດສຳນຶກ ແລະ ການນະມັດສະການ’ ແລະ ‘ທຸກຄົນທີ່ເວົ້າວ່າຄຣິສຕະຈັກບໍ່ມີສິດໃຊ້ອຳນາດບັງຄັບ.’” {GC 564.5}

“ທ່າທີອ່ອນນ້ອມຂອງຄຣິສຕະຈັກໂຣມໃນສະຫະລັດບໍ່ໄດ້ສະແດງເຖິງການປ່ຽນທັດສະນະ; ພວກເຂົາຍອມຜ່ອນຜັນສະເພາະໃນບ່ອນທີ່ພວກເຂົາບໍ່ມີອຳນາດ. ເຈົ້າຄະນະໂອຄອນເນີກ່າວວ່າ: ‘ພວກເຮົາຍອມຮັບເສລີພາບທາງສາສະໜາພຽງຊົ່ວຄາວ ຈົນກວ່າຈະສາມາດປ່ຽນແປງໄປໃນທາງກົງກັນຂ້າມ ໂດຍບໍ່ເປັນອັນຕະລາຍຕໍ່ວົງການກາໂຕລິກ.’ ເຈົ້າຄະນະໃຫຍ່ແຫ່ງນະຄອນເຊນຫຼຸຍສ໌ເຄີຍກ່າວວ່າ: ‘ການສອນນອກຮີດ ແລະ ການບໍ່ເຊື່ອໃນພຣະເຈົ້າເປັນອາດຊະຍາກຳ. ໃນປະເທດຄຣິສຕຽນເຊັ່ນ: ອີຕາລີ ແລະ ແອັດສະປາຍ (Spain) ບ່ອນທີ່ປະຊາຊົນທັງໝົດເປັນກາໂຕລິກ ແລະ ສາສະໜາກາໂຕລິກເປັນສ່ວນສຳຄັນຂອງກົດໝາຍບ້ານເມືອງ, ການສອນນອກຮີດ ແລະ ການບໍ່ເຊື່ອໃນພຣະເຈົ້າ ຈະຖືກລົງໂທດຄືກັນກັບອາດຊະຍາກຳອື່ນໆ.’” {GC 565.1}

“ທຸກຄົນທີ່ເປັນພຣະຄາດີນັນ, ເຈົ້າຄະນະໃຫຍ່ ຫຼື ເຈົ້າຄະນະໃນຄຣິສຕະຈັກກາໂຕລິກ ຕ້ອງກ່າວຄຳປະຕິຍານຕົນຕໍ່ສັນຕະປາປາ ໂດຍມີຖ້ອຍຄຳດັ່ງຕໍ່ໄປນີ້: ‘ຂ້າພະເຈົ້າຈະຂົ່ມເຫັງ ແລະ ຕໍ່ຕ້ານຢ່າງສຸດຄວາມສາມາດຕໍ່ພວກນອກຮີດ, ພວກແຍກນິກາຍ ແລະ ຜູ້ກະບົດຕໍ່ເຈົ້ານາຍຂອງພວກເຮົາ (ຄືສັນຕະປາປາ) ຫຼື ຜູ້ສືບທອດຕຳແໜ່ງຂອງເພິ່ນ.’”2 {GC 565.2}

ມີຄຣິສຕຽນແທ້ໃນນິກາຍໂຣມັນກາໂຕລິກ; ຄົນຈຳນວນຫຼວງຫຼາຍໃນຄຣິສຕະຈັກນັ້ນ ກຳລັງຮັບໃຊ້ພຣະເຈົ້າຕາມແສງສະຫວ່າງທີ່ພວກເຂົາມີ. ພວກເຂົາບໍ່ໄດ້ຮັບອະນຸຍາດໃຫ້ເຂົ້າເຖິງພຣະຄຳຂອງພຣະເຈົ້າ; ສະນັ້ນ, ພວກເຂົາຈຶ່ງບໍ່ຮູ້ຄວາມຈິງ.3 ພວກເຂົາບໍ່ເຄີຍເຫັນຄວາມແຕກຕ່າງລະຫວ່າງການນະມັດສະການດ້ວຍໃຈ ກັບການປະຕິບັດຕາມພິທີກຳເທົ່ານັ້ນ. ພຣະເຈົ້າຊົງເບິ່ງຄົນເຫຼົ່ານີ້ດ້ວຍຄວາມເມດຕາ ເພາະພວກເຂົາຖືກສອນຕາມຫຼັກສາສະໜາທີ່ຫຼອກລວງ ເຊິ່ງບໍ່ໄດ້ສ້າງຄວາມອີ່ມໃຈ. ພຣະອົງຈະສ່ອງແສງສະຫວ່າງໃຫ້ທະລຸຄວາມມືດທີ່ອ້ອມຮອບພວກເຂົາ. ພຣະອົງຈະເປີດເຜີຍຄວາມຈິງໃນພຣະ­ເຢຊູ­ຄຣິສແກ່ພວກເຂົາ ແລະ ຫຼາຍຄົນຈະເຂົ້າມາຢືນຢູ່ກັບໄພ່ພົນຂອງພຣະອົງ. {GC 565.3}

ໃນປັດຈຸບັນ, ຄຣິສຕະຈັກໂຣມັນກາໂຕລິກບໍ່ໄດ້ສອດຄ່ອງກັບຂ່າວປະເສີດຂອງພຣະຄຣິສ ຫຼາຍກວ່າສະໄໝອື່ນໃນປະຫວັດສາດ. ບັນດາຄຣິສຕະຈັກນິກາຍໂປຣແຕັສຕັງຢູ່ໃນຄວາມມືດອັນໜາທຶບ; ບໍ່ດັ່ງນັ້ນ, ພວກເຂົາຄົງຈະສັງເກດເຫັນໝາຍສຳຄັນແຫ່ງຍຸກສະໄໝ. ຄຣິສຕະຈັກໂຣມມີແຜນການ ແລະ ວິທີການດຳເນີນງານທີ່ກວ້າງໄກ. ພວກເຂົາກຳລັງໃຊ້ທຸກວິທີທາງເພື່ອຂະຫຍາຍອິດທິພົນ ແລະ ເພີ່ມອຳນາດ ເພື່ອກຽມພ້ອມສຳລັບການຕໍ່ສູ້ທີ່ດຸເດືອດ. ເປົ້າໝາຍຂອງພວກເຂົາແມ່ນປົກຄອງໂລກອີກຄັ້ງໜຶ່ງ, ຟື້ນຟູການຂົ່ມເຫັງ ແລະ ລົບລ້າງທຸກສິ່ງທີ່ຝ່າຍໂປຣແຕັສຕັງໄດ້ສ້າງຂຶ້ນ. ຄຣິສຕະຈັກກາໂຕລິກກຳລັງເຕີບໃຫຍ່ໃນທຸກທິດທາງ; ຈົ່ງເບິ່ງຈຳນວນໂບດ ແລະ ວິຫານທີ່ເພີ່ມຂຶ້ນໃນປະເທດໂປຣແຕັສຕັງ. ເບິ່ງມະຫາ­ວິທະ­ຍາໄລ ແລະ ສະຖາບັນສອນສາສະໜາຂອງພວກເຂົາທີ່ມີຊື່ສຽງໃນອາເມຣິກາ ແລະ ມີຊາວໂປຣແຕັສຕັງເຂົ້າຮຽນຢ່າງຫຼວງຫຼາຍ. ເບິ່ງການເພີ່ມຂຶ້ນຂອງພິທີກຳໃນປະເທດອັງກິດ ແລະ ການທີ່ຫຼາຍຄົນໄດ້ຫັນໄປຮັບເຊື່ອໃນຄຣິສຕະຈັກກາໂຕລິກ. ສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ຄວນເຮັດໃຫ້ທຸກຄົນທີ່ເຫັນຄຸນຄ່າຂອງຫຼັກການອັນບໍຣິສຸດຂອງຂ່າວປະເສີດເກີດຄວາມກັງວົນ. {GC 565.4}

ຄວາມຫຼູຫຼາທີ່ຫຼອກລວງ

ພວກໂປຣແຕັສຕັງເລີ່ມເຫັນດີກັບແນວຄິດຂອງລະບອບສັນຕະປາປາ ແລະ ເອົາໃຈພວກເຂົາ. ຝ່າຍໂປຣແຕັສຕັງໄດ້ຍອມຜ່ອນຜັນ ແລະ ຍອມປະນີປະນອມ ຈົນຄົນທີ່ຢູ່ຝ່າຍກາໂຕລິກເອງກໍປະຫຼາດໃຈ ແລະ ບໍ່ເຂົ້າໃຈ. ຜູ້ຄົນກຳລັງປິດຕາຕໍ່ລັກສະນະທີ່ແທ້ຈິງຂອງລະບອບສັນຕະປາປາ ແລະ ໄພອັນຕະລາຍທີ່ຈະເກີດຂຶ້ນ ຖ້າຄຣິສຕະຈັກໂຣມມີອຳນາດສູງສຸດ. ຄົນທັງຫຼາຍຈຳເປັນຕ້ອງໄດ້ຮັບການເຕືອນ ໃຫ້ລຸກຂຶ້ນຕໍ່ຕ້ານການລຸກລາມຂອງສັດຕູທີ່ອັນຕະລາຍທີ່ສຸດຕໍ່ສິດທິບຸກຄົນ ແລະ ເສລີພາບທາງສາສະໜາ. {GC 566.1}

ຄົນທີ່ນັບຖືສາສະໜາຄຣິສນິກາຍໂປຣແຕັສຕັງຫຼາຍຄົນຄິດວ່າ ສາສະໜາກາໂຕລິກໜ້າເບື່ອ ແລະ ການນະມັດສະການຂອງພວກເຂົາບໍ່ມີສິ່ງໃດໜ້າດຶງດູດໃຈ, ມີແຕ່ການເຮັດພິທີຊ້ຳໄປຊ້ຳມາໂດຍບໍ່ມີຄວາມໝາຍ; ແຕ່ນີ້ແມ່ນການເຂົ້າໃຈຜິດ. ເຖິງແມ່ນວ່າ ສາສະໜາໂຣມັນກາໂຕລິກຕັ້ງຢູ່ເທິງການຫຼອກລວງ ແຕ່ບໍ່ແມ່ນການຫຼອກລວງທີ່ງຸ່ມງ່າມເຊີ້ຊ້າ. ພິທີການນະມັດສະການຂອງຄຣິສຕະຈັກໂຣມ ມີຄວາມສະຫງ່າງາມອັນໜ້າປະທັບໃຈຫຼາຍທີ່ສຸດ. ການສະແດງອອກທີ່ຫຼູຫຼາງາມຕາ ແລະ ພິທີກຳອັນໜ້າຢຳເກງ ເຮັດໃຫ້ຄົນທັງຫຼາຍຫຼົງລະເລີງຈົນບໍ່ໄດ້ຄິດເປັນເຫດເປັນຜົນ ແລະ ບໍ່ໄດ້ຍິນສຽງເຕືອນຂອງຈິດສຳນຶກຜິດຊອບ. ທຸກສິ່ງທີ່ຕາເຫັນລ້ວນແຕ່ເຮັດໃຫ້ຫຼົງໄຫຼເຊັ່ນ: ໂບດວິຫານອັນໃຫຍ່ໂຕ, ຂະບວນແຫ່ອັນງາມສະຫງ່າ, ແທ່ນບູຊາຄຳ, ສະຖານທີ່ສັກສິດທີ່ປະດັບດ້ວຍເພັດພອຍ, ຮູບແຕ້ມອັນລ້ຳຄ່າ ແລະ ປະຕິມາກຳທີ່ວິຈິດບັນຈົງ; ສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ໄດ້ລໍ້ໃຈຄົນທີ່ມັກຄວາມສວຍງາມ. ບໍ່ພຽງແຕ່ຕາເທົ່ານັ້ນ, ຫູກໍຍັງຖືກລໍ້ໃຫ້ຫຼົງລະເລີງເຊັ່ນດຽວກັນ; ດົນຕີຂອງພວກເຂົາກໍລ້ຳເລີດທີ່ສຸດໃນໂລກ. ສຽງອັນໄພເລາະຂອງອໍແກນປະສານກັບສຽງຄະນະນັກຮ້ອງທີ່ດັງກ້ອງກັງວານໃນໂບດວິຫານອັນສູງໃຫຍ່ຂອງພວກເຂົາ. ສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ສ້າງຄວາມຢຳເກງ ແລະ ຄວາມນັບຖື ໃຫ້ແກ່ຜູ້ຄົນທີ່ໄດ້ເຂົ້າໄປສຳຜັດ. {GC 566.2}

ຄວາມຫຼູຫຼາຟູ່ຟ່າ, ຄວາມສະຫງ່າງາມ ແລະ ພິທີການຕ່າງໆ ບໍ່ສາມາດປິ່ນປົວຈິດວິນຍານທີ່ເຈັບປ່ວຍດ້ວຍບາບ ແຕ່ສະແດງໃຫ້ເຫັນເຖິງສະພາບຈິດໃຈທີ່ຂາດຄວາມບໍຣິສຸດ. ສາສະໜາຂອງພຣະຄຣິສບໍ່ຕ້ອງອາໄສສິ່ງດຶງດູດເຫຼົ່ານີ້. ໃນແສງສະຫວ່າງທີ່ສ່ອງມາຈາກໄມ້ກາງແຂນ, ຄຣິສຕະ­ສາສະໜາທີ່ແທ້ຈິງປາກົດເປັນສິ່ງບໍຣິສຸດ ແລະ ງົດງາມ ຈົນການຕົບແຕ່ງພາຍນອກບໍ່ສາມາດເພີ່ມຄຸນຄ່າໄດ້. ສິ່ງທີ່ມີຄຸນຄ່າສຳລັບພຣະເຈົ້າ ແມ່ນຄວາມສະຫງ່າງາມທີ່ເກີດຈາກຄວາມບໍຣິສຸດ ແລະ ຈິດໃຈທີ່ນອບນ້ອມຖ່ອມຕົນ. {GC 566.3}

ການສະແດງອອກທີ່ຫຼູຫຼາບໍ່ໄດ້ເປັນສິ່ງຢືນຢັນວ່າມີຄວາມຄິດທີ່ບໍຣິສຸດ ແລະ ສູງສົ່ງສະເໝີໄປ. ຄວາມເຂົ້າໃຈອັນເລິກເຊິ່ງທາງສິລະປະ ແລະ ການນິຍົມຂອງມີຄຸນນະພາບມັກພົບເຫັນໃນຄົນທີ່ຫຼົງໃນຄວາມສຸກຝ່າຍເນື້ອໜັງ. ຊາຕານມັກນຳໃຊ້ສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ ເພື່ອຊັກນຳໃຫ້ຄົນລືມຄວາມຕ້ອງການຂອງຈິດວິນຍານຈົນບໍ່ຄຳນຶງເຖິງຊີວິດນິຣັນ. ມັນພະຍາຍາມນຳຄວາມສົນໃຈຂອງມະນຸດອອກຈາກພຣະເຈົ້າ ຜູ້ຊົງສາມາດຊ່ວຍເຫຼືອພວກເຂົາໄດ້ທຸກຢ່າງ ໂດຍມຸ່ງໃຫ້ພວກເຂົາດຳລົງຊີວິດຢູ່ເພື່ອໂລກນີ້ເທົ່ານັ້ນ. {GC 567.1}

ສາສະໜາທີ່ເນັ້ນພິທີກຳພາຍນອກເປັນທີ່ດຶງດູດສຳລັບຄົນທີ່ຍັງບໍ່ໄດ້ກັບໃຈ. ຄວາມຫຼູຫຼາ ແລະ ພິທີນະມັດສະການແບບກາໂຕລິກເປັນຄືມົນສະກົດຈິດ ເຊິ່ງເຮັດໃຫ້ຫຼາຍຄົນຫຼົງເຊື່ອ. ພວກເຂົາຈຶ່ງເຫັນວ່າ ຄຣິສຕະຈັກໂຣມັນກາໂຕລິກເປັນເໝືອນປະຕູທີ່ຈະເຂົ້າສູ່ສະຫວັນ. ມີແຕ່ຜູ້ທີ່ຢືນໝັ້ນຢູ່ເທິງຮາກຖານແຫ່ງຄວາມຈິງ ແລະ ມີຈິດໃຈທີ່ໄດ້ຮັບການປ່ຽນແປງໂດຍພຣະວິນຍານຂອງພຣະເຈົ້າເທົ່ານັ້ນ ທີ່ຈະບໍ່ຫຼົງໄປກັບອິດທິພົນຂອງມັນ. ຄົນຈຳນວນຫຼາຍທີ່ບໍ່ມີປະສົບການສ່ວນຕົວກັບພຣະຄຣິສຈະພາກັນຮັບເອົາຮູບແບບຂອງສາສະໜາທີ່ບໍ່ມີຣິດອຳນາດ; ສາສະໜາແບບນີ້ແຫຼະທີ່ສັງຄົມສ່ວນໃຫຍ່ຢາກໄດ້. {GC 567.2}

ການທີ່ຄຣິສຕະຈັກໂຣມອ້າງວ່າມີສິດໃນການອະໄພບາບ ເຮັດໃຫ້ສະມາຊິກຮູ້ສຶກວ່າຕົນມີສິດເຮັດບາບໄດ້ຕາມໃຈ. ພິທີສາລະພາບບາບທີ່ເປັນເງື່ອນໄຂຂອງການໃຫ້ອະໄພ ກໍຍັງເປັນການເປີດໂອກາດໃຫ້ເຮັດຄວາມຊົ່ວອີກດ້ວຍ. ຄົນທີ່ຄູ້ເຂົ່າຕໍ່ໜ້າມະນຸດທີ່ຫຼົງຜິດ ແລະ ເປີດເຜີຍຄວາມຄິດ ແລະ ຈິນຕະນາການອັນເລິກລັບໃນໃຈໃຫ້ແກ່ເຂົາ ກໍໄດ້ທຳລາຍກຽດຂອງການເປັນລູກຜູ້ຊາຍ ແລະ ເຮັດໃຫ້ຈິດສຳນຶກຜິດຊອບຂອງຕົນເສື່ອມລົງ. ບາດຫຼວງທຸກຄົນກໍເປັນພຽງມະນຸດທີ່ຫຼົງຜິດ ແລະ ເຮັດບາບ, ຫຼາຍຄົນຕິດເຫຼົ້າ ແລະ ຫຼົງມົວເມົາໃນກາມ. ເມື່ອມີການເປີດເຜີຍຄວາມບາບໃນຊີວິດຂອງຕົນໃຫ້ແກ່ພວກເຂົາ ກໍເຮັດໃຫ້ມາດຕະຖານທາງສິນທຳຂອງຕົນເອງຕົກຕ່ຳລົງ ແລະ ສົ່ງຜົນໃຫ້ຈິດໃຈເປິເປື້ອນມົນທິນ. ຍ້ອນວ່າບາດຫຼວງຢູ່ໃນຖານະເປັນຕົວແທນຂອງພຣະເຈົ້າ, ຜູ້ທີ່ສາລະພາບບາບຕໍ່ເຂົາຈຶ່ງເຂົ້າໃຈພຣະເຈົ້າຜິດໄປ ເໝືອນພຣະອົງບໍ່ຕ່າງຫຍັງກັບມະນຸດທຳມະດາຄົນໜຶ່ງ. ການສາລະພາບບາບຕໍ່ມະນຸດດ້ວຍກັນເຮັດໃຫ້ມະນຸດເສື່ອມລົງ, ເປັນເຫດໃຫ້ຄວາມຊົ່ວຊ້າແຜ່ຂະຫຍາຍທົ່ວໂລກ ແລະ ກຽມໂລກໃຫ້ພ້ອມສຳລັບການຖືກທຳລາຍຄັ້ງສຸດທ້າຍ. ເຖິງຢ່າງນັ້ນ, ສຳລັບຜູ້ທີ່ມັກຕາມໃຈຕົວເອງ ການສາລະພາບຕໍ່ເພື່ອນມະນຸດດ້ວຍກັນກໍພໍໃຈຫຼາຍກວ່າການເປີດໃຈຕໍ່ພຣະເຈົ້າ. ສຳລັບທຳມະຊາດຂອງມະນຸດແລ້ວ, ການບຳເພັນຕົນເພື່ອຊົດໃຊ້ບາບນັ້ນ ງ່າຍກວ່າການປະຖິ້ມຄວາມບາບ. ການທໍລະມານຮ່າງກາຍດ້ວຍການນຸ່ງເຄື່ອງທີ່ເຮັດດ້ວຍຜ້າກະສອບ, ການຕີຕົວເອງດ້ວຍແສ້ ແລະ ການຕິດສາຍໂສ້ນັ້ນ ງ່າຍກວ່າການເອົາຄວາມປາຖະໜາຝ່າຍເນື້ອໜັງໄປຄຶງໄວ້ທີ່ໄມ້ກາງແຂນ. ແອກທີ່ຈິດໃຈຝ່າຍເນື້ອໜັງເຕັມໃຈແບກນັ້ນໜັກໜາແທ້ ເພື່ອຈະບໍ່ຕ້ອງຍອມຮັບແອກຂອງພຣະຄຣິສ. {GC 567.3}

ເໝືອນຊາວຢິວ

ຄຣິສຕະຈັກໂຣມ ແລະ ສາສະໜາຂອງຊາວຢິວໃນສະໄໝທີ່ພຣະຄຣິສສະເດັດມາຄັ້ງທຳອິດກໍມີຄວາມຄ້າຍຄືກັນຢ່າງເຫັນໄດ້ຊັດ. ໃນຂະນະທີ່ຊາວຢິວແອບລະເມີດຫຼັກການແຫ່ງພຣະບັນຍັດຂອງພຣະເຈົ້າທຸກປະການ, ພວກເຂົາພັດທຳທ່າເຄັ່ງຄັດຫຼາຍໃນການປະຕິບັດຕາມຫຼັກການເຫຼົ່ານັ້ນ, ໂດຍເພີ່ມພາລະ ແລະ ທຳນຽມຕ່າງໆທີ່ເຮັດໃຫ້ການປະຕິບັດຕາມນັ້ນ ກັບກາຍເປັນພາລະອັນໜັກໜ່ວງ ແລະ ເຈັບປວດ. ຊາວຢິວສະໄໝນັ້ນອ້າງວ່າ ຕົນເຄົາລົບນັບຖືພຣະບັນຍັດ, ໃນທຳນອງດຽວກັນ ພວກກາໂຕລິກໃນທຸກມື້ນີ້ກໍອ້າງວ່າ ຕົນເຄົາລົບນັບຖືໄມ້ກາງແຂນ. ພວກເຂົາຍົກຍ້ອງສັນຍະລັກແຫ່ງຄວາມທຸກທໍລະມານຂອງພຣະຄຣິສ, ແຕ່ໃນຂະນະດຽວກັນ ກໍປະຕິເສດພຣະອົງດ້ວຍການດຳລົງຊີວິດຂອງພວກເຂົາ. {GC 568.1}

ຄົນທີ່ສັດທາໃນສາສະໜາກາໂຕລິກມັກຈະຕິດໄມ້ກາງແຂນໄວ້ຕາມໂບດ, ແທ່ນບູຊາ ແລະ ເສື້ອຜ້າຂອງພວກເຂົາ. ໄມ້ກາງແຂນປາກົດຢູ່ທຸກບ່ອນ ແລະ ຖືກຍົກຍ້ອງນັບຖືຢ່າງເປີດເຜີຍ. ແຕ່ຄຳສອນຂອງພຣະຄຣິສຖືກປົກປິດຢູ່ພາຍໃຕ້ທຳນຽມອັນໄຮ້ປະໂຫຍດ, ການຕີຄວາມໝາຍຜິດພ້ຽນໄປຈາກຄວາມຈິງ ແລະ ກົດລະບຽບທີ່ເຄັ່ງຄັດ. ຖ້ອຍຄຳຂອງພຣະ­ຜູ້ຊ່ວຍ­ໃຫ້ລອດກ່ຽວກັບພວກຢິວທີ່ມີໃຈແຂງກະດ້າງນັ້ນ ຍິ່ງມີຄວາມເໝາະສົມສຳລັບພວກຜູ້ນຳຂອງຄຣິສຕະຈັກໂຣມ; ພຣະອົງຊົງກ່າວວ່າ: “ພວກເຂົາມັດຂອງໜັກມາວາງເທິງບ່າຂອງປະຊາຊົນ, ສ່ວນພວກເຂົາແລ້ວ ແມ່ນແຕ່ນິ້ວກ້ອຍກໍບໍ່ຍອມຈັບຍົກໄປ.” (ມັດທາຍ 23:4). ຜູ້ທີ່ພະຍາຍາມດຳເນີນຊີວິດຢ່າງຖືກຕ້ອງກໍຕົກຢູ່ໃນຄວາມຢ້ານກົວຕະຫຼອດເວລາວ່າ ຕົນຈະເຮັດໃຫ້ພຣະເຈົ້າໂກດຮ້າຍ; ໃນຂະນະດຽວກັນ, ພວກຜູ້ມີຕຳແໜ່ງສູງໃນຄຣິສຕະຈັກ ຫຼາຍຄົນພັດດຳລົງຊີວິດຢູ່ຢ່າງຫຼູຫຼາ ແລະ ມີຄວາມສະໜຸກສະໜານຝ່າຍເນື້ອໜັງ. {GC 568.2}

ການຂາບໄຫວ້ຮູບເຄົາລົບ ແລະ ວັດຖຸສັກສິດ, ການອະທິຖານຂໍຄວາມຊ່ວຍເຫຼືອຈາກບັນດານັກບຸນທີ່ລ່ວງລັບໄປ ແລະ ການຍົກຍ້ອງເຊີດຊູສັນຕະປາປາ ແມ່ນອຸບາຍຂອງຊາຕານທີ່ຈະດຶງດູດຈິດໃຈຂອງຜູ້ຄົນໃຫ້ຫ່າງໄກຈາກພຣະເຈົ້າ ແລະ ພຣະບຸດຂອງພຣະອົງ. ເພື່ອເຮັດໃຫ້ການທຳລາຍສຳເລັດ, ມັນພະຍາຍາມດຶງຄວາມສົນໃຈຂອງພວກເຂົາອອກຈາກພຣະອົງ ຜູ້ທີ່ຈະນຳຄວາມລອດພົ້ນມາສູ່ພວກເຂົາໄດ້ແຕ່ພຽງຜູ້ດຽວ. ມັນຈະຊີ້ນຳພວກເຂົາໄປຫາສິ່ງໃດກໍໄດ້ ແທນທີ່ຈະໃສ່ໃຈກັບພຣະອົງຜູ້ທີ່ຊົງກ່າວວ່າ: “ບັນດາຜູ້ທີ່ເຮັດການໜັກໜ່ວງ ແລະ ແບກພາລະໜັກ ຈົ່ງມາຫາເຮົາ ແລະ ເຮົາຈະໃຫ້ພວກເຈົ້າໄດ້ຮັບຄວາມເຊົາເມື່ອຍ.” (ມັດທາຍ 11:28). {GC 568.3}

ຊາຕານພະຍາຍາມຢ່າງບໍ່ຢຸດຢັ້ງ ທີ່ຈະບິດເບືອນພຣະລັກສະນະຂອງພຣະເຈົ້າ, ທາດແທ້ຂອງຄວາມບາບ ແລະ ປະເດັນສຳຄັນຂອງການຕໍ່ສູ້ອັນຍິ່ງໃຫຍ່ລະຫວ່າງຊາຕານກັບພຣະຄຣິສ. ມັນໃຊ້ກົນອຸບາຍຫຼອກລວງ ເພື່ອເຮັດໃຫ້ພຣະບັນຍັດຂອງພຣະເຈົ້າມີຄວາມສຳຄັນໜ້ອຍລົງ ແລະ ໃຫ້ມະນຸດເຮັດບາບຕາມໃຈມັກ. ໃນຂະນະດຽວກັນ, ມັນນຳພາພວກເຂົາໃຫ້ມີຄວາມເຂົ້າໃຈຜິດກ່ຽວກັບພຣະເຈົ້າ ຈົນພວກເຂົາຢ້ານກົວ ແລະ ກຽດຊັງພຣະອົງແທນທີ່ຈະຮັກພຣະອົງ. ມັນເອົາຄວາມໂຫດຮ້າຍທາລຸນທີ່ມີຢູ່ໃນອຸປະນິໄສຂອງມັນເອງ ມາປ້າຍສີພຣະຜູ້ສ້າງ. ຄວາມໂຫດຮ້າຍທາລຸນນັ້ນ ໄດ້ກາຍເປັນສ່ວນໜຶ່ງຂອງລະບົບຄວາມເຊື່ອທາງສາສະໜາ ແລະ ຮູບແບບຕ່າງໆຂອງການນະມັດສະການ. ດ້ວຍເຫດນີ້, ຊາຕານຈຶ່ງປິດບັງຈິດໃຈຂອງມະນຸດ ແລະ ໃຊ້ພວກເຂົາເປັນເຄື່ອງມືໃນການຕໍ່ສູ້ກັບພຣະເຈົ້າ. ຍ້ອນຄວາມເຂົ້າໃຈຜິດກ່ຽວກັບພຣະລັກສະນະຂອງພຣະເຈົ້າ, ຊົນຊາດຕ່າງໆທີ່ບໍ່ຮູ້ຈັກພຣະອົງ ຈຶ່ງຖືກຊັກຈູງໃຫ້ເຊື່ອວ່າການເອົາມະນຸດໄປຂ້າບູຊາຍັນເປັນສິ່ງຈຳເປັນ ເພື່ອເຮັດໃຫ້ພຣະທີ່ພວກເຂົານັບຖືພໍໃຈພວກເຂົາ. ການກະທຳທີ່ໂຫດຮ້າຍທາລຸນຫຼາຍຢ່າງ ໄດ້ເກີດຂຶ້ນພາຍໃຕ້ຮູບແບບຕ່າງໆຂອງການຂາບໄຫວ້ຮູບເຄົາລົບ. {GC 569.1}

ຄວາມໂຫດຮ້າຍຂອງໂຣມ

ຄຣິສຕະຈັກໂຣມັນກາໂຕລິກໄດ້ນຳເອົາຮູບແບບການນະມັດສະການຂອງຄົນທີ່ບໍ່ນັບຖືພຣະເຈົ້າ ມາປະສົມປົນເປກັບການນະມັດສະການແບບຄຣິສຕຽນ ຈົນພຣະລັກສະນະຂອງພຣະເຈົ້າຖືກບິດເບືອນ. ມີການໃຊ້ວິທີການທີ່ໂຫດຮ້າຍ ແລະ ໜ້າລັງກຽດໃນການນະມັດສະການພຣະເຈົ້າ ເໝືອນກັບລັດທິນອກສາສະໜາ. ໃນສະໄໝທີ່ຄຣິສຕະຈັກໂຣມມີອຳນາດສູງສຸດ, ມີເຄື່ອງທໍລະມານ ເພື່ອບັງຄັບໃຫ້ຄົນຍອມຮັບຫຼັກຄຳສອນຂອງພວກເຂົາ ແລະ ມີຫຼັກປະຫານສຳລັບຜູ້ທີ່ບໍ່ຍອມຈຳນົນຕໍ່ຂໍ້ກຳນົດຂອງຄຣິສຕະຈັກ. ຕົວເລກຈຳນວນຄົນທີ່ຖືກສັງຫານໝູ່ຈະບໍ່ມີຜູ້ໃດຮູ້ໄດ້ຈົນກວ່າຈະເຖິງວັນພິພາກສາ. ພວກຜູ້ນຳຄຣິສຕະຈັກໂຣມໄດ້ຮຽນຮູ້ຈາກຊາຕານຜູ້ເປັນນາຍຂອງພວກເຂົາ ເພື່ອຄິດຄົ້ນວິທີທໍລະມານທີ່ເຈັບປວດທີ່ສຸດ ໂດຍບໍ່ໃຫ້ເຫຍື່ອເສຍຊີວິດ. ຫຼາຍຄັ້ງການທໍລະມານທີ່ໂຫດຮ້າຍນີ້ໄດ້ດຳເນີນໄປຊ້ຳແລ້ວຊ້ຳອີກ ຈົນເຖິງຂີດທີ່ສັງຂານທົນຕໍ່ໄປບໍ່ໄດ້ ແລະ ຜູ້ທີ່ຖືກທໍລະມານ ຍິນດີຕ້ອນຮັບຄວາມຕາຍ ເໝືອນເປັນການປົດປ່ອຍທີ່ໜ້າຊື່ນຊົມ. {GC 569.2}

ນີ້ແມ່ນຈຸດຈົບຂອງຜູ້ທີ່ຕໍ່ຕ້ານຄຣິສຕະຈັກໂຣມ; ສ່ວນສະມາຊິກຄຣິສຕະຈັກກໍຖືກລົງໂທດດ້ວຍການຂ້ຽນຕີ, ຖືກບັງຄັບໃຫ້ອຶດຫິວ ແລະ ຖືກທໍລະມານຮ່າງກາຍທຸກຮູບແບບທີ່ໜ້າສະເທືອນໃຈ. ເພື່ອຈະໄດ້ຮັບຄວາມໂປດປານຈາກສະຫວັນ, ຜູ້ທີ່ສຳນຶກຜິດໄດ້ລະເມີດພຣະບັນຍັດຂອງພຣະເຈົ້າ ໂດຍການລະເມີດກົດທຳມະຊາດ. ພວກເຂົາຖືກສອນໃຫ້ທຳລາຍສາຍສຳພັນທີ່ພຣະເຈົ້າຊົງສ້າງຂຶ້ນເພື່ອອວຍພອນ ແລະ ໃຫ້ຄວາມສຸກແກ່ຊີວິດມະນຸດໃນໂລກນີ້. ສຸສານຂອງໂບດເຕັມໄປດ້ວຍຫຼຸມຝັງສົບຂອງເຫຍື່ອຫຼາຍລ້ານຄົນທີ່ໃຊ້ຊີວິດທັງໝົດໃນການພະຍາຍາມຂົ່ມຄວາມຮູ້ສຶກຕາມທຳມະຊາດຂອງຕົນ ແລະ ລະງັບທຸກຄວາມຄິດ ແລະ ຄວາມຮູ້ສຶກທີ່ເຫັນອົກເຫັນໃຈຕໍ່ເພື່ອນມະນຸດ ເພາະຄິດວ່າສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ເປັນທີ່ໜ້າລັງກຽດຕໍ່ພຣະເຈົ້າ, ແຕ່ຄວາມພະຍາຍາມນັ້ນກໍເປົ່າປະໂຫຍດ. {GC 569.3}

ຖ້າພວກເຮົາຢາກເຂົ້າໃຈເຖິງຄວາມຈົງໃຈໂຫດຮ້າຍຂອງຊາຕານ, ກໍໃຫ້ພວກເຮົາພຽງແຕ່ເບິ່ງປະຫວັດສາດຂອງລະບອບສັນຕະປາປາເທົ່ານັ້ນ. ຄວາມໂຫດຮ້າຍນີ້ໄດ້ສະແດງອອກມາເປັນເວລາຫຼາຍຮ້ອຍປີ ບໍ່ແມ່ນໃນທ່າມກາງຜູ້ທີ່ບໍ່ຮູ້ຈັກພຣະເຈົ້າ ແຕ່ໃນທຸກປະເທດທີ່ນັບຖືສາສະໜາຄຣິສເປັນຫຼັກ. ເຈົ້າແຫ່ງຄວາມຊົ່ວຮ້າຍໄດ້ໃຊ້ລະບົບຫຼອກລວງອັນໃຫຍ່ຫຼວງນີ້ ເພື່ອເຮັດໃຫ້ພຣະເຈົ້າເສຍພຣະກຽດ ແລະ ສ້າງຄວາມທຸກເວດທະນາໃຫ້ແກ່ມະນຸດ. ເມື່ອພວກເຮົາເຫັນວິທີທີ່ມັນອຳພາງຕົວເອງ ແລະ ສຳເລັດວຽກງານຂອງມັນຜ່ານບັນດາຜູ້ນຳຄຣິສຕະຈັກໂຣມ, ພວກເຮົາກໍຈະເຂົ້າໃຈດີຂຶ້ນວ່າ ເປັນຫຍັງມັນຈຶ່ງກຽດຊັງພຣະຄຳພີຫຼາຍແທ້. ເມື່ອອ່ານພຣະຄຳພີ, ຄົນຈະເຫັນພຣະເມດຕາ ແລະ ຄວາມຮັກຂອງພຣະເຈົ້າ; ຈະເຫັນວ່າພຣະອົງບໍ່ໄດ້ວາງພາລະອັນໜັກເຫຼົ່ານີ້ໃສ່ມະນຸດເລີຍ. ສິ່ງທີ່ພຣະອົງຊົງປາຖະໜາມີພຽງຢ່າງດຽວຄື ຈິດໃຈທີ່ສຳນຶກຜິດດ້ວຍຄວາມເສຍໃຈ ແລະ ການເຊື່ອຟັງດ້ວຍຄວາມນອບນ້ອມຖ່ອມຕົນ. {GC 570.1}

ຄຳສອນຈາກຍຸກມືດ

ບໍ່ມີແບບຢ່າງໃນຊີວິດຂອງພຣະຄຣິສໃຫ້ຜູ້ຊາຍ ຫຼື ຜູ້ຍິງໄປກັກຕົວເອງໃນສຳນັກສົງ ຫຼື ສຳນັກແມ່ຊີ ເພື່ອກຽມພ້ອມສຳລັບສະຫວັນ. ພຣະອົງບໍ່ເຄີຍສອນວ່າ ຄວາມຮັກ ແລະ ຄວາມເມດຕາຄວນຖືກກົດໄວ້. ພຣະໄທຂອງພຣະ­ຜູ້ຊ່ວຍ­ໃຫ້ລອດເຕັມລົ້ນດ້ວຍຄວາມຮັກ. ຍິ່ງມະນຸດກ້າວໄປສູ່ຄວາມດີພ້ອມທາງສິນທຳຫຼາຍເທົ່າໃດ, ຄວາມຮູ້ສຶກຂອງພວກເຂົາກໍຍິ່ງລະອຽດອ່ອນຫຼາຍຂຶ້ນເທົ່ານັ້ນ, ການຮັບຮູ້ເລື່ອງບາບກໍຍິ່ງຊັດເຈນ ແລະ ຄວາມເມດຕາຕໍ່ຜູ້ທີ່ຕົກທຸກໄດ້ຍາກກໍເລິກເຊິ່ງຍິ່ງຂຶ້ນ. ສັນຕະປາປາອ້າງວ່າ ຕົນເປັນຕົວແທນຂອງພຣະຄຣິສ, ແຕ່ອຸປະນິໄສຂອງເພິ່ນຄ້າຍຄືກັບພຣະ­ຜູ້ຊ່ວຍ­ໃຫ້ລອດຂອງພວກເຮົາບໍ? ພຣະຄຣິສເຄີຍສັ່ງໃຫ້ຂັງຄົນໃນຄຸກ ຫຼື ເອົາໄປທໍລະມານ ຍ້ອນພວກເຂົາບໍ່ຍອມນະມັດສະການພຣະອົງໃນຖານະເຈົ້າຊີວິດແຫ່ງຟ້າສະຫວັນບໍ? ມີຄົນເຄີຍໄດ້ຍິນພຣະອົງສັ່ງປະຫານຊີວິດຜູ້ທີ່ບໍ່ຍອມຮັບພຣະອົງບໍ? ເມື່ອໄທບ້ານຊາວຊາມາເຣຍບໍ່ຕ້ອນຮັບພຣະອົງ, ອັກຄະສາວົກໂຢຮັນເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມໂກດແຄ້ນ ຈຶ່ງຖາມວ່າ: “ພຣະອົງເຈົ້າເອີ້ຍ ພຣະອົງພໍພຣະໄທຈະໃຫ້ຂ້ານ້ອຍຂໍໄຟລົງມາຈາກສະຫວັນ ເຜົາຜານພວກເຂົາ ເໝືອນຢ່າງເອລີຢາໄດ້ກະທຳນັ້ນຫຼື?” ພຣະເຢຊູຊົງຫຼຽວເບິ່ງສາວົກຂອງພຣະອົງດ້ວຍຄວາມສົງສານ ແລ້ວກ່າວຕິຕຽນຈິດໃຈທີ່ຮ້າຍກາດຂອງເພິ່ນວ່າ: “ບຸດມະນຸດບໍ່ໄດ້ມາເພື່ອທຳລາຍຊີວິດມະນຸດ ແຕ່ມາເພື່ອຊ່ວຍເຂົາທັງຫຼາຍໃຫ້ລອດ.” (ລູກາ 9:54, 56 ດັດແປງຈາກສະບັບ TKJV). ອຸປະນິໄສຂອງຜູ້ທີ່ອ້າງວ່າເປັນຕົວແທນຂອງພຣະຄຣິສ ຊ່າງແຕກຕ່າງຈາກອຸປະນິໄສຂອງພຣະອົງຫຼາຍພຽງໃດໜໍ! {GC 570.2}

ທຸກມື້ນີ້, ຄຣິສຕະຈັກໂຣມພະຍາຍາມປິດບັງປະຫວັດຄວາມຮຸນແຮງຂອງຕົນດ້ວຍການຂໍອະໄພ ເພື່ອສ້າງພາບລັກທີ່ດີຕໍ່ສາຍຕາຊາວໂລກ. ຄຣິສຕະຈັກໂຣມບໍ່ມີການປ່ຽນແປງ ເຖິງແມ່ນຈະອ້າງວ່າເຮັດຕາມແບບຢ່າງຂອງພຣະຄຣິສ. ຫຼັກການທັງໝົດຂອງລະບອບສັນຕະປາປາທີ່ເຄີຍຢຶດຖືໃນອະດີດ ກໍຍັງຢຶດຖືໃນປັດຈຸບັນ. ຫຼັກຄຳສອນທີ່ຖືກປະດິດຄິດຄົ້ນໃນສະໄໝຍຸກມືດ ກໍຍັງຄົງເຊື່ອຖືກັນຢູ່. ຢ່າໃຫ້ຜູ້ໃດຫຼົງເຂົ້າໃຈຜິດໃນເລື່ອງນີ້. ລະບອບສັນຕະປາປາທີ່ພວກໂປຣແຕັສຕັງພາກັນນິຍົມຊົມຊອບໃນທຸກວັນນີ້ ກໍແມ່ນອັນດຽວກັນກັບທີ່ໄດ້ປົກຄອງໂລກໃນສະຕະວັດທີ 16 ເມື່ອມີການປະຕິຮູບສາສະໜາຄັ້ງໃຫຍ່. ໃນຄາວນັ້ນ, ຄົນຂອງພຣະເຈົ້າຍອມສ່ຽງຊີວິດ ເພື່ອເປີດໂປງຄວາມຊົ່ວຮ້າຍຂອງລະບອບນີ້. ຄຣິສຕະຈັກໂຣມຍັງຄົງມີຄວາມຈອງຫອງ ແລະ ການອວດອ້າງແບບດຽວກັນກັບໃນສະໄໝທີ່ຄຣິສຕະຈັກເຄີຍຄອບງຳບັນດາກະສັດ ແລະ ເຈົ້າແຂວງ ແລະ ອ້າງເອົາສິດອຳນາດທີ່ເປັນຂອງພຣະເຈົ້າ. ຄຣິສຕະຈັກໂຣມຍັງຄົງໂຫດຮ້າຍທາລຸນ ແລະ ກົດຂີ່ຂົ່ມເຫັງຄືເກົ່າ, ເໝືອນກັບໃນສະໄໝທີ່ໄດ້ທຳລາຍເສລີພາບຂອງມະນຸດ ແລະ ຂ້າໄພ່ພົນຂອງອົງຜູ້ຊົງຣິດທານຸພາບສູງສຸດ. {GC 571.1}

ລະບອບສັນຕະປາປາແມ່ນການປະຖິ້ມຄວາມເຊື່ອໃນຍຸກສຸດທ້າຍ ທີ່ພຣະຄຳພີໄດ້ພະຍາກອນໄວ້ລ່ວງໜ້າ. (ເບິ່ງ 2 ເທສະໂລນິກ 2:3, 4). ນະໂຍບາຍຂອງລະບອບນີ້ແມ່ນການແປງໂຕໄປຕາມສະພາບການເພື່ອໃຫ້ບັນລຸຈຸດປະສົງ; ແຕ່ພາຍໃຕ້ການອຳພາງຕົວນັ້ນ, ຄຣິສຕະຈັກໂຣມຍັງເຊື່ອງຊ່ອນພິດຮ້າຍຂອງງູທີ່ບໍ່ມີວັນປ່ຽນແປງ. ພວກເຂົາປະກາດວ່າ: “ບໍ່ຈຳເປັນຕ້ອງຮັກສາຄຳໝັ້ນສັນຍາທີ່ໃຫ້ໄວ້ກັບຄົນນອກຮີດ ຫຼື ຜູ້ທີ່ຖືກສົງໄສວ່ານອກຮີດ.”4 ອຳນາດນີ້ໄດ້ເຮັດໃຫ້ໄພ່ພົນຂອງພຣະເຈົ້າຕ້ອງຫຼັ່ງເລືອດມາເປັນເວລາພັນປີ, ແລ້ວພວກເຮົາຈະຍອມຮັບວ່າ ນີ້ແມ່ນສ່ວນໜຶ່ງຂອງຄຣິສຕະຈັກທີ່ແທ້ຈິງຂອງພຣະຄຣິສໄດ້ບໍ? {GC 571.2}

ຝ່າຍໂປຣແຕັສຕັງປ່ຽນໄປ

ບໍ່ແມ່ນເລື່ອງແປກທີ່ໃນບັນດາປະເທດໂປຣແຕັສຕັງມີຄົນກ່າວວ່າ ນິກາຍກາໂຕລິກໃນທຸກມື້ນີ້ມີຄວາມແຕກຕ່າງຈາກໂປຣແຕັສຕັງໜ້ອຍກວ່າແຕ່ກ່ອນ. ແທ້ຈິງແລ້ວມີການປ່ຽນແປງເກີດຂຶ້ນ ແຕ່ການປ່ຽນແປງນັ້ນບໍ່ໄດ້ເກີດຂຶ້ນກັບລະບອບສັນຕະປາປາ. ໃນປັດຈຸບັນກາໂຕລິກກັບໂປຣແຕັສຕັງຄ້າຍຄືກັນຫຼາຍ ເພາະພວກໂປຣແຕັສຕັງໄດ້ເສື່ອມໂຊມລົງຫຼາຍ ເມື່ອປຽບທຽບກັບສະໄໝຂອງພວກນັກປະຕິຮູບ. {GC 571.3}

ໃນຂະນະທີ່ບັນດາຄຣິສຕະຈັກໂປຣແຕັສຕັງພະຍາຍາມເອົາໃຈຊາວໂລກ, ພວກເຂົາກັບຕາບອດຍ້ອນການໃຊ້ຄວາມເມດຕາໄປໃນທາງທີ່ຜິດ. ພວກເຂົາຫຼົງຜິດໄປຈົນເຫັນຄວາມຊົ່ວເປັນຄວາມດີ ແລະ ແນ່ນອນໃນທີ່ສຸດ ພວກເຂົາຈະເຫັນຄວາມດີວ່າເປັນຄວາມຊົ່ວ. ແທນທີ່ຈະປົກປ້ອງຄວາມເຊື່ອທີ່ໄດ້ມອບໄວ້ໃຫ້ໄພ່ພົນຂອງພຣະເຈົ້າແຕ່ດັ້ງເດີມ, ພວກເຂົາພັດໄປຂໍອະໄພທີ່ເຄີຍມີອະຄະຕິ ແລະ ເຄີຍດູໝິ່ນຄຣິສຕະຈັກໂຣມ. {GC 571.4}

ຜູ້ຄົນຈຳນວນຫຼາຍທີ່ບໍ່ເຫັນດີກັບຄຣິສຕະຈັກໂຣມ ກໍຍັງບໍ່ເຫັນອັນຕະລາຍຈາກອຳນາດ ແລະ ອິດທິພົນຂອງມັນ. ຫຼາຍຄົນຢືນຢັນວ່າຄວາມມືດມົນທາງດ້ານສະຕິປັນຍາ ແລະ ສິນທຳຂອງຍຸກກາງນັ້ນເປັນສາເຫດທີ່ຄຳສອນ, ຄວາມເຊື່ອງົມງວາຍ ແລະ ການກົດຂີ່ຂົ່ມເຫັງຂອງຄຣິສຕະຈັກໂຣມແຜ່ຂະຫຍາຍອອກໄປ. ພວກເຂົາເວົ້າວ່າ ສະຕິປັນຍາອັນສູງສົ່ງຂອງຍຸກສະໄໝໃໝ່, ການແຜ່ຂະຫຍາຍຂອງຄວາມຮູ້ ແລະ ການເພີ່ມຂຶ້ນຂອງເສລີພາບທາງສາສະໜາ ຈະປ້ອງກັນບໍ່ໃຫ້ການກົດຂີ່ຂົ່ມເຫັງ ແລະ ການປົກຄອງແບບຜະເດັດການກັບຄືນມາ. ເມື່ອມີຄົນເວົ້າວ່າສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ຈະເກີດຂຶ້ນອີກກໍຖືກຄົນອື່ນຫົວຂວັນ ເພາະເຫັນວ່າຍຸກນີ້ເປັນຍຸກສະໄໝແຫ່ງຄວາມຮູ້. ເປັນຄວາມຈິງທີ່ວ່າ ແສງສະຫວ່າງອັນເຈີດຈ້າທາງດ້ານສະຕິປັນຍາ, ສິນທຳ ແລະ ສາສະໜາກຳລັງສ່ອງມາຍັງຄົນສະໄໝນີ້; ແສງສະຫວ່າງຈາກສະຫວັນໄດ້ຖືກເທລົງມາເທິງໂລກ ຜ່ານພຣະຄຳອັນບໍຣິສຸດຂອງພຣະເຈົ້າທີ່ເປີດອອກ. ແຕ່ພວກເຮົາຄວນຈື່ຈຳໄວ້ວ່າ ຍິ່ງມີແສງສະຫວ່າງຫຼາຍເທົ່າໃດ, ຜູ້ທີ່ບິດເບືອນ ແລະ ປະຕິເສດຄວາມສະຫວ່າງນັ້ນ ກໍຍິ່ງຕົກຢູ່ໃນຄວາມມືດຫຼາຍຂຶ້ນເທົ່ານັ້ນ. {GC 572.1}

ການສຶກສາພຣະຄຳພີດ້ວຍການອະທິຖານ ຈະເປີດເຜີຍໃຫ້ພວກໂປຣແຕັສຕັງເຫັນລັກສະນະທີ່ແທ້ຈິງຂອງລະບອບສັນຕະປາປາ ແລະ ເຮັດໃຫ້ພວກເຂົາກຽດຊັງ ແລະ ຫຼີກໜີຈາກມັນ. ແຕ່ຫຼາຍຄົນຄິດວ່າຕົນສະຫຼາດຫຼາຍ ຈົນຮູ້ສຶກວ່າບໍ່ຈຳເປັນຕ້ອງຖ່ອມຕົວລົງ ແລະ ທູນຂໍໃຫ້ພຣະເຈົ້າຊົງນຳພາພວກເຂົາສູ່ຄວາມຈິງ. ເຖິງແມ່ນວ່າ ຄົນເຫຼົ່ານີ້ອວດອ້າງເລື່ອງຄວາມຮູ້ຂອງຕົນ, ພວກເຂົາກໍບໍ່ຮູ້ພຣະຄຳພີ ຫຼື ຣິດອຳນາດຂອງພຣະເຈົ້າ. ພວກເຂົາພະຍາຍາມລະງັບສຽງຟ້ອງຮ້ອງໃນໃຈ ໂດຍການເລືອກທາງທີ່ບໍ່ກ່ຽວຂ້ອງກັບຈິດວິນຍານ ແລະ ບໍ່ຕ້ອງຖ່ອມຕົວລົງ. ພວກເຂົາຕ້ອງການວິທີລືມພຣະເຈົ້າ ທີ່ເບິ່ງພາຍນອກເໝືອນເປັນການລະນຶກເຖິງພຣະອົງ. ລະບອບສັນຕະປາປາເໝາະສົມທີ່ຈະຕອບສະໜອງຄວາມຕ້ອງການຂອງຄົນເຫຼົ່ານີ້; ມັນເໝາະພໍດີກັບຄົນສອງປະເພດ ເຊິ່ງກວມເອົາເກືອບໝົດທຸກຄົນໃນໂລກ. ປະເພດທຳອິດ, ແມ່ນພວກທີ່ຄິດຈະອາໄສຄຸນງາມຄວາມດີຂອງຕົນ ເພື່ອຈະໄດ້ຮັບຄວາມລອດພົ້ນ; ສ່ວນປະເພດທີສອງ, ແມ່ນພວກທີ່ຢາກລອດພົ້ນໂດຍບໍ່ຍອມປະຖິ້ມຄວາມບາບ. ນີ້ແຫຼະຄືຄວາມລັບແຫ່ງອຳນາດຂອງລະບອບສັນຕະປາປາ. {GC 572.2}

ດັ່ງທີ່ໄດ້ກ່າວມາແລ້ວ, ລະບອບສັນຕະປາປາໄດ້ປະສົບຜົນສຳເລັດຢ່າງຍິ່ງໃນຍຸກສະໄໝທີ່ປະຊາຊົນງົມງວາຍ ແລະ ຂາດຄວາມຮູ້. ຕໍ່ຈາກນີ້ໄປ, ມັນຈະປະຈັກແຈ້ງວ່າ ໃນຍຸກສະໄໝທີ່ປະຊາຊົນມີຄວາມຮູ້ສູງ ລະບອບນີ້ກໍຈະປະສົບຜົນສຳເລັດເຊັ່ນກັນ. ໃນສະໄໝກ່ອນ ເມື່ອມະນຸດບໍ່ມີພຣະຄຳຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະ ບໍ່ຮູ້ຈັກຄວາມຈິງ, ພວກເຂົາເໝືອນຄົນຕາບອດ ແລະ ຄົນຈຳນວນຫຼວງຫຼາຍໄດ້ຕົກເປັນເຫຍື່ອໂດຍບໍ່ເຫັນກັບດັກທີ່ວາງໄວ້. ໃນຍຸກນີ້, ຫຼາຍຄົນຫຼົງລະເລີງໄປກັບຄຳສອນທີ່ມາຈາກຄວາມຄິດເຫັນຂອງມະນຸດທີ່ພວກເຂົາເອີ້ນວ່າ, “ວິຊາຄວາມຮູ້.” (1 ຕີໂມທຽວ 6:20). ພວກເຂົາບໍ່ເຫັນອັນຕະລາຍ ແລະ ກ້າວເຂົ້າໄປສູ່ກັບດັກໂດຍບໍ່ຮູ້ສຶກຕົວ. ຄວາມສາມາດທາງດ້ານສະຕິປັນຍາເປັນຂອງປະທານຈາກພຣະເຈົ້າ; ແລະພຣະອົງຊົງປາຖະໜາໃຫ້ເຮົານຳໃຊ້ໃນການສົ່ງເສີມຄວາມຈິງ ແລະ ຄວາມຊອບທຳ. ຢ່າງໃດກໍຕາມ, ເມື່ອຄົນສະຫຼາດທີ່ອວດອົ່ງທະນົງຕົວ, ມີຄວາມທະເຍີທະຍານ ແລະ ຍົກເອົາຄວາມຄິດຂອງຕົນເໜືອພຣະຄຳຂອງພຣະເຈົ້າ ກໍສາມາດສ້າງຄວາມເສຍຫາຍໄດ້ຫຼາຍກວ່າຄົນໂງ່. ໃນສະໄໝຍຸກມືດ, ການກີດກັນຄວາມຮູ້ເປັນເຫດໃຫ້ລະບອບສັນຕະປາປາປະສົບຜົນສຳເລັດ; ແລະໃນປັດຈຸບັນທີ່ “ວິຊາຄວາມຮູ້” ສອນສິ່ງທີ່ບໍ່ຈິງ ແລະ ທຳລາຍຄວາມເຊື່ອໃນພຣະຄຳພີ ກໍໄດ້ກຽມທາງໃຫ້ຄົນຍອມຮັບລະບອບສັນຕະປາປາ ພ້ອມດ້ວຍຮູບແບບທີ່ໜ້າດຶງດູດໃຈຂອງມັນເຊັ່ນກັນ. {GC 572.3}

ການຖືຮັກສາວັນອາທິດ

ການເຄື່ອນໄຫວຂອງກຸ່ມໂປຣແຕັສຕັງໃນອາເມຣິກາທີ່ດຳເນີນຢູ່ໃນເວລານີ້ເພື່ອໃຫ້ລັດຖະບານສະໜັບສະໜູນສະຖາບັນ ແລະ ທຳນຽມປະຕິບັດຂອງຄຣິສຕະຈັກ ແມ່ນການຈະເລີນຮອຍຕາມລະບອບສັນຕະປາປາ. ບໍ່ພຽງເທົ່ານັ້ນ, ພວກເຂົາຍັງເປີດທາງໃຫ້ຝ່າຍສັນຕະປາປາຂຶ້ນມາມີອຳນາດສູງສຸດໃນອາເມຣິກາທີ່ເປັນປະເທດໂປຣແຕັສຕັງ ເຊິ່ງເປັນການກູ້ຄືນອຳນາດທີ່ຕົນໄດ້ສູນເສຍໄປໃນເອີຣົບ. ຈຸດສຳຄັນທີ່ສຸດໃນການເຄື່ອນໄຫວນີ້ ແມ່ນເປົ້າໝາຍຂອງພວກເຂົາທີ່ຢາກບັງຄັບໃຫ້ມີການຖືຮັກສາວັນອາທິດ ເຊິ່ງເປັນທຳນຽມຂອງຄຣິສຕະຈັກໂຣມ ແລະ ເປັນສິ່ງທີ່ຄຣິສຕະຈັກໂຣມອ້າງວ່າ ເປັນເຄື່ອງໝາຍແຫ່ງອຳນາດຂອງຕົນ. ແນວທາງຂອງລະບອບສັນຕະປາປາທີ່ຢຶດເອົາປະເພນີຂອງຊາວໂລກ ແລະ ຕັ້ງທຳນຽມຂອງມະນຸດໄວ້ເໜືອພຣະບັນຍັດຂອງພຣະເຈົ້າກຳລັງແຜ່ເຂົ້າໄປໃນຄຣິສຕະຈັກໂປຣແຕັສຕັງ. ດ້ວຍເຫດນີ້, ພວກເຂົາຈຶ່ງພາກັນຍົກຍ້ອງວັນອາທິດຄືກັບທີ່ລະບອບສັນຕະປາປາເຄີຍເຮັດ. {GC 573.1}

ຖ້າຢາກຮູ້ວິທີການທີ່ຈະຖືກນຳມາໃຊ້ໃນຄວາມຂັດແຍ້ງທີ່ໃກ້ຈະມາເຖິງ, ໃຫ້ເບິ່ງສິ່ງທີ່ຄຣິສຕະຈັກໂຣມເຄີຍເຮັດມາແລ້ວໃນອະດີດ. ຖ້າຢາກຮູ້ວ່າພວກກາໂຕລິກ ແລະ ໂປຣແຕັສຕັງທີ່ເຮັດຕາມກາໂຕລິກຈະປະຕິບັດຕໍ່ຄົນທີ່ບໍ່ຍອມຮັບຄຳສອນຂອງພວກເຂົາແນວໃດ, ກໍໃຫ້ເບິ່ງວິທີທີ່ຄຣິສຕະຈັກໂຣມເຄີຍປະຕິບັດຕໍ່ວັນສະບາໂຕ ແລະ ຜູ້ທີ່ຮັກສາວັນນັ້ນ. {GC 573.2}

ມີສາມຂັ້ນຕອນທີ່ເຮັດໃຫ້ວັນອາທິດ ເຊິ່ງເປັນວັນສັກສິດຂອງຄົນນອກສາສະໜາ ໄດ້ກາຍເປັນວັນສຳຄັນໃນວົງການຄຣິສຕຽນ ຄື: ຣາຊໂອງການ, ມະຕິຂອງສະພາຄຣິສຕະຈັກ ແລະ ກົດລະບຽບຂອງຄຣິສຕະຈັກທີ່ມີອຳນາດລັດໜູນຫຼັງ. ມາດຕະການຄັ້ງທຳອິດທີ່ບັງຄັບໃຫ້ຖືຮັກສາວັນອາທິດ ແມ່ນກົດໝາຍທີ່ປະກາດໃຊ້ໂດຍຈັກກະພັດຄອນສະຕັນຕິນ (ຄ.ສ. 321). ຣາຊໂອງການນີ້ກຳນົດໃຫ້ຊາວເມືອງພັກຜ່ອນໃນ “ວັນອັນສັກສິດຂອງພຣະອາທິດ,” ແຕ່ອະນຸຍາດໃຫ້ຊາວຊົນນະບົດສືບຕໍ່ເຮັດວຽກກະສິກຳຂອງຕົນໄດ້. ເຖິງແມ່ນວ່າໂດຍແທ້ຈິງແລ້ວນີ້ເປັນກົດໝາຍຂອງຄົນນອກສາສະໜາ, ແຕ່ຈັກກະພັດກໍບັງຄັບໃຊ້ມັນຫຼັງຈາກທີ່ເພິ່ນທຳທ່າຮັບເຊື່ອໃນສາສະໜາຄຣິສ. {GC 574.1}

ເອີເຊບິອັດ (Eusebius) ເປັນເຈົ້າຄະນະຄົນໜຶ່ງທີ່ປະຈົບປະແຈງບັນດາກະສັດ ແລະ ຈັກກະພັດ ແລະ ເປັນສະຫາຍສະໜິດຂອງຈັກກະພັດຄອນສະຕັນຕິນ. ເມື່ອປາກົດວ່າຣາຊໂອງການບໍ່ມີນ້ຳໜັກພຽງພໍທີ່ຈະມາຊົດໃຊ້ແທນສິດອຳນາດຂອງພຣະເຈົ້າໄດ້ ເພິ່ນຈຶ່ງອ້າງວ່າພຣະຄຣິສຊົງປ່ຽນວັນສະບາໂຕໄປເປັນວັນອາທິດ ແຕ່ບໍ່ໄດ້ໃຊ້ພຣະຄຳພີແມ່ນແຕ່ຂໍ້ດຽວໃນການສະໜັບສະໜູນຄຳສອນໃໝ່ນີ້. ເອີເຊບິອັດເອງຍອມຮັບວ່າມັນບໍ່ຈິງໂດຍບໍ່ຮູ້ຕົວ ແລະ ໄດ້ຊີ້ໃຫ້ເຫັນຜູ້ທີ່ເປັນຕົ້ນເຫດທີ່ແທ້ຈິງຂອງການປ່ຽນແປງນີ້. ເພິ່ນກ່າວວ່າ: “ທຸກສິ່ງທີ່ເຄີຍເປັນໜ້າທີ່ຕ້ອງເຮັດໃນວັນສະບາໂຕນັ້ນ, ພວກເຮົາໄດ້ໂອນໄປໃສ່ວັນຂອງອົງ­ພຣະ­ຜູ້­ເປັນ­ເຈົ້າແລ້ວ;”5 ແຕ່ຂໍ້ອ້າງເລື່ອງວັນອາທິດທີ່ຂາດເຫດຜົນສະໜັບສະໜູນນີ້ ໄດ້ເຮັດໃຫ້ຄົນກ້າລະເມີດວັນສະບາໂຕຂອງພຣະເຈົ້າ. ທຸກຄົນທີ່ຢາກໄດ້ຮັບກຽດຈາກຊາວໂລກກໍໄດ້ຍອມຮັບເອົາວັນອາທິດຕາມກະແສສັງຄົມ. {GC 574.2}

ເມື່ອລະບອບສັນຕະປາປາໄດ້ຮັບການສະຖາປະນາຢ່າງໝັ້ນຄົງແລ້ວ ວຽກງານຍົກຍໍວັນອາທິດກໍໄດ້ດຳເນີນຕໍ່ໄປ. ໃນຊ່ວງທຳອິດ, ປະຊາຊົນຍັງສາມາດເຮັດວຽກກະສິກຳໃນເວລາທີ່ບໍ່ໄດ້ເຂົ້າໂບດ ແລະ ວັນທີເຈັດກໍຍັງຖືວ່າເປັນວັນສະບາໂຕຢູ່. ແຕ່ກໍມີການປ່ຽນແປງເກີດຂຶ້ນຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງ. ເຈົ້າໜ້າທີ່ຄຣິສຕະຈັກຖືກຫ້າມບໍ່ໃຫ້ພິຈາລະນາຄະດີຄວາມຂັດແຍ້ງຂອງຊາວບ້ານໃນວັນອາທິດ. ຫຼັງຈາກນັ້ນບໍ່ດົນ, ທຸກຄົນບໍ່ວ່າຈະມີຖານະໃດກໍຖືກຫ້າມບໍ່ໃຫ້ເຮັດວຽກທົ່ວໄປໃນວັນອາທິດ, ຖ້າຜູ້ທີ່ຝ່າຝືນບໍ່ແມ່ນທາດກໍຈະຖືກປັບໃໝ; ສ່ວນຂ້າທາດກໍຈະຖືກຂ້ຽນຕີ. ຕໍ່ມາມີຄຳສັ່ງວ່າ ຖ້າຄົນຮັ່ງມີຝ່າຝືນຈະຖືກລົງໂທດໂດຍການຢຶດຊັບສິນເຄິ່ງໜຶ່ງ ແລະ ສຸດທ້າຍຖ້າຍັງບໍ່ຍອມເຊື່ອຟັງກໍຈະຖືກບັງຄັບໃຫ້ເປັນທາດ. ສ່ວນຊົນຊັ້ນຕ່ຳຈະຖືກເນລະເທດຕະຫຼອດຊີວິດ. {GC 574.3}

ພວກເຂົາຍັງອ້າງເຖິງການອັດສະຈັນຕ່າງໆອີກດ້ວຍ. ໃນບັນດາເຫດການແປກປະຫຼາດນັ້ນ ມີລາຍງານວ່າຊາວນາຄົນໜຶ່ງກຳລັງຈະໄຖນາໃນວັນອາທິດ ເມື່ອລາວເອົາເຫຼັກຂູດມາທຳຄວາມສະອາດຄັນໄຖ ເຫຼັກນັ້ນກໍຕິດແໜ້ນຢູ່ໃນມືຂອງລາວ ແລະ ກໍຕິດຢ່າງນັ້ນເປັນເວລາສອງປີ; ເຮັດໃຫ້ລາວຕ້ອງທົນ “ດ້ວຍຄວາມເຈັບປວດ ແລະ ຄວາມອັບອາຍຢ່າງໃຫຍ່ຫຼວງ.”6 {GC 575.1}

ຕໍ່ມາສັນຕະປາປາໄດ້ອອກຄຳສັ່ງວ່າ ບາດຫຼວງປະຈຳເຂດຕ້ອງຕັກເຕືອນຜູ້ທີ່ລະເມີດວັນອາທິດ ແລະ ບອກໃຫ້ພວກເຂົາເຂົ້າໂບດ ແລະ ອະທິຖານ; ບໍ່ດັ່ງນັ້ນ, ພວກເຂົາອາດຈະນຳຄວາມຫາຍະນະອັນໃຫຍ່ຫຼວງມາສູ່ຕົນເອງ ແລະ ເພື່ອນບ້ານ. ມີສະພາຄຣິສຕະຈັກໄດ້ອ້າງເຫດຜົນວ່າ ເພາະມີຄົນຖືກຟ້າຜ່າໃນຂະນະເຮັດວຽກໃນວັນອາທິດ ມັນຈຶ່ງຕ້ອງເປັນວັນສະບາໂຕ. ເຫດຜົນນີ້ໄດ້ຖືກນຳມາໃຊ້ຢ່າງແຜ່ຫຼາຍໃນເວລາຕໍ່ມາ, ແມ່ນແຕ່ໃນກຸ່ມໂປຣແຕັສຕັງເອງ. ພວກຜູ້ນຳຄຣິສຕະຈັກກ່າວວ່າ: “ເປັນທີ່ປະຈັກຢ່າງຈະແຈ້ງວ່າ ພຣະເຈົ້າບໍ່ພໍພຣະໄທຫຼາຍທີ່ພວກເຂົາບໍ່ຮັກສາວັນນີ້.” ຈາກນັ້ນ, ຈຶ່ງມີການຮຽກຮ້ອງໃຫ້ບັນດາບາດຫຼວງ ແລະ ສາສະໜາຈານ, ກະສັດ ແລະ ເຈົ້າແຂວງ ພ້ອມດ້ວຍປະຊາຊົນຜູ້ສັດຊື່ທັງຫຼາຍ “ໃຊ້ຄວາມພະຍາຍາມ ແລະ ເອົາໃຈໃສ່ຢ່າງເຕັມທີ່ ເພື່ອຟື້ນຟູກຽດຂອງວັນນີ້ຄືນ ແລະ ເພື່ອຊື່ສຽງຂອງຄຣິສຕະ­ສາສະໜາ ໃຫ້ມີການຖືຮັກສາວັນນັ້ນຢ່າງເຄັ່ງຄັດຫຼາຍຂຶ້ນໃນອະນາຄົດ.”7 {GC 575.2}

ເມື່ອເຫັນວ່າຄຳສັ່ງຂອງສະພາຄຣິສຕະຈັກບໍ່ໄດ້ຜົນຢ່າງທີ່ຕ້ອງການ, ພວກຜູ້ນຳຄຣິສຕະຈັກຈຶ່ງຂໍຮ້ອງເຈົ້າໜ້າທີ່ລັດໃຫ້ອອກກົດໝາຍ ເພື່ອຂົ່ມຂູ່ປະຊາຊົນບໍ່ໃຫ້ເຮັດວຽກໃນວັນອາທິດ. ໃນກອງປະຊຸມສະພາທີ່ນະຄອນໂຣມ, ຄຳຕັດສິນເກົ່າທັງໝົດໄດ້ຮັບການຢືນຢັນດ້ວຍຄວາມເດັດດ່ຽວ ແລະ ຄວາມຈິງຈັງທີ່ໜັກແໜ້ນກວ່າເດີມ. ຄຳສັ່ງເຫຼົ່ານີ້ໄດ້ຖືກລວມເຂົ້າໃນກົດບັນຍັດຂອງຄຣິສຕະຈັກ ແລະ ຖືກບັງຄັບໃຊ້ ໂດຍເຈົ້າໜ້າທີ່ຝ່າຍບ້ານເມືອງເກືອບທົ່ວທຸກປະເທດທີ່ຄົນສ່ວນຫຼາຍນັບຖືສາສະໜາຄຣິສ.8 {GC 575.3}

ການທີ່ຄຣິສຕະຈັກໂຣມຂາດຫຼັກຖານຈາກພຣະຄຳພີເພື່ອສະໜັບສະໜູນການຖືຮັກສາວັນອາທິດ ສ້າງຄວາມອັບອາຍບໍ່ໜ້ອຍ. ພຣະເຈົ້າຊົງສັ່ງໄວ້ຢ່າງຈະແຈ້ງວ່າ “ວັນທີເຈັດນັ້ນເປັນສະບາໂຕຂອງພຣະເຢໂຮວາພຣະເຈົ້າຂອງເຈົ້າ” (ອົບພະຍົບ 20:10 TKJV); ແຕ່ເມື່ອພວກອາຈານໄດ້ປະຖິ້ມວັນດັ່ງກ່າວ ເພື່ອໄປຖືວັນແຫ່ງດວງອາທິດ, ສະມາຊິກຈຶ່ງຕັ້ງຄຳຖາມວ່າ ເປັນຫຍັງຈຶ່ງເຮັດຢ່າງນັ້ນ. ເນື່ອງຈາກບໍ່ມີຫຼັກຖານສະໜັບສະໜູນຈາກພຣະຄຳພີ, ພວກເຂົາຈຶ່ງຫາວິທີອື່ນມາໃຊ້. ໃນຕອນທ້າຍສະຕະວັດທີ 12 ຜູ້ສະໜັບສະໜູນວັນອາທິດຄົນໜຶ່ງທີ່ມີຄວາມກະຕືລືລົ້ນສູງໄດ້ໄປຢ້ຽມຢາມຄຣິສຕະຈັກຕ່າງໆໃນປະເທດອັງກິດ ແຕ່ກໍຖືກຕໍ່ຕ້ານຈາກຜູ້ປົກປ້ອງຄວາມຈິງຢ່າງສັດຊື່. ເນື່ອງຈາກຄວາມພະຍາຍາມຂອງລາວບໍ່ໄດ້ເກີດຜົນ ລາວຈຶ່ງອອກຈາກປະເທດອັງກິດໄປຊົ່ວຄາວ ເພື່ອຊອກຫາວິທີບັງຄັບໃຫ້ຄົນເຊື່ອຟັງຄຳສອນຂອງຕົນ. ເມື່ອກັບມາ, ລາວກໍມີວິທີແກ້ບັນຫາທີ່ຊ່ວຍໃຫ້ລາວປະສົບຜົນສຳເລັດຫຼາຍຂຶ້ນ. ລາວໄດ້ນຳເອົາໜັງສືມ້ວນທີ່ອ້າງວ່າມາຈາກພຣະເຈົ້າໂດຍກົງ ເຊິ່ງມີຄຳສັ່ງໃຫ້ຖືຮັກສາວັນອາທິດພ້ອມດ້ວຍຄຳຂູ່ເຂັນທີ່ໂຫດຮ້າຍ ເພື່ອເຮັດໃຫ້ຜູ້ທີ່ບໍ່ເຊື່ອຟັງເກີດຄວາມຢ້ານກົວ. ເອກະສານອັນມີຄ່ານີ້ເປັນຂອງປອມເໝືອນກັບວັນນະມັດສະການປອມທີ່ໜັງສືມ້ວນນັ້ນສະໜັບສະໜູນ. ມີການອ້າງວ່າ ມັນຕົກລົງມາຈາກສະຫວັນ ແລະ ມີຄົນພົບເຫັນມັນໃນນະຄອນເຢຣູຊາເລັມຢູ່ເທິງແທ່ນບູຊາຂອງນັກບຸນຊີເມໂອນທີ່ເນີນພູໂກນໂກທາ. ແຕ່ຄວາມຈິງແລ້ວ ແຫຼ່ງກຳເນີດຂອງມັນແມ່ນຕຳນັກຂອງສັນຕະປາປາທີ່ນະຄອນໂຣມ. ໃນທຸກຍຸກທຸກສະໄໝ, ລະບອບສັນຕະປາປາຖືວ່າ ການຫຼອກລວງ ແລະ ການປອມແປງເອກະສານເພື່ອເພີ່ມອຳນາດ ແລະ ຄວາມຈະເລີນຂອງຄຣິສຕະຈັກ ເປັນສິ່ງທີ່ຖືກຕ້ອງ. {GC 576.1}

ເອກະສານປອມນັ້ນຫ້າມການອອກແຮງງານນັບຕັ້ງແຕ່ເວລາສາມໂມງແລງຂອງວັນເສົາຈົນເຖິງຕາເວັນຂຶ້ນຂອງວັນຈັນ. ພວກເຂົາອ້າງວ່າ ຂໍ້ຫ້າມດັ່ງກ່າວໄດ້ຮັບການຢືນຢັນດ້ວຍການອັດສະຈັນຫຼາຍຢ່າງ. ມີການແຕ່ງເລື່ອງຂຶ້ນວ່າ ຜູ້ທີ່ເຮັດວຽກເກີນເວລາທີ່ກຳນົດໄວ້ກໍເປັນອຳມະພາດ. ຄົນງານໃນໂຮງໂມ້ແປ້ງຄົນໜຶ່ງພະຍາຍາມໂມ້ເຂົ້າສາລີຂອງຕົນ ແຕ່ແທນທີ່ຈະເຫັນແປ້ງ, ລາວກັບເຫັນເລືອດໄຫຼອອກມາ ແລະ ລໍ້ໂມ້ກໍຢຸດໝົດເຖິງແມ່ນວ່ານ້ຳຈະໄຫຼແຮງກໍຕາມ. ແມ່ຍິງຄົນໜຶ່ງເອົາແປ້ງດິບໃສ່ເຕົາອົບທີ່ຮ້ອນຫຼາຍ ແຕ່ເມື່ອເອົາອອກມາແປ້ງນັ້ນກໍຍັງດິບຢູ່. ອີກຄົນໜຶ່ງມີແປ້ງທີ່ກຽມໄວ້ສຳລັບອົບໃນເວລາບ່າຍສາມໂມງ ແຕ່ຕັດສິນໃຈວ່າຈະເກັບໄວ້ຈົນເຖິງວັນຈັນ, ມື້ຕໍ່ມາລາວກໍພົບວ່າແປ້ງນັ້ນໄດ້ຖືກເຮັດເປັນກ້ອນເຂົ້າຈີ່ ແລະ ອົບສຸກແລ້ວດ້ວຍອຳນາດຂອງພຣະເຈົ້າ. ຜູ້ຊາຍຄົນໜຶ່ງອົບເຂົ້າຈີ່ຫຼັງຈາກສາມໂມງແລງໃນວັນເສົາ, ເມື່ອລາວຫັກເຂົ້າຈີ່ໃນຕອນເຊົ້າມື້ຕໍ່ມາກໍເຫັນເລືອດໄຫຼອອກມາ. ຜູ້ສະໜັບສະໜູນວັນອາທິດພະຍາຍາມສ້າງຄວາມສັກສິດໃຫ້ກັບວັນດັ່ງກ່າວດ້ວຍການແຕ່ງນິຍາຍງົມງວາຍ ແລະ ປັ້ນເລື່ອງທີ່ເຫຼືອເຊື່ອເຊັ່ນນີ້.9 {GC 576.2}

ໃນປະເທດສະກັອດແລນພວກເຂົາເຮັດຄືກັບໃນປະເທດອັງກິດ ໂດຍການເອົາສ່ວນໜຶ່ງຂອງວັນສະບາໂຕມາລວມກັບວັນອາທິດ ເພື່ອເຮັດໃຫ້ຄົນເຫັນຄວາມສຳຄັນຂອງວັນອາທິດຫຼາຍຂຶ້ນ. ແຕ່ເວລາທີ່ຕ້ອງຖືຮັກສານັ້ນແຕກຕ່າງກັນ. ກະສັດຂອງສະກັອດແລນອອກຣາຊໂອງການວ່າ: “ວັນເສົາຕັ້ງແຕ່ທ່ຽງວັນເປັນຕົ້ນໄປຄວນຖືວ່າສັກສິດ” ແລະ ບໍ່ໃຫ້ຜູ້ໃດເຮັດວຽກທາງໂລກຕັ້ງແຕ່ເວລານັ້ນຈົນເຖິງເຊົ້າວັນຈັນ.10 {GC 577.1}

ເຖິງແມ່ນຈະມີຄວາມພະຍາຍາມທຸກຮູບແບບເພື່ອສ້າງຄວາມສັກສິດໃຫ້ແກ່ວັນອາທິດ, ພວກກາໂຕລິກເອງກໍຍອມຮັບຢ່າງເປີດເຜີຍວ່າ ພຣະເຈົ້າຊົງເປັນຜູ້ແຕ່ງຕັ້ງວັນສະບາໂຕ ແລະ ຍອມຮັບວ່າວັນອາທິດແມ່ນມະນຸດເປັນຜູ້ຕັ້ງຂຶ້ນ. ໃນສະຕະວັດທີ 16 ສະພາສັນຕະປາປາໄດ້ປະກາດຢ່າງຈະແຈ້ງວ່າ: “ຂໍໃຫ້ຄຣິສຕຽນທຸກຄົນຈົດຈຳໄວ້ວ່າ ພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງຕັ້ງວັນທີເຈັດໄວ້ ແລະ ທັງຊາວຢິວ ແລະ ທຸກຄົນທີ່ອ້າງວ່ານະມັດສະການພຣະເຈົ້າກໍໄດ້ຍອມຮັບ ແລະ ຖືຮັກສາວັນນີ້. ແຕ່ພວກເຮົາຊາວຄຣິສຕຽນໄດ້ປ່ຽນວັນສະບາໂຕນັ້ນມາເປັນວັນຂອງອົງ­ພຣະ­ຜູ້­ເປັນ­ເຈົ້າ.”11 ຜູ້ທີ່ປ່ຽນແປງພຣະບັນຍັດຂອງພຣະເຈົ້າຕາມໃຈຕົນເອງນັ້ນ ຮູ້ເປັນຢ່າງດີວ່າພວກເຂົາກຳລັງເຮັດຫຍັງ. ພວກເຂົາຕັ້ງໃຈຍົກຕົນເອງຂຶ້ນເໜືອພຣະເຈົ້າ. {GC 577.2}

ໂທດສາຫັດ

ເຫດການທີ່ສະແດງເຖິງນະໂຍບາຍຂອງຄຣິສຕະຈັກໂຣມຕໍ່ຜູ້ທີ່ບໍ່ເຫັນດີກັບພວກເຂົາສາມາດເບິ່ງເຫັນໄດ້ຈາກການຂົ່ມເຫັງ ແລະ ການເຂັນຂ້າຊາວໂວດົວທີ່ດຳເນີນໄປຢ່າງດົນນານ ເຊິ່ງມີຊາວໂວດົວບາງຄົນຖືຮັກສາວັນສະບາໂຕ. ຄົນອື່ນໆກໍໄດ້ຮັບຄວາມທຸກທໍລະມານແບບດຽວກັນ ເພາະຄວາມສັດຊື່ທີ່ພວກເຂົາມີຕໍ່ພຣະບັນຍັດຂໍ້ທີສີ່. ປະຫວັດສາດຂອງຄຣິສຕະຈັກໃນເອທີໂອເປຍ12 ມີຄວາມສຳຄັນເປັນພິເສດ. ໃນຍຸກມືດ, ຄົນໃນເອີຣົບພາກັນລືມຄຣິສຕຽນໃນອາຟຣິກາຕອນກາງ, ພວກເຂົາຈຶ່ງມີອິດສະຫຼະ­ພາບໃນການນະມັດສະການເປັນເວລາຫຼາຍສະຕະວັດ. ແຕ່ໃນທີ່ສຸດ, ຄຣິສຕະຈັກໂຣມໄດ້ຮັບຮູ້ວ່າຄົນເຫຼົ່ານີ້ມີຢູ່; ໃນບໍ່ຊ້າ, ຈັກກະພັດຂອງເອທີໂອເປຍຖືກລໍ້ລວງໃຫ້ຍອມຮັບວ່າ ສັນຕະປາປາເປັນຕົວແທນຂອງພຣະຄຣິສ. ຈາກນັ້ນ, ກໍຕ້ອງຍິນຍອມອີກຫຼາຍຂໍ້. ມີການອອກຣາຊໂອງການຫ້າມການຖືຮັກສາວັນສະບາໂຕ ພ້ອມດ້ວຍບົດລົງໂທດທີ່ຮຸນແຮງສຳລັບຜູ້ທີ່ຝ່າຝືນ.13 ຢ່າງໃດກໍຕາມ, ການປົກຄອງແບບຜະເດັດການຂອງຄຣິສຕະຈັກໂຣມກາຍເປັນແອກອັນໜັກໜ່ວງ ຈົນຊາວເອທີໂອເປຍຕັດສິນໃຈປົດແອກນັ້ນອອກຈາກຄໍ. ຫຼັງຈາກການຕໍ່ສູ້ອັນໂຫດຮ້າຍ, ຝ່າຍຂອງສັນຕະປາປາຖືກຂັບໄລ່ອອກຈາກດິນແດນຂອງຊາວເອທີໂອເປຍ ແລະ ມີການຟື້ນຟູຄວາມເຊື່ອດັ້ງເດີມ. ຄຣິສຕະຈັກທັງຫຼາຍໃນເອທີໂອເປຍພາກັນດີໃຈໃນອິດສະຫຼະ­ພາບທີ່ໄດ້ຮັບ, ພວກເຂົາບໍ່ເຄີຍລືມບົດຮຽນກ່ຽວກັບການຫຼອກລວງ, ຄວາມເຊື່ອທີ່ຜິດພ້ຽນ ແລະ ອຳນາດກົດຂີ່ຂອງຄຣິສຕະຈັກໂຣມ. ພວກເຂົາພໍໃຈທີ່ຈະບໍ່ພົວພັນກັບປະເທດອື່ນ ແລະ ບໍ່ເປັນທີ່ຮູ້ຈັກຂອງຄຣິສຕຽນກຸ່ມອື່ນໃນໂລກ. {GC 577.3}

ຄຣິສຕະຈັກທັງຫຼາຍໃນອາຟຣິກາຖືຮັກສາວັນສະບາໂຕຄືກັບຄຣິສຕະຈັກໂຣມກ່ອນການປະຖິ້ມຄວາມເຊື່ອຢ່າງສົມບູນ. ພວກເຂົາຖືຮັກສາວັນທີເຈັດຕາມພຣະບັນຍັດຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະ ພັກຈາກວຽກງານໃນວັນອາທິດຕາມທຳນຽມຂອງຄຣິສຕະຈັກ. ເມື່ອໄດ້ອຳນາດສູງສຸດ, ຄຣິສຕະຈັກໂຣມໄດ້ລະເມີດວັນສະບາໂຕຂອງພຣະເຈົ້າ ເພື່ອຍົກຍ້ອງວັນຂອງຕົນ. ແຕ່ບັນດາຄຣິສຕະຈັກໃນອາຟຣິກາຖືກເຊື່ອງໄວ້ເກືອບພັນປີ ແລະ ບໍ່ໄດ້ມີສ່ວນໃນການປະຖິ້ມຄວາມເຊື່ອນີ້. ເມື່ອຕົກຢູ່ໃຕ້ອຳນາດຂອງຄຣິສຕະຈັກໂຣມ, ພວກເຂົາຖືກບັງຄັບໃຫ້ປະຖິ້ມວັນສະບາໂຕທີ່ແທ້ຈິງ ແລະ ຍົກຍ້ອງວັນອາທິດ. ແຕ່ທັນທີທີ່ໄດ້ຮັບອິດສະຫຼະ­ພາບຄືນ, ພວກເຂົາກໍກັບມາຖືຮັກສາຕາມພຣະບັນຍັດຂໍ້ທີສີ່. {GC 578.1}

ປະຫວັດສາດເຫຼົ່ານີ້ໄດ້ສະແດງໃຫ້ເຫັນຢ່າງຊັດເຈນເຖິງຄວາມກຽດຊັງຂອງຄຣິສຕະຈັກໂຣມຕໍ່ວັນສະບາໂຕທີ່ແທ້ຈິງ ແລະ ຜູ້ປົກປ້ອງມັນ ພ້ອມດ້ວຍວິທີການທີ່ພວກເຂົາໃຊ້ເພື່ອໃຫ້ກຽດແກ່ວັນທີ່ພວກເຂົາຕັ້ງຂຶ້ນ. ພຣະຄຳຂອງພຣະເຈົ້າສອນວ່າ ເຫດການເຫຼົ່ານີ້ຈະເກີດຂຶ້ນອີກເມື່ອຊາວໂຣມັນກາໂຕລິກ ແລະ ໂປຣແຕັສຕັງຮ່ວມມືກັນເພື່ອຍົກຍ້ອງວັນອາທິດ. {GC 578.2}

ສັດຮ້າຍທີ່ມີເຂົາຄືແກະນ້ອຍ

ຄຳພະຍາກອນໃນພຣະທຳພຣະນິມິດບົດທີ 13 ກ່າວວ່າ ອຳນາດຂອງສັດຮ້າຍທີ່ມີເຂົາເໝືອນແກະນ້ອຍນັ້ນຈະ “ເຮັດໃຫ້ໂລກກັບຄົນທັງຫຼາຍທີ່ຢູ່ໃນແຜ່ນດິນໂລກ” ຂາບໄຫວ້ຕໍ່ລະບອບສັນຕະປາປາ ເຊິ່ງພຣະນິມິດໃຊ້ເສືອດາວເປັນສັນຍະລັກຂອງລະບອບນີ້. ສັດທີ່ມີເຂົາເໝືອນແກະນ້ອຍຈະກ່າວແກ່ “ຄົນທັງຫຼາຍທີ່ຢູ່ໃນແຜ່ນດິນໂລກ…ໃຫ້ພວກເຂົາສ້າງຮູບຈຳລອງຂຶ້ນ ເພື່ອເປັນກຽດແກ່ສັດຮ້າຍ” ທີ່ຄ້າຍເສືອດາວ. ນອກຈາກນັ້ນ, ມັນຈະສັ່ງຄົນທັງປວງ “ທັງຜູ້ໃຫຍ່ ແລະ ຜູ້ນ້ອຍ, ຄົນຮັ່ງມີ ແລະ ຄົນຍາກຈົນ, ຂ້າທາດ ຫຼື ອິດສະຫຼະ” ໃຫ້ຮັບເຄື່ອງໝາຍຂອງສັດຮ້າຍ. (ພຣະນິມິດ 13:11–16 LCV). ໄດ້ມີການພິສູດແລ້ວວ່າ ສັດຮ້າຍທີ່ມີເຂົາເໝືອນແກະນ້ອຍໝາຍເຖິງສະຫະລັດອາເມຣິກາ. ຄຳພະຍາກອນນີ້ຈະສຳເລັດເມື່ອອາເມຣິກາບັງຄັບໃຫ້ຄົນທັງຫຼາຍຖືຮັກສາວັນອາທິດ, ເຊິ່ງຄຣິສຕະຈັກໂຣມອ້າງວ່າ ເປັນເຄື່ອງໝາຍພິເສດທີ່ສະແດງເຖິງອຳນາດສູງສຸດຂອງຕົນ. ແຕ່ອາເມຣິກາຈະບໍ່ແມ່ນປະເທດດຽວທີ່ຈະໃຫ້ກຽດແກ່ລະບອບສັນຕະປາປາໃນເລື່ອງການບັງຄັບໃຫ້ຮັກສາວັນອາທິດ. ຄຣິສຕະຈັກໂຣມຍັງມີອິດທິພົນເໜືອບັນດາປະເທດທີ່ເຄີຍຢູ່ພາຍໃຕ້ການປົກຄອງຂອງພວກເຂົາ. ຍິ່ງໄປກວ່ານັ້ນ, ຄຳພະຍາກອນໄດ້ທຳນວາຍເຖິງການຟື້ນຟູອຳນາດຂອງລະບອບສັນຕະປາປາ ໂດຍກ່າວວ່າ: “ຫົວໜຶ່ງໃນບັນດາຫົວຂອງສັດຮ້າຍ ເບິ່ງເໝືອນກັບວ່າ ຖືກຟັນເຖິງແກ່ຄວາມຕາຍແລ້ວ, ແຕ່ບາດແຜອັນໜ້າຈະຕາຍນັ້ນ ໄດ້ຮັບການປິ່ນປົວໃຫ້ຫາຍດີແລ້ວ. ຄົນທັງໂລກຕ່າງກໍປະຫຼາດໃຈ ແລະ ໄດ້ຕິດຕາມສັດຮ້າຍໂຕນີ້.” (ພຣະນິມິດ 13:3). ບາດແຜເຖິງຕາຍນັ້ນ ຊີ້ເຖິງການໂຄ່ນອຳນາດຂອງລະບອບສັນຕະປາປາໃນປີ 1798. ຫຼັງຈາກນັ້ນ, ຜູ້­ເຜີຍ­ພຣະ­ທຳກ່າວວ່າ: “ບາດແຜອັນໜ້າຈະຕາຍນັ້ນ ໄດ້ຮັບການປິ່ນປົວໃຫ້ຫາຍດີແລ້ວ. ຄົນທັງໂລກຕ່າງກໍປະຫຼາດໃຈ ແລະ ໄດ້ຕິດຕາມສັດຮ້າຍໂຕນີ້.” ອາຈານໂປໂລກ່າວຢ່າງຈະແຈ້ງວ່າ “ຜູ້ຊົ່ວຮ້າຍ” ຈະສືບຕໍ່ຢູ່ຈົນເຖິງການສະເດັດມາຄັ້ງທີສອງຂອງພຣະຄຣິສ. (2 ເທສະໂລນິກ 2:3–8). ມັນຈະສືບຕໍ່ການດຳເນີນວຽກງານຫຼອກລວງຈົນເຖິງເວລາສຸດທ້າຍ. ໂຢຮັນຂຽນໃນພຣະທຳພຣະນິມິດກ່ຽວກັບລະບອບສັນຕະປາປາວ່າ: “ບັນດາຄົນທັງໝົດທີ່ຢູ່ໃນໂລກຈະບູຊາສັດຮ້າຍນັ້ນ ຄືທຸກຄົນທີ່ບໍ່ມີຊື່ຈົດໄວ້ໃນທະບຽນແຫ່ງຊີວິດ.” (ພຣະນິມິດ 13:8). ເຖິງແມ່ນວ່າ ການຖືຮັກສາວັນອາທິດນັ້ນມາຈາກອຳນາດຂອງຄຣິສຕະຈັກໂຣມັນກາໂຕລິກເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ຄົນທັງໃນທະວີບເອີຣົບ ແລະ ອາເມຣິກາຈະໃຫ້ກຽດແກ່ລະບອບສັນຕະປາປາ ໂດຍການຖືຮັກສາວັນດັ່ງກ່າວ. {GC 578.3}

ນັບຕັ້ງແຕ່ກາງສະຕະວັດທີ 19, ບັນດາຜູ້ສຶກສາຄຳພະຍາກອນໃນອາເມຣິກາໄດ້ປະກາດເລື່ອງນີ້ແກ່ຊາວໂລກ. ເຫດການທີ່ກຳລັງເກີດຂຶ້ນໃນປັດຈຸບັນສະແດງໃຫ້ເຫັນວ່າ ຄຳພະຍາກອນນັ້ນກຳລັງຈະສຳເລັດຢ່າງໄວວາ. ອາຈານຝ່າຍໂປຣແຕັສຕັງກໍອ້າງພຣະເຈົ້າໃນການຮັກສາວັນອາທິດ ໃນຂະນະທີ່ຂາດຫຼັກຖານຈາກພຣະຄຳພີ ເຊິ່ງບໍ່ຕ່າງຫຍັງກັບຜູ້ນຳຝ່າຍກາໂຕລິກທີ່ເຄີຍແຕ່ງເລື່ອງການອັດສະຈັນຂຶ້ນມາທົດແທນການທີ່ພວກເຂົາບໍ່ມີພຣະບັນຍັດຂອງພຣະເຈົ້າ. ມີຄົນກ່າວອ້າງມາແລ້ວ ແລະ ຈະມີຄົນກ່າວຕໍ່ໄປໃນອະນາຄົດອີກວ່າ ພຣະເຈົ້າສົ່ງໄພພິບັດລົງມາລົງໂທດມະນຸດຍ້ອນພວກເຂົາລະເມີດວັນອາທິດ, ບາງຄົນກໍເລີ່ມກ່າວຫາໃນເລື່ອງນີ້ແລ້ວ. ຂະບວນການບັງຄັບໃຫ້ຖືຮັກສາວັນອາທິດກຳລັງຂະຫຍາຍຕົວຢ່າງໄວວາ. {GC 579.1}

ຄຣິສຕະຈັກໂຣມມີຄວາມສະຫຼາດຫຼັກແຫຼມໃນການວາງແຜນ; ພວກເຂົາສາມາດຮູ້ລ່ວງໜ້າວ່າຈະເກີດຫຍັງຂຶ້ນ. ພວກເຂົາລໍຖ້າເວລາລົງມືຍ້ອນເຫັນວ່າ ບັນດາຄຣິສຕະຈັກໂປຣແຕັສຕັງກຳລັງໃຫ້ກຽດພວກເຂົາ ໂດຍການຍອມຮັບເອົາວັນສະບາໂຕປອມ; ນອກຈາກນັ້ນ, ກໍເຫັນວ່າພວກໂປຣແຕັສຕັງກຳລັງກຽມຕົວບັງຄັບໃຫ້ຖືຮັກສາວັນອາທິດດ້ວຍວິທີການດຽວກັນກັບທີ່ຄຣິສຕະຈັກໂຣມເຄີຍໃຊ້ໃນອະດີດ. ຜູ້ທີ່ປະຕິເສດແສງແຫ່ງຄວາມຈິງຈະຂໍຄວາມຊ່ວຍເຫຼືອຈາກລະບອບສັນຕະປາປາທີ່ອວດອ້າງວ່າບໍ່ມີຄວາມຜິດພາດ ເພື່ອຍົກຍ້ອງວັນທີ່ລະບອບນັ້ນໄດ້ຕັ້ງຂຶ້ນ. ບໍ່ຍາກທີ່ຈະຄາດເດົາວ່າ ຄຣິສຕະຈັກໂຣມຈະເຕັມໃຈຊ່ວຍເຫຼືອພວກໂປຣແຕັສຕັງໃນວຽກງານນີ້ຫຼາຍພຽງໃດ. ໃຜຈະເຂົ້າໃຈວິທີຈັດການກັບຜູ້ທີ່ບໍ່ເຊື່ອຟັງຄຣິສຕະຈັກດີກວ່າບັນດາຜູ້ນຳຂອງລະບອບສັນຕະປາປາ? {GC 580.1}

ສາສະໜາຈັກໂຣມັນກາໂຕລິກພ້ອມດ້ວຍເຄືອຂ່າຍທົ່ວໂລກເປັນອົງການຈັດຕັ້ງມະຫຶມາທີ່ຢູ່ພາຍໃຕ້ການຄວບຄຸມ ແລະ ຮັບໃຊ້ຜົນປະໂຫຍດຂອງລະບອບສັນຕະປາປາ. ສະມາຊິກຫຼາຍລ້ານຄົນທົ່ວໂລກໄດ້ຖືກສອນໃຫ້ຈົງຮັກພັກດີຕໍ່ສັນຕະປາປາ. ບໍ່ວ່າພວກເຂົາຈະສັງກັດຢູ່ຊາດໃດ ຫຼື ຢູ່ພາຍໃຕ້ລັດຖະບານໃດ ພວກເຂົາຕ້ອງຖືວ່າອຳນາດຂອງຄຣິສຕະຈັກໂຣມສູງກວ່າອຳນາດອື່ນໃດທັງໝົດ. ເຖິງແມ່ນວ່າພວກເຂົາໄດ້ສາບານວ່າຈະຈົງຮັກພັກດີຕໍ່ລັດຂອງຕົນ, ແຕ່ເບື້ອງຫຼັງຄຳສາບານນັ້ນ ແມ່ນຄຳໝັ້ນສັນຍາທີ່ຈະເຊື່ອຟັງຄຣິສຕະຈັກໂຣມ, ເຊິ່ງລົບລ້າງຄຳສາບານອື່ນທີ່ອາດຂັດກັບຜົນປະໂຫຍດຂອງຄຣິສຕະຈັກ. {GC 580.2}

ປະຫວັດສາດໄດ້ເປັນພະຍານເຖິງຄວາມພະຍາຍາມອັນສະຫຼາດຫຼັກແຫຼມ ແລະ ບໍ່ລົດລະຂອງຄຣິສຕະຈັກໂຣມໃນການແຊກແຊງກິດຈະການຂອງບັນດາປະເທດຕ່າງໆ. ເມື່ອໄດ້ສ້າງຖານອຳນາດແລ້ວ ພວກເຂົາກໍຈະສະແຫວງຫາຜົນປະໂຫຍດຕື່ມອີກ, ເຖິງແມ່ນວ່າ ຈະເປັນການທຳລາຍຜູ້ປົກຄອງ ແລະ ປະຊາຊົນກໍຕາມ. ໃນປີ ຄ.ສ. 1204, ສັນຕະປາປາອິນໂນເຊັນທີ 3 ໄດ້ບັງຄັບໃຫ້ປີເຕີທີ 2, ກະສັດແຫ່ງອາຣາກອນ, ສາບານດັ່ງນີ້ວ່າ: “ຂ້າພະເຈົ້າ, ປີເຕີ, ກະສັດແຫ່ງອາຣາກອນ, ຂໍປະຕິຍານ ແລະ ສັນຍາວ່າ ຈະຈົງຮັກພັກດີ ແລະ ເຊື່ອຟັງຢ່າງສະເໝີຕົ້ນສະເໝີປາຍຕໍ່ເຈົ້ານາຍຂອງຂ້າພະເຈົ້າ ສັນຕະປາປາອິນໂນເຊັນ ແລະ ຜູ້ສືບທອດຕຳແໜ່ງຂອງເພິ່ນ ແລະ ຕໍ່ຄຣິສຕະຈັກໂຣມັນກາໂຕລິກ ແລະ ຈະປົກປັກຮັກສາຣາຊອານາຈັກຂອງຂ້າພະເຈົ້າພາຍໃຕ້ການເຊື່ອຟັງເພິ່ນ, ປົກປ້ອງຄວາມເຊື່ອແບບກາໂຕລິກ ແລະ ປາບປາມພວກນອກຮີດ.”14 ສິ່ງນີ້ສອດຄ່ອງກັບການອ້າງສິດຂອງສັນຕະປາປາທີ່ວ່າ: “ເພິ່ນມີອຳນາດປົດຈັກກະພັດໄດ້” ແລະ “ເພິ່ນສາມາດປົດປ່ອຍໄພ່ພົນອອກຈາກຄວາມຈົງຮັກພັກດີຕໍ່ຜູ້ປົກຄອງທີ່ບໍ່ຊອບທຳ.”15 {GC 580.3}

ຢ່າລືມວ່າຄຣິສຕະຈັກໂຣມອວດອ້າງວ່າພວກເຂົາບໍ່ເຄີຍປ່ຽນແປງ. ຫຼັກການທີ່ພວກເຂົາໃຊ້ໃນສະໄໝຂອງສັນຕະປາປາເກຼັກກໍຣີທີ 7 ແລະ ອິນໂນເຊັນທີ 3 ກໍຍັງຄົງເປັນຫຼັກການຂອງຄຣິສຕະຈັກໂຣມັນກາໂຕລິກໃນປັດຈຸບັນ. ຖ້າມີອຳນາດ, ພວກເຂົາຈະນຳຫຼັກການເຫຼົ່ານີ້ມາໃຊ້ຢ່າງເຕັມກຳລັງເໝືອນໃນຫຼາຍສະຕະວັດທີ່ຜ່ານມາ. ຊາວໂປຣແຕັສຕັງບໍ່ຮູ້ເລີຍວ່າກຳລັງເຮັດຫຍັງເມື່ອພວກເຂົາສະເໜີຮັບການຊ່ວຍເຫຼືອຈາກຄຣິສຕະຈັກໂຣມໃນວຽກງານຍົກຍ້ອງວັນອາທິດ. ໃນຂະນະທີ່ພວກເຂົາພະຍາຍາມເຮັດໃຫ້ຈຸດປະສົງຂອງຕົນສຳເລັດ, ຄຣິສຕະຈັກໂຣມກໍຕັ້ງເປົ້າທີ່ຈະຟື້ນຟູອຳນາດຂອງຕົນ ແລະ ກູ້ຄືນຄວາມຍິ່ງໃຫຍ່ທີ່ເສຍໄປ. ຖ້າຫຼັກການນີ້ເປັນທີ່ຍອມຮັບໃນສະຫະລັດອາເມຣິກາວ່າ ຄຣິສຕະຈັກສາມາດໃຊ້ອຳນາດລັດ ຫຼື ຄວບຄຸມອຳນາດລັດ, ຖ້າກົດໝາຍບ້ານເມືອງສາມາດບັງຄັບໃຫ້ປະຕິບັດຕາມຂໍ້ກຳນົດຂອງສາສະໜາ, ເວົ້າສັ້ນໆກໍຄື ຖ້າອຳນາດຄຣິສຕະຈັກ ແລະ ອຳນາດລັດຖືກໃຊ້ໃນການຄວບຄຸມຈິດສຳນຶກຂອງປະຊາຊົນ, ໄຊຊະນະຂອງຄຣິສຕະຈັກໂຣມໃນປະເທດອາເມຣິກາກໍແນ່ນອນແລ້ວ. {GC 581.1}

ພຣະຄຳຂອງພຣະເຈົ້າໄດ້ເຕືອນເຖິງອັນຕະລາຍທີ່ໃກ້ຈະເກີດຂຶ້ນ. ຖ້າບໍ່ເອົາໃຈໃສ່ຕໍ່ຄຳເຕືອນນີ້, ຊາວໂປຣແຕັສຕັງຈະຮູ້ເຖິງຈຸດປະສົງທີ່ແທ້ຈິງຂອງຄຣິສຕະຈັກໂຣມ ກໍຕໍ່ເມື່ອມັນສາຍເກີນໄປທີ່ຈະຫຼົບໜີຈາກກັບດັກຂອງພວກເຂົາໄດ້. ຄຣິສຕະຈັກໂຣມກຳລັງຂະຫຍາຍອຳນາດຢ່າງງຽບໆ. ຄຳສອນຂອງພວກເຂົາກຳລັງມີອິດທິພົນໃນສະພານິຕິບັນຍັດ, ໃນບັນດາຄຣິສຕະຈັກ ແລະ ໃນຈິດໃຈຂອງຜູ້ຄົນ. ພວກເຂົາກຳລັງກໍ່ສ້າງອາຄານຂະໜາດໃຫຍ່ທີ່ມີຫ້ອງລັບຫຼາຍບ່ອນ ເຊິ່ງໃນນັ້ນການຂົ່ມເຫັງແບບເກົ່າຈະເກີດຂຶ້ນອີກ. ພວກເຂົາກຳລັງເສີມສ້າງກຳລັງຢ່າງລັບໆ ເພື່ອບັນລຸເປົ້າໝາຍຂອງຕົນເມື່ອເວລາທີ່ຈະໂຈມຕີມາເຖິງ. ສິ່ງດຽວທີ່ພວກເຂົາຕ້ອງການແມ່ນໂອກາດທີ່ດີເທົ່ານັ້ນ, ເຊິ່ງຕອນນີ້ພວກເຂົາກໍໄດ້ຮັບແລ້ວ. ບໍ່ດົນພວກເຮົາຈະໄດ້ເຫັນ ແລະ ຈະຮູ້ສຶກເຖິງຈຸດປະສົງຂອງຄຣິສຕະຈັກໂຣມ. ໃນຄາວນັ້ນ, ຜູ້ໃດທີ່ເຊື່ອ ແລະ ປະຕິບັດຕາມພຣະຄຳຂອງພຣະເຈົ້າຈະຖືກດູໝິ່ນ ແລະ ຈະຖືກກົດຂີ່ຂົ່ມເຫັງ. {GC 581.2}

  1. ຈອນ ແອວ. ຟອນ ໂມເຊມ (John L. von Mosheim), Institutes of Ecclesiastical History, ເຫຼັ້ມ 3, ສະຕະວັດທີ 11, ພາກ 2, ບົດ 2, ຂໍ້ 9, ໝາຍເຫດ 17. ↩

  2. ໂຢສີຢາ ສະຕອງ (Josiah Strong), ປະເທດຂອງພວກເຮົາ, ບົດທີ 5, ວັກທີ 2–4. (ໃນປຶ້ມ ປະເທດຂອງພວກເຮົາ ສະບັບຕີພິມຄັ້ງທຳອິດ, ທ່ານ ໂຢສີຢາ ສະຕອງ ບໍ່ໄດ້ອ້າງອີງຈາກແຫຼ່ງຂໍ້ມູນຕົ້ນສະບັບ ແລະ ໄດ້ອ້າງຜິດວ່າເປັນຄຳເວົ້າຂອງສັນຕະປາປາປີອູດທີ 9. ໃນຄວາມເປັນຈິງຄຳທີ່ອ້າງອີງທຳອິດນັ້ນເປັນຂອງສັນຕະປາປາເກຼັກກໍຣີທີ 16 ຈາກຈົດໝາຍອະທິບາຍຄວາມເຊື່ອລົງວັນທີ 15 ສິງຫາ 1832). ↩

  3. ປຶ້ມນີ້ພິມເຜີຍແຜ່ໃນປີ 1888 ແລະ 1911 ກ່ອນສະພາວາຕິກັນທີສອງ. ໃນເວລານັ້ນ, ນິກາຍກາໂຕລິກຫ້າມຄົນທົ່ວໄປອ່ານພຣະຄຳພີ. ນະໂຍບາຍນີ້ໄດ້ປ່ຽນແປງຫຼັງຈາກສະພາວາຕິກັນທີສອງໃນປີ 1962–1965. ↩

  4. ລອງຟອງ (Lenfant), ເຫຼັ້ມ 1, ໜ້າ 516. ↩

  5. ໂຣເບີດ ຄັອກ (Robert Cox), ກົດວັນສະບາໂຕ ແລະ ໜ້າທີ່ໃນວັນສະບາໂຕ, ໜ້າ 538. ↩

  6. ຟຣັນຊິສ ເວັສ (Francis West), Historical and Practical Discourse on the Lord’s Day, ໜ້າ 174. ↩

  7. ໂທມັດ ໂມເຣີ (Thomas Morer), ບົດສົນທະນາຫົກບົດ ກ່ຽວກັບນາມຊື່, ແນວຄິດ ແລະ ການຖືຮັກສາວັນຂອງອົງ­ພຣະ­ຜູ້­ເປັນ­ເຈົ້າ, ໜ້າ 271. ↩

  8. ເບິ່ງ ເຮລິນ, ປະຫວັດວັນສະບາໂຕ, ພາກ 2, ບົດ 5, ຂໍ້ 7. ↩

  9. ເບິ່ງ ໂຣເຈີ ເດີ ໂຮເວເດັນ, ປະຫວັດສາດປະຈຳປີ, ເຫຼັ້ມ 2, ໜ້າ 526–530. ↩

  10. ໂມເຣີ, ໜ້າ 290, 291. ↩

  11. ອ້າງອີງຈາກທີ່ດຽວກັນ, ໜ້າ 281, 282. ↩

  12. ຕົ້ນສະບັບໃຊ້ຄຳວ່າ Ethiopia and Abyssinia ເຊິ່ງໃນປັດຈຸບັນແມ່ນເອທີໂອເປຍ. ↩

  13. ເບິ່ງ ໄມເຄິນ ເກັດເດສ, ປະຫວັດສາດຄຣິສຕະຈັກໃນເອທີໂອເປຍ, ໜ້າ 311, 312. ↩

  14. ຈອນ ດາວລິງ (John Dowling), ປະຫວັດສາດຂອງລະບອບໂຣມ, ເຫຼັ້ມ 5, ບົດ 6, ຂໍ້ 55. ↩

  15. ໂມເຊມ, ເຫຼັ້ມ 3, ສະຕະວັດທີ 11, ພາກ 2, ບົດ 2, ຂໍ້ 9, ໝາຍເຫດ 17. ↩