1 ຄວາມພິນາດຂອງນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ

ຕົ້ນສະບັບພາສາອັງກິດ

ພຣະເຢຊູຮ້ອງໄຫ້ເຖິງນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ

“ໃນວັນນີ້ ຖ້າເຈົ້າໄດ້ຮູ້ເຖິງສິ່ງທີ່ເຮັດໃຫ້ເຈົ້າມີສັນຕິສຸກ ກໍເປັນການດີ ແຕ່ບັດນີ້ ສິ່ງເຫຼົ່ານັ້ນໄດ້ຖືກປິດບັງໄວ້ຈາກຕາຂອງເຈົ້າແລ້ວ. ດ້ວຍວ່າ ເວລາຈະມາເຖິງ ເມື່ອສັດຕູຂອງເຈົ້າຈະຂຸດຄູອ້ອມເຈົ້າ ແລະ ຕັນເຈົ້າໄວ້ທຸກດ້ານ. ພວກເຂົາຈະທຳລາຍເຈົ້າ ແລະ ລູກທັງຫຼາຍທີ່ຢູ່ນຳເຈົ້າໃຫ້ລົງພຽງດິນ. ພວກເຂົາຈະບໍ່ປະກ້ອນຫີນໃຫ້ຊ້ອນທັບກັນໄວ້ພາຍໃນເຈົ້າ ເພາະວ່າເຈົ້າບໍ່ຮູ້ເວລາທີ່ພຣະເຈົ້າໄດ້ມາຢ້ຽມຢາມເຈົ້າ.” (ລູກາ 19:42–44¹). {GC 17.1}

ພຣະເຢຊູເບິ່ງນະຄອນເຢຣູຊາເລັມຈາກຍອດພູເຂົາໝາກກອກເທດໃນລະຫວ່າງເທດສະການປັດສະຄາ. ພາບທີ່ເຫັນນັ້ນສວຍງາມ ແລະ ມີຄວາມສະຫງົບຢູ່ທົ່ວໄປ. ຄົນເຊື້ອສາຍຂອງຢາໂຄບຈາກທຸກທິດຕ່າງມາຮ່ວມຊຸມນຸມກັນທີ່ນັ້ນ ເພື່ອສະເຫຼີມສະຫຼອງເທດສະການແຫ່ງຊາດຄັ້ງໃຫຍ່ນີ້. ຜ້າເຕັນຂອງຜູ້ມາຮ່ວມງານກະຈາຍໄປຕາມພູເຂົາອັນຂຽວສົດ ແລະ ມີສວນທີ່ຖືກຈັດໄວ້ເໝືອນຂັ້ນໄດຕາມເນີນພູ. ພຣະຣາຊວັງອັນສະຫງ່າ­ຜ່າເຜີຍ ແລະ ກຳແພງສູງໃຫຍ່ຂອງເມືອງຫຼວງຢືນຢູ່ໂດດເດັ່ນ. ເບິ່ງຄື ບຸດຕີຊີໂອນ ແມ່ນນະຄອນເຢຣູຊາເລັມນັ້ນເອງກຳລັງກ່າວຢ່າງຫຍິ່ງຍະໂສວ່າ: “ເຮົາຢູ່ໃນຕຳແໜ່ງຣາຊິນີ,…ເຮົາຈະບໍ່ປະສົບຄວາມໂສກເສົ້າຈັກເທື່ອ.” (ພຣະນິມິດ 18:7). ນະຄອນເຢຣູຊາເລັມສວຍງາມ ແລະ ຊາວເມືອງຖືວ່າສະຫວັນໂຜດຕົນເອງ ດັ່ງເຊັ່ນໃນສະໄໝບູຮານ ທີ່ນັກກະວີຫຼວງເຄີຍຂັບຮ້ອງເພງສັນລະ­ເສີນວ່າ: “ຊີໂອນພູຂອງພຣະເຈົ້າ ສູງສົ່ງ ແລະ ງາມຫຼາຍ ນະຄອນຂອງກະສັດຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່ ທີ່ນຳເອົາຄວາມຊົມຊື່ນຍິນດີມາສູ່ທົ່ວທັງແຜ່ນດິນໂລກ.” (ເພງສັນລະ­ເສີນ 48:2). ລຳແສງຕາເວັນທີ່ກຳລັງເຄື່ອນລັບຂອບຟ້າສະທ້ອນຈາກຫີນອ່ອນສີຂາວສະອາດ, ປະຕູຄຳ, ຫໍຄອຍ ແລະ ຍອດພຣະວິຫານຄຳຢ່າງເຈີດຈ້າແວວວາວ. ພຣະວິຫານງົດງາມ ບໍ່ມີບ່ອນຕຳໜິ ເປັນທີ່ພາກພູມໃຈຂອງຊາວຢິວທຸກຄົນ. ຈະມີລູກຫຼານຄົນໃດໃນອິດສະຣາເອນແດ່ ເມື່ອເຫັນພາບດັ່ງກ່າວແລ້ວຈະບໍ່ຮູ້ສຶກຊື່ນບານໃຈ? ຈະມີຈັກຄົນທີ່ບໍ່ຊົມເຊີຍ? ແຕ່ຄວາມຄິດຂອງພຣະເຢຊູແຕກຕ່າງກັນຫຼາຍ. “ຂະນະທີ່ພຣະອົງສະເດັດມາໃກ້ ແລະ ເຫັນຕົວເມືອງແລ້ວ ພຣະອົງຊົງຮ້ອງໄຫ້ສຽງດັງ.” (ລູກາ 19:41 ແປຈາກພາສາກຣີກ). ທ່າມກາງຄວາມຊົມຊື່ນຍິນດີຂອງຄົນທັງຫຼາຍທີ່ຮ່ວມຂະບວນສະເດັດ ຂະນະທີ່ພຣະອົງສະເດັດເຂົ້າໄປໃນນະຄອນຢ່າງຜູ້ມີໄຊ, ທ່າມກາງຄົນໂບກກ້ານຕານ ແລະ ສຽງໂຮ່ຮ້ອງ “ໂຮຊັນນາ” ທີ່ກ້ອງກັງວານຢູ່ຕາມເນີນພູ, ຄົນຫຼາຍພັນຄົນຮ້ອງສຽງດັງຂຶ້ນ ເພື່ອປະກາດແຕ່ງຕັ້ງພຣະເຢຊູໃຫ້ເປັນກະສັດ. ແຕ່ໃນເວລາດຽວກັນນັ້ນກໍເປັນທີ່ໜ້າປະຫຼາດໃຈທີ່ພຣະຜູ້ໄຖ່ຂອງໂລກໄດ້ມີຄວາມທຸກໂສກຢ່າງກະທັນຫັນ. ພຣະບຸດຂອງພຣະເຈົ້າ ຄືຜູ້ທີ່ພຣະເຈົ້າຊົງໃຊ້ມາຕາມພຣະສັນຍາ ຜູ້ທີ່ຊະນະຄວາມຕາຍ ແລະ ຄືນຊີວິດໃຫ້ແກ່ຜູ້ທີ່ລ່ວງລັບໄປນັ້ນ, ພຣະອົງຊົງຮ້ອງໄຫ້ສຽງດັງ ດ້ວຍຄວາມທຸກໃຈຢ່າງຮຸນແຮງເຫຼືອທົນ. {GC 17.2}

ແຕ່ພຣະເຢຊູບໍ່ໄດ້ຮ້ອງໄຫ້ເພື່ອພຣະອົງເອງ ເຖິງແມ່ນວ່າພຣະອົງຊົງຮູ້ດີວ່າພຣະອົງກຳລັງກ້າວໄປສູ່ທີ່ໃດ. ເບື້ອງໜ້າຄື ສວນເຄັດເຊມາເນ ສະຖານທີ່ທີ່ພຣະອົງຈະຕ້ອງແບກຮັບເອົາຄວາມທຸກທໍລະມານ ແລະ ປະຕູແກະ ບ່ອນທີ່ຄົນອິດສະຣາເອນນຳສັດມາຖວາຍເປັນເຄື່ອງບູຊາມາຕະຫຼອດຫຼາຍສະຕະວັດ. ປະຕູນີ້ເອງຈະຖືກເປີດອອກສຳລັບພຣະເຢຊູເມື່ອພຣະອົງຈະເປັນ “ດັ່ງລູກແກະພວມຖືກນຳໄປຂ້າ.” (ເອຊາຢາ 53:7). ຫ່າງອອກໄປບໍ່ໄກຄືພູເຂົາຄານວາຣີ ສະຖານທີ່ທີ່ພຣະອົງຈະຖືກຄຶງໄວ້ເທິງໄມ້ກາງແຂນ. ເສັ້ນທາງທີ່ພຣະຄຣິສຈະຕ້ອງກ້າວຍ່າງໄປໃນອີກບໍ່ດົນນັ້ນຈະມືດມົວຢ່າງໜ້າຢ້ານ ເມື່ອພຣະອົງຈະຖວາຍພຣະອົງເອງເປັນເຄື່ອງບູຊາໄຖ່ບາບ. ມີເງົາມືດທອດຢູ່ເໜືອພຣະອົງ ໃນເວລາທີ່ຄົນອື່ນກຳລັງຊົມຊື່ນຍິນດີ, ແຕ່ເງົາມືດດັ່ງກ່າວ ບໍ່ໄດ້ເກີດຈາກການຄຳນຶງເຖິງເຫດການຮ້າຍທີ່ຈະເກີດຂຶ້ນກັບພຣະອົງ. ແມ່ນແຕ່ການສັງຫອນເຖິງຄວາມທຸກທໍລະມານທີ່ເກີນມະນຸດຈະທົນໄດ້ ກໍບໍ່ສາມາດເຮັດໃຫ້ພຣະອົງຜູ້ທີ່ບໍ່ເຄີຍເຫັນແກ່ຕົວ ເກີດຄວາມເສົ້າໝອງໄດ້. ແຕ່ພຣະອົງໂສກເສົ້າ ເນື່ອງຈາກຄົນໃນນະຄອນເຢຣູຊາເລັມຈຳນວນຫຼວງຫຼາຍ ທີ່ກຳລັງຈະພິນາດໄປຍ້ອນຄວາມມືດບອດ ແລະ ຄວາມດື້ດ້ານ ເຖິງແມ່ນວ່າ ພຣະອົງສະເດັດມາເພື່ອອວຍພອນ ແລະ ຊ່ວຍຄົນເຫຼົ່ານີ້ໃຫ້ລອດກໍຕາມ. {GC 18.1}

ຈາກບ່ອນທີ່ພຣະອົງຢືນຢູ່ນັ້ນ ກໍສາມາດເຫັນສະຖານທີ່ສຳຄັນແຫ່ງປະຫວັດສາດກວ່າ 1,000 ປີ, ຄືສະຖານທີ່ແຫ່ງການພິທັກຮັກສາ ແລະ ຄວາມໂປດປານຂອງພຣະເຈົ້າທີ່ມີຕໍ່ຊົນຊາດທີ່ພຣະອົງຊົງເລືອກ. ພູເຂົາໂມຣິຢາ ເປັນສະຖານທີ່ທີ່ ອີຊາກ ບຸດແຫ່ງພັນທະສັນຍາຖືກມັດໄວ້ເທິງແທ່ນບູຊາໂດຍບໍ່ດິ້ນສູ້ ເຊິ່ງເປັນສັນຍະລັກເລັງເຖິງການຖວາຍຕົວເປັນເຄື່ອງບູຊາຂອງພຣະບຸດພຣະເຈົ້າ. ເທິງພູເຂົາໂມຣິຢານັ້ນເອງ ພຣະເຈົ້າຊົງຢືນຢັນພຣະສັນຍາເລື່ອງພຣະເມຊີອາຕໍ່ບິດາແຫ່ງຄວາມເຊື່ອ ອັນເປັນພຣະສັນຍາແຫ່ງພຣະພອນອັນຮຸ່ງເຮືອງ. (ເບິ່ງ ປະຖົມມະການ 22:9, 16–18). ສະຖານທີ່ດັ່ງກ່າວ ຍັງເປັນບ່ອນທີ່ກະສັດດາວິດຖວາຍເຄື່ອງບູຊາທີ່ລານນວດເຂົ້າຂອງອາໂຣນາ ເພື່ອດາບຂອງທູດມໍຣະນະຈະຢຸດສັງຫານປະຊາຊົນ. (ເບິ່ງ 1 ຂ່າວຄາວ 21). ການຖວາຍບູຊາໃນຄັ້ງນັ້ນເປັນສັນຍະລັກອັນເໝາະສົມ ທີ່ເລັງເຖິງພຣະ­ຜູ້ຊ່ວຍ­ໃຫ້ລອດ ຜູ້ຖວາຍພຣະອົງເອງເປັນເຄື່ອງບູຊາໄຖ່ບາບ ແລະ ເຮັດໜ້າທີ່ເປັນຄົນກາງລະຫວ່າງມວນມະນຸດທີ່ຫຼົງຜິດກັບພຣະ­ຜູ້­ເປັນ­ເຈົ້າ. ນະຄອນເຢຣູຊາເລັມເຄີຍໄດ້ຮັບກຽດຈາກພຣະເຈົ້າເໜືອເມືອງອື່ນໃດເທິງແຜ່ນດິນໂລກ. ຕາມທີ່ເພງສັນລະ­ເສີນ 132:13 ຂຽນໄວ້ວ່າ: “ອົງ­ພຣະ­ຜູ້­ເປັນ­ເຈົ້າໄດ້ເລືອກເຟັ້ນເອົາພູເຂົາຊີໂອນ ພຣະອົງຕ້ອງການເຮັດໃຫ້ພູນີ້ເປັນທີ່ປະທັບຂອງພຣະອົງ.” ບັນດາຜູ້­ເຜີຍ­ພຣະ­ທຳໄດ້ປະກາດຕັກເຕືອນມາເປັນເວລາຫຼາຍຍຸກຫຼາຍສະໄໝໃນນະຄອນນີ້. ພວກປະໂຣຫິດເຄີຍແກວ່ງໝໍ້ຂາງເຄື່ອງຫອມໄປມາຕາມພິທີໃນນະຄອນນີ້ເຊັ່ນກັນ ແລະ ຄວັນເຄື່ອງຫອມນັ້ນ ໄດ້ລອຍຂຶ້ນສູ່ເບື້ອງພຣະພັກພຣະເຈົ້າ ພ້ອມດ້ວຍຄຳອະທິຖານຂອງຜູ້ເຂົ້າຮ່ວມນະມັດສະການ. ພວກເຂົາຍັງຖວາຍເລືອດຂອງລູກແກະ ທີ່ຖືກນຳມາຂ້າຢູ່ທຸກມື້ທຸກວັນ ອັນເປັນການເລັງເຖິງພຣະຜູ້ໄຖ່. ທີ່ນັ້ນ ສະຫງ່າຣາສີຂອງອົງ­ພຣະ­ຜູ້­ເປັນ­ເຈົ້າປາກົດຢູ່ເໜືອພຣະທີ່ນັ່ງແຫ່ງພຣະກະລຸນາ ເປັນການສຳແດງວ່າພຣະອົງສະຖິດຢູ່. ຈາກບ່ອນນັ້ນບໍ່ໄກເປັນທີ່ຕັ້ງຂອງຖານຂັ້ນໄດໃນຄວາມຝັນຂອງຢາໂຄບ ທີ່ເຊື່ອມແຜ່ນດິນໂລກເຂົ້າກັບສະຫວັນ ຄືຂັ້ນໄດທີ່ຢາໂຄບຝັນເຫັນບັນດາທູດສະຫວັນຂອງພຣະເຈົ້າ ຂຶ້ນໆ ລົງໆ ແລະ ເປັນຂັ້ນໄດທີ່ເປີດທາງໄປສູ່ສະຖານທີ່ສັກສິດທີ່ສຸດໃຫ້ແກ່ມະນຸດ. (ເບິ່ງ ປະຖົມມະການ 28:12, ໂຢຮັນ 1:51, ເຮັບເຣີ 9:3). ຖ້າຫາກຊົນຊາດອິດສະຣາເອນໄດ້ຮັກສາຄວາມຈົງຮັກພັກດີທີ່ມີຕໍ່ສະຫວັນແລ້ວ ນະຄອນເຢຣູຊາເລັມກໍຄົງຈະດຳລົງຢູ່ຕະຫຼອດໄປໃນຖານະເມືອງທີ່ພຣະເຈົ້າຊົງເລືອກສັນ. (ເຢເຣມີຢາ 17:21–25). ແຕ່ປະຫວັດສາດຂອງຊົນຊາດທີ່ພຣະເຈົ້າຊົງໂປດປານນັ້ນ ມີແຕ່ເລື່ອງຄວາມບໍ່ສັດຊື່ ແລະ ຄວາມດື້ດ້ານຫົວແຂງ. ພວກເຂົາໄດ້ໝິ່ນປະໝາດຕໍ່ພຣະຄຸນຂອງສະຫວັນ, ໄດ້ນຳໃຊ້ສິດທິພິເສດໃນທາງທີ່ຜິດ ແລະ ເມີນເສີຍຕໍ່ໂອກາດຕ່າງໆ. {GC 18.2}

ພາລະກິດແຫ່ງຄວາມເມດຕາ

ເຖິງແມ່ນວ່າຄົນອິດສະຣາເອນໄດ້ “ຫົວເຍາະເຍີ້ຍໃສ່ພວກຜູ້ນຳຂ່າວຂອງພຣະເຈົ້າ ໂດຍບໍ່ຍອມຮັບເອົາຖ້ອຍຄຳຂອງພຣະອົງ ແລະ ຫົວຂວັນໃສ່ຜູ້ທຳນວາຍຂອງພຣະອົງ” (2 ຂ່າວຄາວ 36:16), ແຕ່ພຣະອົງຍັງຄົງເມດຕາກະລຸນາ ແລະ ອົດທົນຕໍ່ພວກເຂົາ. ພຣະອົງຍັງຄົງເປັນພຣະເຈົ້າຜູ້ “ເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມເມດຕາ ແລະ ເຕັມລົ້ນດ້ວຍພຣະຄຸນ ຜູ້ບໍ່ຮ້າຍງ່າຍ ແລະ ຜູ້ສຳແດງຄວາມຮັກອັນໝັ້ນຄົງ ແລະ ສັດຊື່.” (ອົບພະຍົບ 34:6). ພຣະອົງຍັງຄົງຮຽກຮ້ອງໃຫ້ຄົນອິດສະຣາເອນກັບໃຈ ເຖິງແມ່ນວ່າ ພວກເຂົາໄດ້ປະຕິເສດພຣະອົງຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງກໍຕາມ. ດ້ວຍຄວາມຮັກອັນຍິ່ງໃຫຍ່ເກີນກວ່າຄວາມຮັກຂອງພໍ່ທີ່ມີຕໍ່ລູກ, ພຣະເຈົ້າຍັງໄດ້ “ສືບຕໍ່ໃຊ້ຜູ້ທຳນວາຍຫຼາຍຄົນມາເຕືອນປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງ ເພາະພຣະອົງບໍ່ປະສົງຈະທຳລາຍພວກເຂົາ ແລະ ທີ່ສະຖິດຂອງພຣະອົງ.” (2 ຂ່າວຄາວ 36:15). ເມື່ອການທັກທ້ວງ, ການຕັກເຕືອນ ແລະ ການຮຽກຮ້ອງໃຫ້ກັບໃຈບໍ່ໄດ້ຜົນ, ພຣະເຈົ້າຊົງໃຊ້ພຣະບຸດຂອງພຣະອົງເປັນຂອງປະທານທີ່ດີທີ່ສຸດຈາກສະຫວັນ. ຕາມຄວາມຈິງແລ້ວພຣະອົງປະທານສະຫວັນທັງໝົດຜ່ານພຣະບຸດ. {GC 19.1}

ພຣະເຈົ້າຊົງໃຊ້ພຣະບຸດຂອງພຣະອົງມາ ເພື່ອຮຽກຮ້ອງຊາວເມືອງທີ່ແຂງກະດ້າງໃຫ້ກັບໃຈໃໝ່. ພຣະຄຣິສເອງ ຄືຜູ້ທີ່ນຳຄົນອິດສະຣາເອນອອກຈາກປະເທດເອຢິບ ແລະ ຂັບໄລ່ຊົນຊາດທັງຫຼາຍທີ່ບໍ່ນັບຖືພຣະເຈົ້າອອກໄປຕໍ່ໜ້າພວກເຂົາ. ພຣະອົງຊົງນຳຄົນອິດສະຣາເອນໃຫ້ລົງຫຼັກປັກຖານໃນແຜ່ນດິນທີ່ອຸດົມສົມບູນ ດັ່ງປູກເຄືອອະງຸ່ນອັນແຂງແຮງໄວ້ໃນດິນດີ. (ເບິ່ງ ເພງສັນລະ­ເສີນ 80:8). ພຣະອົງຊົງປົກປ້ອງຄຸ້ມຄອງເຄືອອະງຸ່ນນັ້ນ ແລະ ຊົງໃຊ້ຄົນງານຂອງພຣະອົງໄປ ເພື່ອທະນຸບຳລຸງມັນໄວ້. ແລ້ວພຣະອົງຊົງຖາມວ່າ: “ມີອັນໃດແດ່ທີ່ຂ້ອຍບໍ່ໄດ້ເຮັດສຳລັບສວນນີ້?” (ເອຊາຢາ 5:1–4). ແຕ່ແທນທີ່ຈະໄດ້ໝາກອະງຸ່ນດີຕາມທີ່ຄາດໄວ້ ກໍກັບໄດ້ໝາກອະງຸ່ນສົ້ມ. ຢ່າງໃດກໍຕາມ, ພຣະອົງຍັງຄົງຫວັງວ່າຈະໄດ້ໝາກອະງຸ່ນດີ ຈຶ່ງສະເດັດມາດ້ວຍພຣະອົງເອງ ເພື່ອຊ່ວຍໃຫ້ສວນອະງຸ່ນຂອງພຣະອົງບໍ່ຕ້ອງຖືກທຳລາຍ. ພຣະອົງຊົງເບິ່ງແຍງເອົາໃຈໃສ່ເຄືອອະງຸ່ນຂອງພຣະອົງ ແລະ ພະຍາຍາມຊ່ວຍເຄືອອະງຸ່ນທີ່ພຣະອົງຊົງປູກໄວ້ຢ່າງບໍ່ຮູ້ອິດຮູ້ເມື່ອຍ. {GC 19.2}

ພຣະບຸດຂອງພຣະເຈົ້າເປັນຄວາມສະຫວ່າງ; ສະຫງ່າຣາສີມາຈາກພຣະອົງ. ພຣະອົງສະເດັດເຂົ້າ {}- {}ອອກ ທ່າມກາງຄົນຂອງພຣະອົງເປັນເວລາສາມປີ. “ພຣະອົງໄປທຸກຫົນທຸກແຫ່ງ ເຮັດຄຸນງາມຄວາມດີ ແລະ ຊົງໂຜດຮັກສາທຸກຄົນທີ່ຖືກອຳນາດຂອງມານຮ້າຍບຽດບຽນ.” ພຣະອົງປິ່ນປົວຄົນລະທົມໃຈ, ປະກາດອິດສະຫຼະ­ພາບແກ່ຄົນທີ່ຖືກຈອງຈຳ, ປິ່ນປົວຄົນຕາບອດໃຫ້ເຫັນຮຸ່ງ ແລະ ຄົນຫູໜວກໃຫ້ໄດ້ຍິນ, ຊ່ວຍຄົນຂາພິການໃຫ້ຍ່າງໄດ້, ຮັກສາຄົນທີ່ເປັນພະຍາດຂີ້ທູດໃຫ້ຫາຍສະອາດ, ໃຫ້ຄົນທີ່ຕາຍແລ້ວຟື້ນຄືນຊີວິດ ແລະ ປະກາດຂ່າວດີແກ່ຄົນຍາກຈົນ. (ເບິ່ງ ກິດຈະການ 10:38; ລູກາ 4:18; ມັດທາຍ 11:5). ພຣະອົງຊົງກະລຸນາຮຽກເອີ້ນທຸກຊົນຊັ້ນວ່າ: “ບັນດາຜູ້ທີ່ເຮັດການໜັກໜ່ວງ ແລະ ແບກພາລະໜັກ ຈົ່ງມາຫາເຮົາ ແລະ ເຮົາຈະໃຫ້ພວກເຈົ້າໄດ້ຮັບຄວາມເຊົາເມື່ອຍ.” (ມັດທາຍ 11:28). {GC 20.1}

ຄົນອິດສະຣາເອນໄດ້ “ຕອບສະໜອງໂດຍຄວາມຊົ່ວແທນຄວາມດີ ແລະ ໃຊ້ຄວາມກຽດຊັງຕອບແທນຄວາມຮັກ.” (ເພງສັນລະ­ເສີນ 109:5). ເຖິງຢ່າງນັ້ນກໍດີ, ພຣະອົງຍັງຄົງສືບຕໍ່ພາລະກິດແຫ່ງຄວາມເມດຕາ ໂດຍບໍ່ຍອມທໍ້ຖອຍ. ພຣະອົງບໍ່ເຄີຍປະຕິເສດຄົນທີ່ສະແຫວງຫາພຣະຄຸນຂອງພຣະອົງ. ພຣະເຢຊູສະເດັດໄປບ່ອນຕ່າງໆ ຄືກັບຄົນບໍ່ມີເຮືອນຢູ່. ພຣະອົງທົນຕໍ່ຄວາມຍາກຈົນ ແລະ ການດູຖູກຂອງຄົນອື່ນເປັນປະຈຳທຸກວັນ, ທັງໝົດນີ້ ກໍເພື່ອແບ່ງເບົາພາລະ ແລະ ຊ່ວຍເຫຼືອຄົນທັງຫຼາຍໃນເລື່ອງທີ່ຈຳເປັນ ແລະ ຂໍຮ້ອງພວກເຂົາໃຫ້ຮັບເອົາຂອງປະທານແຫ່ງຊີວິດ. ເຖິງແມ່ນວ່າຄົນໃຈດື້ດ້ານຈະປະຕິເສດຄວາມເມດຕາຂອງພຣະອົງ, ແຕ່ພຣະເຢຊູຊົງຮັກ ແລະ ອີ່ຕົນສົງສານຫຼາຍຂຶ້ນດ້ວຍຄວາມຮັກທີ່ເກີນບັນລະຍາຍ. ແຕ່ຄົນອິດສະຣາເອນໄດ້ຫັນຫຼັງໃສ່ພຣະອົງຜູ້ເປັນມິດແທ້ ແລະ ເປັນຜູ້ທີ່ສາມາດຊ່ວຍເຫຼືອແຕ່ຜູ້ດຽວ. ພວກເຂົາໄດ້ດູຖູກການວິງວອນຂໍຮ້ອງດ້ວຍຄວາມຮັກຂອງພຣະອົງ, ໄດ້ປະຕິເສດຄຳສັ່ງສອນ, ແຖມຍັງເຍາະເຍີ້ຍຄຳຕັກເຕືອນຂອງພຣະອົງ. {GC 20.2}

ເວລາແຫ່ງຄວາມຫວັງກຳລັງຈະຜ່ານພົ້ນໄປ; ໂອກາດທີ່ຈະໄດ້ຮັບການໃຫ້ອະໄພໃກ້ຈະໝົດລົງ; ຈອກແຫ່ງພຣະພິໂຣດຂອງພຣະເຈົ້າ ທີ່ອົດທົນໄວ້ດົນນານ ໃກ້ຈະເຕັມແລ້ວ. ຄວາມຫ່າງເຫີນຈາກພຣະເຈົ້າ ແລະ ຄວາມດື້ດ້ານເປັນດັ່ງກ້ອນເມກທີ່ຄ່ອຍໆກໍ່ຕົວຂຶ້ນຕາມຍຸກສະໄໝຕ່າງໆ, ພໍເຖິງເວລານັ້ນກ້ອນເມກດັ່ງກ່າວ ກໍມືດດຳເຕັມທີ່. ພະຍຸໃກ້ຈະພັດຖະຫຼົ່ມໃສ່ຊົນຊາດອິດສະຣາເອນທີ່ຜິດບາບ. ຊ້ຳບໍ່ໜຳ, ພວກເຂົາດູຖູກ, ຂົ່ມເຫັງ, ປະຕິເສດ ແລະ ພ້ອມຈະຄຶງພຣະອົງໄວ້ເທິງໄມ້ກາງແຂນ ເຖິງແມ່ນວ່າ ພຣະອົງຄືຜູ້ດຽວທີ່ສາມາດຊ່ວຍເຫຼືອພວກເຂົາໃຫ້ພົ້ນຈາກຄວາມຈິບຫາຍທີ່ຈວນຈະເກີດຂຶ້ນກໍຕາມ. ການເປັນທີ່ໂປດປານຂອງພຣະເຈົ້າ ໄດ້ສິ້ນສຸດລົງສຳລັບຊົນຊາດອິດສະຣາເອນ ໃນວັນທີ່ພຣະຄຣິສຖືກຄຶງໄວ້ທີ່ໄມ້ກາງແຂນແຫ່ງຄານວາຣີ. ການທີ່ມະນຸດຄົນໃດຈະພິນາດ ກໍເປັນການສູນເສຍທີ່ຍິ່ງໃຫຍ່ເກີນກວ່າຊັບສົມບັດຂອງໂລກທັງໝົດ, ແຕ່ໃນຂະນະທີ່ເບິ່ງນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ ພຣະອົງເຫັນຄວາມພິນາດຂອງຄົນໝົດທັງເມືອງ ແລະ ຄົນທັງຊາດ ຄືນະຄອນ ແລະ ຊົນຊາດທີ່ພຣະເຈົ້າເຄີຍເລືອກໄວ້ໃຫ້ເປັນດັ່ງສົມບັດພິເສດຂອງພຣະອົງ. {GC 20.3}

ສັນຍະລັກແຫ່ງຄວາມແຂງກະດ້າງ

ຜູ້­ເຜີຍ­ພຣະ­ທຳຂອງພຣະເຈົ້າເຄີຍຮ້ອງໄຫ້ເປັນທຸກໃຈ ຍ້ອນຄົນອິດສະຣາເອນຫ່າງເຫີນຈາກພຣະອົງ ແລະ ຍ້ອນຄວາມພິນາດທີ່ເກີດຂຶ້ນເພາະຄວາມບາບຂອງພວກເຂົາ. ເຢເຣມີຢາປາຖະໜາໃຫ້ຕາເປັນດັ່ງນ້ຳພຸ ເພື່ອຈະໄດ້ຮ້ອງໄຫ້ທັງເວັນທັງຄືນເພື່ອຝູງແກະຂອງພຣະເຈົ້າ ກໍຄືຄົນຮ່ວມຊາດຂອງເພິ່ນທີ່ຖືກຂ້າຟັນຕາຍ ແລະ ຖືກນຳໄປເປັນຊະເລີຍ. (ເບິ່ງ ເຢເຣມີຢາ 9:1; 13:17). ຜູ້­ເຜີຍ­ພຣະ­ທຳເຫຼົ່ານັ້ນ ຮັບຮູ້ເຖິງເຫດການລ່ວງໜ້າບໍ່ເທົ່າໃດປີ, ແຕ່ຄວາມທຸກຂອງພວກເຂົາບໍ່ສາມາດປຽບທຽບກັບຄວາມທຸກຂອງພຣະເຢຊູ ຜູ້ຮູ້ແຈ້ງເຫັນຈິງເຖິງເຫດການທີ່ຈະເກີດຂຶ້ນໃນທຸກຍຸກທຸກສະໄໝຕໍ່ຈາກນັ້ນ. ພຣະອົງເຫັນທູດມໍຣະນະຍົກດາບຕໍ່ສູ້ນະຄອນ ອັນເປັນທີ່ສະຖິດຂອງພຣະເຢໂຮວາເປັນເວລາດົນນານ. ພຣະອົງຢືນຢູ່ທີ່ພູເຂົາໝາກກອກເທດ ເຊິ່ງເປັນບ່ອນດຽວກັນທີ່ແມ່ທັບ ຕີໂຕ ກັບກອງທັບຂອງເພິ່ນຈະຕັ້ງຄ້າຍຢູ່ໃນເວລາຕໍ່ມາ. ພຣະອົງເບິ່ງຂ້າມຮ່ອມພູໄປຍັງອາຄານຕ່າງໆຂອງພຣະວິຫານ. ນ້ຳຕາຫຼັ່ງໄຫຼໃນຂະນະທີ່ພຣະອົງຮູ້ເຫັນລ່ວງໜ້າວ່າ ກອງທັບຄົນຕ່າງຊາດຈະມາລ້ອມກຳແພງເມືອງ ພ້ອມທັງໄດ້ຍິນເຖິງສຽງດັງພຶບພັບພຶບພັບຂອງທະຫານຈຳນວນຫຼວງຫຼາຍທີ່ຈະຍ່າງເຂົ້າມາເພື່ອເຮັດເສິກສົງຄາມ, ໄດ້ຍິນສຽງແມ່ ແລະ ບັນດາລູກຮ້ອງຫາເຂົ້າຈີ່ໃນນະຄອນທີ່ຖືກລ້ອມໄວ້, ທັງໄດ້ເຫັນພຣະວິຫານ, ພຣະຣາຊວັງ ແລະ ຫໍຄອຍຖືກໄຟໄໝ້ໃຫ້ວອດວາຍ ເຫຼືອແຕ່ຄວັນທີ່ລອຍຂຶ້ນຈາກຊາກອາຄານທີ່ພັງລົງ. {GC 21.1}

ພຣະອົງຮູ້ແຈ້ງເຖິງຍຸກສະໄໝຕ່າງໆໃນອະນາຄົດ ແລະ ເຫັນຄົນແຫ່ງພັນທະສັນຍາ ຖືກກະຈາຍໄປຕາມປະເທດຕ່າງໆໃນໂລກ ເໝືອນຊາກເຮືອຖືກພັດຂຶ້ນຝັ່ງອັນເປົ່າປ່ຽວ. ການລົງໂທດນະຄອນເຢຣູຊາເລັມທີ່ກຳລັງຈະຕົກສູ່ຊາວນະຄອນໃນຄັ້ງນີ້ ປຽບເໝືອນການຈິບເຫຼົ້າແວງ ຈາກຈອກແຫ່ງພຣະພິໂຣດຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະ ເມື່ອເຖິງເວລາແຫ່ງການພິພາກສາຄັ້ງສຸດທ້າຍແລ້ວນັ້ນ ນະຄອນເຢຣູຊາເລັມຈະຕ້ອງດື່ມໃຫ້ໝົດພ້ອມດ້ວຍຂີ້ຊາທີ່ຢູ່ກົ້ນຈອກນຳ. ພຣະເຢຊູເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມເມດຕາ ແລະ ຄວາມຮັກອັນຍິ່ງໃຫຍ່ຈຶ່ງກ່າວດ້ວຍຄວາມໂສກເສົ້າເສຍໃຈວ່າ: “ໂອ ເຢຣູຊາເລັມ ເຢຣູຊາເລັມເອີຍ ເຈົ້າຂ້າບັນດາຜູ້ທຳນວາຍ ເອົາຫີນແກວ່ງໃສ່ພວກຜູ້ທຳນວາຍທີ່ໃຊ້ມາຫາເຈົ້າ. ຫຼາຍເທື່ອແລ້ວ ເຮົາຢາກຈະຮວບຮວມເອົາປະຊາຊົນທັງໝົດຂອງເຈົ້າໄວ້ ເໝືອນດັ່ງແມ່ໄກ່ຮວບຮວມລູກຂອງຕົນໄວ້ໃຕ້ປີກ ແຕ່ເຈົ້າບໍ່ຍິນຍອມ.” (ມັດທາຍ 23:37). ພວກເຈົ້າເປັນຊົນຊາດທີ່ໄດ້ຮັບພຣະພອນຫຼາຍກວ່າຊົນຊາດທັງຫຼາຍໃນໂລກ. ເຮົາຢາກໃຫ້ພວກເຈົ້າຮູ້ເວລາທີ່ພຣະເຈົ້າມາຢ້ຽມຢາມພວກເຈົ້າ, ທັງຢາກໃຫ້ພວກເຈົ້າຮູ້ວ່າ ແມ່ນສິ່ງໃດທີ່ເຮັດໃຫ້ພວກເຈົ້າມີຄວາມສະຫງົບສຸກ. ເຮົາໄດ້ຢັບຢັ້ງທູດແຫ່ງຄວາມຍຸຕິທຳໄວ້ ແລະ ໄດ້ຮ້ອງຂໍໃຫ້ພວກເຈົ້າຖິ້ມໃຈເກົ່າເອົາໃຈໃໝ່ເສຍກ່ອນ ແຕ່ກໍບໍ່ໄດ້ຜົນ. ພວກເຈົ້າບໍ່ພຽງແຕ່ປະຕິເສດຜູ້ຮັບໃຊ້, ຜູ້­ເຜີຍ­ພຣະ­ທຳ ແລະ ຕົວແທນທີ່ພຣະເຈົ້າໃຊ້ມາເທົ່ານັ້ນ ແຕ່ໄດ້ປະຕິເສດພຣະຜູ້ໄຖ່ ເຊິ່ງເປັນອົງບໍຣິສຸດແຫ່ງອິດສະຣາເອນ, ຖ້າຫາກວ່າພວກເຈົ້າຖືກທຳລາຍ ພວກເຈົ້າຕ້ອງຮັບຜິດຊອບເອົາເອງ. “ເຈົ້າທັງຫຼາຍກໍຍັງບໍ່ຢາກມາຫາເຮົາເພື່ອຈະໄດ້ຊີວິດ.” (ໂຢຮັນ 5:40). {GC 21.2}

ພຣະ­ເຢຊູ­ຄຣິສເຫັນວ່າ ນະຄອນເຢຣູຊາເລັມເປັນສັນຍະລັກຂອງໂລກ ທີ່ແຂງກະດ້າງ ເພາະມີຈິດໃຈດື້ດ້ານ ແລະ ບໍ່ເຊື່ອໃນພຣະເຈົ້າ ຄືເປັນສັນຍະລັກຂອງໂລກທີ່ກຳລັງແລ່ນໄປສູ່ການຖືກລົງໂທດຢ່າງໄວວາ. ຄວາມທຸກເວດທະນາຂອງມະນຸດສະໂລກທີ່ຫຼົງໄຫຼໃນຄວາມບາບໄດ້ບີບຮັດຈິດໃຈຂອງພຣະເຢຊູ ຈົນພຣະອົງຮ້ອງອອກມາຢ່າງຂົມຂື່ນ. ພຣະອົງເຫັນຮ່ອງຮອຍນ້ຳຕາ ແລະ ຄາບເລືອດທີ່ໃຊ້ບັນທຶກປະຫວັດສາດຄວາມທຸກເວດທະນາຂອງມະນຸດ ແລະ ຮູ້ສຶກເມດຕາສົງສານຢ່າງບໍ່ມີຂອບເຂດຕໍ່ຄົນທີ່ຕ້ອງທົນທຸກລຳບາກເຫຼົ່ານັ້ນ. ພຣະອົງຊົງປາຖະໜາທີ່ຈະບັນເທົາຄວາມທຸກໃຫ້ໝົດທຸກຄົນ. ເຖິງຢ່າງໃດກໍຕາມ ພຣະອົງບໍ່ສາມາດຢຸດຢັ້ງຄວາມທຸກເວດທະນາຂອງມະນຸດສະໂລກທັງໝົດໄດ້ ເພາະວ່າຄົນສ່ວນຫຼາຍຈະບໍ່ມາຫາພຣະອົງເພື່ອຮັບຄວາມຊ່ວຍເຫຼືອ. ພຣະອົງພ້ອມຈະສະຫຼະຊີວິດຂອງພຣະອົງ ເພື່ອນຳຄວາມລອດພົ້ນມາເຖິງມືຂອງຄົນທັງຫຼາຍ ແຕ່ຈະມີໜ້ອຍຄົນມາຫາພຣະອົງເພື່ອຈະໄດ້ຊີວິດ. {GC 22.1}

ອົງຜູ້ຊົງສະຫງ່າຣາສີແຫ່ງຟ້າສະຫວັນຮ້ອງໄຫ້! ພຣະບຸດຂອງພຣະເຈົ້າຜູ້ສູງສຸດເປັນທຸກໃຈ ແລະ ກົ້ມລົງດ້ວຍຄວາມໂສກເສົ້າ! ພາບດັ່ງກ່າວເຮັດໃຫ້ທົ່ວທັງສະຫວັນປະຫຼາດໃຈ, ເປັນພາບທີ່ສຳແດງໃຫ້ເຮົາຮູ້ວ່າ ຄວາມບາບເປັນສິ່ງທີ່ເສື່ອມເສຍຢ່າງຮ້າຍແຮງ ແລະ ສະແດງໃຫ້ເຫັນວ່າ ການຊ່ວຍຄົນຜິດບາບໃຫ້ລອດພົ້ນຈາກຜົນຂອງການລະເມີດຕໍ່ພຣະບັນຍັດຂອງພຣະເຈົ້າ ເປັນເລື່ອງທີ່ຍາກອີ່ຫຼີ; ເຖິງແມ່ນວ່າພຣະເຈົ້າຊົງຣິດທານຸພາບສູງສຸດ ແຕ່ເລື່ອງນີ້ຍັງເປັນສິ່ງທີ່ຍາກສຳລັບພຣະອົງ. ພຣະເຢຊູເບິ່ງທະລຸໄປເຖິງວາລະສຸດທ້າຍ ແລະ ຄົນລຸ້ນສຸດທ້າຍ; ພຣະອົງເຫັນຊາວໂລກຫຼົງໄປຕາມການຫຼອກລວງ ຄ້າຍຄືການຫຼອກລວງອັນເປັນເຫດໃຫ້ນະຄອນເຢຣູຊາເລັມຖືກທຳລາຍ. ຄວາມບາບອັນໜັກໜາຂອງຊາວຢິວ ແມ່ນການປະຕິເສດພຣະຄຣິສ, ໃນຂະນະທີ່ຄວາມບາບອັນຍິ່ງໃຫຍ່ຂອງຄຣິສຕຽນໃນຍຸກສຸດທ້າຍ ແມ່ນການປະຕິເສດພຣະບັນຍັດຂອງພຣະເຈົ້າ ເຊິ່ງເປັນຮາກຖານການປົກຄອງຂອງພຣະອົງໃນຟ້າສະຫວັນ ແລະ ແຜ່ນດິນໂລກ. ຄົນທັງຫຼາຍຈະດູຖູກກົດເກນຂອງພຣະເຢໂຮວາ ແລະ ຈະບໍ່ເອົາໃຈໃສ່ຕໍ່ຫຼັກການຂອງພຣະອົງທັງໝົດ. ຄົນນັບລ້ານເປັນທາດຂອງຄວາມບາບ ແລະ ເປັນທາດຂອງຊາຕານ ຈະຕ້ອງພິນາດໄປຕະຫຼອດນິຣັນ ຄືຄວາມຕາຍຄັ້ງທີສອງ, ແຕ່ໃນຂະນະດຽວກັນ ຄົນເຫຼົ່ານັ້ນກໍປິດຫູ ບໍ່ຍອມຟັງຖ້ອຍຄຳແຫ່ງຄວາມຈິງໃນມື້ທີ່ພຣະເຈົ້າຊົງຢ້ຽມຢາມພວກເຂົາ, ນັບວ່າເປັນການປິດຫູບັງຕາທີ່ເປັນຕາຢ້ານແທ້ ແລະ ເປັນຄວາມຫຼົງໄຫຼທີ່ແສນປະຫຼາດ. {GC 22.2}

ພຣະວິຫານ

ສອງວັນກ່ອນເທດສະການປັດສະຄາ ຫຼັງຈາກພຣະຄຣິສໄດ້ປະນາມຄວາມໜ້າຊື່ໃຈຄົດຂອງພວກຜູ້ນຳຊາວຢິວແລ້ວ, ພຣະອົງກໍສະເດັດອອກຈາກພຣະວິຫານເປັນເທື່ອສຸດທ້າຍ ແລະ ຂຶ້ນໄປຍັງພູເຂົາໝາກກອກເທດ ເພື່ອນັ່ງກັບເຫຼົ່າສາວົກທີ່ທົ່ງຫຍ້າ, ຈາກບ່ອນນັ້ນກໍສາມາດເບິ່ງລົງໄປເຫັນນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ. ພຣະອົງໄດ້ແນມເຫັນກຳແພງເມືອງ, ຫໍຄອຍ ແລະ ພຣະຣາຊວັງອີກເທື່ອໜຶ່ງ ແລະ ກໍຫັນໄປເບິ່ງພຣະວິຫານອີກຄັ້ງໜຶ່ງ, ພຣະວິຫານນັ້ນສະທ້ອນແສງແວວວາວ ເປັນດັ່ງມົງກຸດງົດງາມຢູ່ເທິງພູສັກສິດ. {GC 23.1}

ໜຶ່ງພັນປີກ່ອນໜ້ານັ້ນ ຜູ້ປະພັນເພງສັນລະ­ເສີນໄດ້ຍົກຍ້ອງພຣະຄຸນຂອງພຣະເຈົ້າ ທີ່ຊົງໂຜດໃຫ້ພຣະວິຫານໃນອິດສະຣາເອນເປັນທີ່ສະຖິດຂອງພຣະອົງ ໂດຍຂຽນໄວ້ວ່າ: “ພຣະອົງມີທີ່ປະທັບຢູ່ທີ່ນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ ແລະ ມີທີ່ສະຖິດທີ່ເທິງພູຊີໂອນດ້ວຍ.” “ພຣະອົງຊ້ຳພັດເລືອກເອົາເຜົ່າຢູດາແທນ ທັງພູເຂົາຊີໂອນ ເຊິ່ງພຣະອົງຮັກຫຼາຍທີ່ສຸດນັ້ນ. ໃນທີ່ນັ້ນ ພຣະອົງໄດ້ສ້າງພຣະວິຫານຂອງພຣະອົງ ເປັນດັ່ງບ່ອນຂອງພຣະອົງຢູ່ເທິງຟ້າສະຫວັນ.” (ເພງສັນລະ­ເສີນ 76:2; 78:68, 69). ພຣະວິຫານຫຼັງທຳອິດ ຖືກສ້າງຂຶ້ນໃນສະໄໝທີ່ຊົນຊາດອິດສະຣາເອນມີຄວາມຈະເລີນຮຸ່ງເຮືອງທີ່ສຸດ, ກະສັດດາວິດໄດ້ຮວບຮວມຊັບສົມບັດຢ່າງຫຼວງຫຼາຍ ເພື່ອການສ້າງພຣະວິຫານ ແລະ ພຣະເຈົ້າຊົງນຳໃນການອອກແບບ.² ກະສັດໂຊໂລໂມນຜູ້ສະຫຼຽວສະຫຼາດ ແລະ ມີປັນຍາຫຼາຍທີ່ສຸດໃນບັນດາກະສັດທັງຫຼາຍຂອງອິດສະຣາເອນ ເປັນຜູ້ເຮັດການກໍ່ສ້າງພຣະວິຫານໃຫ້ສຳເລັດ. ພຣະວິຫານຫຼັງນັ້ນເປັນອາຄານທີ່ງົດງາມທີ່ສຸດໃນປະຫວັດສາດ. ແຕ່ພຣະເຈົ້າຊົງກ່າວຜ່ານຜູ້­ເຜີຍ­ພຣະ­ທຳຂອງພຣະອົງທີ່ຊື່ຮັກກາຍ ເຖິງພຣະວິຫານຫຼັງທີສອງນີ້ວ່າ: “ພຣະວິຫານຫຼັງໃໝ່ນີ້ຈະສະຫງ່າງາມກວ່າຫຼັງເກົ່າ.” “ເຮົາຈະເຮັດໃຫ້ບັນດາປະຊາຊາດສະທ້ານຫວັ່ນໄຫວ ເພື່ອຄວາມປາຖະໜາຂອງປະຊາຊາດທັງຫຼາຍຈະໄດ້ເຂົ້າມາ. ເຮົາຈະບັນຈຸວິຫານນີ້ໃຫ້ເຕັມດ້ວຍສະຫງ່າຣາສີ, ພຣະເຢໂຮວາຜູ້ຊົງຣິດອຳນາດຍິ່ງໃຫຍ່ຊົງກ່າວໄວ້ດັ່ງນີ້.” (ຮັກກາຍ 2:9, 7 ດັດແປງຈາກສະບັບ TKJV). {GC 23.2}

ຫຼັງຈາກກະສັດເນບູກາດ­ເນັດຊາທຳລາຍພຣະວິຫານແລ້ວ ກໍມີການສ້າງພຣະວິຫານຫຼັງໃໝ່ຂຶ້ນມາປະມານ 500 ປີກ່ອນພຣະຄຣິສຊົງບັງເກີດ. ຜູ້ທີ່ກໍ່ສ້າງແມ່ນພວກທີ່ກັບມາຈາກການເປັນຊະເລີຍເສິກເປັນເວລາດົນນານ; ພວກເຂົາພົບເຫັນບ້ານເມືອງຖືກທຳລາຍໝົດ ແລະ ມີຜູ້ຄົນອາໄສພຽງໜ້ອຍດຽວ. ທ່າມກາງພວກຊະເລີຍເສິກທີ່ກັບມານັ້ນ ກໍມີຊາຍຊະລາບາງຄົນ ທີ່ເຄີຍເຫັນຄວາມສະຫງ່າງາມຂອງພຣະວິຫານ ທີ່ກະສັດໂຊໂລໂມນສ້າງ. ຄົນເຫຼົ່ານີ້ຮ້ອງໄຫ້ສຽງດັງ ເມື່ອເຫັນຮາກຖານຂອງອາຄານພຣະວິຫານຫຼັງໃໝ່ ເພາະເຫັນວ່າດ້ອຍກວ່າຫຼັງທຳອິດຫຼາຍ. ຜູ້­ເຜີຍ­ພຣະ­ທຳໄດ້ບັນລະຍາຍເຖິງຄວາມຮູ້ສຶກຂອງຄົນເຫຼົ່ານັ້ນໃຫ້ເຫັນພາບວ່າ: “ໃນທ່າມກາງພວກເຈົ້າມີຜູ້ໃດແດ່ ທີ່ຍັງລະນຶກຄິດເຖິງຄວາມສະຫງ່າງາມຄັ້ງທຳອິດຂອງພຣະວິຫານໄດ້? ມາບັດນີ້ ພວກເຈົ້າເບິ່ງເຫັນເປັນຈັ່ງໃດ? ບໍ່ເຫັນມີຄຸນຄ່າຫຍັງເລີຍແມ່ນບໍ.” (ຮັກກາຍ 2:3; ເອຊະຣາ 3:12). ແລ້ວໃນຕອນນັ້ນ ພຣະເຈົ້າຊົງໃຫ້ຄຳສັນຍາວ່າ ຫຼັງໃໝ່ນີ້ຈະຍິ່ງໃຫຍ່ກວ່າຫຼັງທຳອິດ. {GC 23.3}

ແຕ່ພຣະວິຫານຫຼັງທີສອງບໍ່ໄດ້ສະຫງ່າງາມເທົ່າຫຼັງທຳອິດ ແລະ ກໍບໍ່ມີເຄື່ອງໝາຍປາກົດໃຫ້ເຫັນວ່າພຣະເຈົ້າສະຖິດຢູ່ ເໝືອນທີ່ເກີດຂຶ້ນໃນພຣະວິຫານຫຼັງທຳອິດ. ໃນພິທີເປີດ ກໍບໍ່ມີການສຳແດງຣິດອຳນາດຂອງພຣະເຈົ້າທີ່ເໜືອທຳ­ມະຊາດ, ບໍ່ມີເມກແຫ່ງສະຫງ່າຣາສີລົງມາປົກຄຸມທົ່ວສະຖານນະມັດສະການທີ່ສ້າງຂຶ້ນມາໃໝ່ນັ້ນ, ບໍ່ມີໄຟຕົກລົງມາຈາກຟ້າສະຫວັນ ເພື່ອເຜົາເຄື່ອງບູຊາທີ່ວາງໄວ້ເທິງແທ່ນບູຊາ. ໃນສະຖານທີ່ສັກສິດທີ່ສຸດ ກໍບໍ່ມີຣັດສະໝີຂອງພຣະເຈົ້າລະຫວ່າງເຄຣຸບ, ບໍ່ມີຫີບພັນທະສັນຍາ, ບໍ່ມີຝາອັດຫີບທີ່ເອີ້ນວ່າພຣະທີ່ນັ່ງແຫ່ງພຣະກະລຸນາ, ບໍ່ມີແຜ່ນສິລາທີ່ບັນທຶກພັນທະສັນຍາ ແລະ ບໍ່ມີພຣະສຸຣະສຽງຂອງພຣະເຈົ້າດັງກ້ອງລົງມາຈາກຟ້າສະຫວັນ ເພື່ອເປີດເຜີຍໃຫ້ປະໂຣຫິດຮູ້ເຖິງນ້ຳພຣະໄທຂອງພຣະເຢໂຮວາ. {GC 24.1}

ຄົນຢິວພະຍາຍາມຢູ່ຫຼາຍຮ້ອຍປີເພື່ອອະທິບາຍວ່າ ພຣະສັນຍາຂອງພຣະເຈົ້າທີ່ຊົງກ່າວຜ່ານຜູ້­ເຜີຍ­ພຣະ­ທຳຮັກກາຍນັ້ນສຳເລັດແນວໃດ; ແຕ່ຄວາມຫຍິ່ງຜະຫຍອງເຮັດໃຫ້ພວກເຂົາຕາບອດ ແລະ ຍ້ອນວ່າບໍ່ມີຄວາມເຊື່ອ ພວກເຂົາຈຶ່ງບໍ່ສາມາດເຂົ້າໃຈເຖິງຄວາມໝາຍອັນແທ້ຈິງຂອງຜູ້­ເຜີຍ­ພຣະ­ທຳ. ພຣະວິຫານຫຼັງທີສອງ ບໍ່ໄດ້ຮັບກຽດຈາກການປາກົດແຫ່ງແສງຣັດສະໝີຂອງພຣະເຢໂຮວາກໍຈິງ ແຕ່ໄດ້ຮັບກຽດເມື່ອອົງ­ພຣະ­ຜູ້­ເປັນ­ເຈົ້າໃນສະພາບມະນຸດສະເດັດເຂົ້າໄປໃນພຣະວິຫານນັ້ນ, ເພາະໃນພຣະ­ເຢຊູ­ຄຣິສ ສະພາບຂອງພຣະເຈົ້າດຳລົງຢູ່ໃນພຣະກາຍຢ່າງເຕັມບໍຣິບູນ. “ຄວາມປາຖະໜາຂອງປະຊາຊາດທັງຫຼາຍ” ໄດ້ສະເດັດມາທີ່ພຣະວິຫານຂອງພຣະອົງຢ່າງແທ້ຈິງ ເມື່ອພຣະເຢຊູໄທນາຊາເຣັດສັ່ງສອນ ແລະ ຮັກສາພະຍາດຢູ່ໃນພຣະວິຫານນັ້ນ. ມີແຕ່ເລື່ອງການສະຖິດຢູ່ຂອງພຣະຄຣິສເລື່ອງດຽວ ທີ່ເຮັດໃຫ້ພຣະວິຫານຫຼັງທີສອງມີຄວາມຮຸ່ງເຮືອງກວ່າຫຼັງທຳອິດ. ແຕ່ຄົນອິດສະຣາເອນໄດ້ປະຕິເສດພຣະອົງຜູ້ທີ່ສະຫວັນໃຊ້ມາເພື່ອໂຜດພວກເຂົາ. ເມື່ອພຣະອາຈານຜູ້ອ່ອນສຸພາບສະເດັດອອກຈາກປະຕູຄຳແຫ່ງພຣະວິຫານໃນມື້ນັ້ນ ສະຫງ່າຣາສີໄດ້ພາກຈາກພຣະວິຫານໄປໂດຍບໍ່ມີວັນຫວນຄືນ. ຖ້ອຍຄຳຂອງພຣະຜູ້ໄຖ່ໄດ້ສຳເລັດແລ້ວ: “ພຣະວິຫານຂອງພວກເຈົ້າໄດ້ຖືກປະຖິ້ມໃຫ້ຮ້າງເປົ່າຢ່າງໝົດສິ້ນ.” (ມັດທາຍ 23:38). {GC 24.2}

ພວກສາວົກຢາກຮູ້

ພວກສາວົກຮູ້ສຶກປະຫຼາດໃຈ ກັບຄຳທຳນວາຍຂອງພຣະຄຣິສເລື່ອງພຣະວິຫານຈະຖືກທຳລາຍ ຈຶ່ງຢາກຮູ້ເພີ່ມເຕີມວ່າ ພຣະອົງໝາຍຄວາມວ່າແນວໃດ. ມີການທຸ້ມເທຊັບສິນ, ແຮງງານ ແລະ ຝີມືດ້ານສະຖາ­ປັດຕະ­ຍະກຳຢ່າງຫຼວງຫຼາຍກວ່າ 40 ປີ ເພື່ອຕົບແຕ່ງຕຶກອາຄານຂອງພຣະວິຫານໃຫ້ງາມຂຶ້ນ. ກະສັດເຮໂຣດມະຫາຣາດໄດ້ມອບຊັບສິນຂອງໂຣມ ແລະ ສົມບັດຂອງຊາວຢິວຢ່າງລົ້ນເຫຼືອ ເພື່ອປະກອບສ່ວນໃນການກໍ່ສ້າງ; ແມ່ນແຕ່ຈັກກະພັດກໍໄດ້ສົ່ງຂອງປະທານມາ ເພື່ອເພີ່ມຄວາມຫຼູຫຼາໃຫ້ແກ່ພຣະວິຫານນັ້ນ. ມີຫີນອ່ອນສີຂາວຂະໜາດໃຫຍ່ມະຫຶມາຖືກສົ່ງມາຈາກນະຄອນໂຣມ ເພື່ອການບູລະນະຕົບແຕ່ງ ແລະ ກາຍເປັນສ່ວນໜຶ່ງຂອງໂຄງສ້າງພຣະວິຫານ. ພວກສາວົກກໍຊີ້ໃຫ້ພຣະອາຈານເບິ່ງກ້ອນຫີນເຫຼົ່ານັ້ນ ໂດຍເວົ້າວ່າ: “ເບິ່ງແມ, ອາຈານເອີຍ! ຫີນຄືກ້ອນໃຫຍ່ແທ້! ອາຄານເຫຼົ່ານີ້ຊ່າງງົດງາມແທ້!” (ມາຣະໂກ 13:1 LCV). {GC 24.3}

ພຣະເຢຊູຊົງຕອບດ້ວຍຖ້ອຍຄຳທີ່ໜັກແໜ້ນ ແລະ ເປັນຕາໜ້າຕົກໃຈວ່າ: “ເຮົາບອກພວກເຈົ້າຕາມຄວາມຈິງວ່າ, ຫີນທຸກໆກ້ອນທີ່ຢອງທັບກັນຢູ່ນີ້ ຈະຖືກທຳລາຍລົງຈົນບໍ່ເຫຼືອຈັກກ້ອນ.” (ມັດທາຍ 24:2). {GC 25.1}

ພໍໄດ້ຍິນເຖິງການທຳລາຍຂອງນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ ພວກສາວົກຄິດໄດ້ແຕ່ວ່າ ຕ້ອງແມ່ນການສະເດັດມາຂອງອົງພຣະຄຣິສ ເພື່ອຄອບຄອງອານາຈັກທັງຫຼາຍໃນໂລກ, ເພື່ອລົງໂທດຄົນຢິວທີ່ບໍ່ຍອມກັບໃຈ ແລະ ເພື່ອປົດແອກຂອງອານາຈັກໂຣມໃຫ້ຊົນຊາດອິດສະຣາເອນເປັນອິດສະຫຼະ. ພຣະເຢຊູເຄີຍບອກພວກສາວົກວ່າ ພຣະອົງຈະສະເດັດມາເປັນເທື່ອທີສອງ; ສະນັ້ນ, ເມື່ອພຣະອົງກ່າວເຖິງການລົງໂທດນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ ພວກເຂົາຈຶ່ງຄິດເຖິງການສະເດັດມາຄັ້ງທີສອງຂອງພຣະອົງ. ໃນຂະນະທີ່ຍັງນັ່ງຢູ່ກັບພຣະອົງເທິງພູເຂົາໝາກກອກເທດ ພວກເຂົາຈຶ່ງຖາມວ່າ: “ຈົ່ງບອກພວກຂ້ານ້ອຍແດ່ວ່າ ເຫດການທັງໝົດນັ້ນຈະເກີດຂຶ້ນເມື່ອໃດ? ແລະມີສິ່ງໃດເປັນໝາຍສຳຄັນ ເພື່ອຊີ້ໃຫ້ເຫັນວ່າ ແມ່ນເວລາມາປາກົດຂອງທ່ານ ແລະ ເວລາສິ້ນສຸດຂອງໂລກ?” (ມັດທາຍ 24:3). {GC 25.2}

ພຣະເຢຊູຊົງເມດຕາພວກສາວົກ ຈຶ່ງປິດບັງອະນາຄົດໄວ້ຈາກພວກເຂົາ. ຖ້າຫາກວ່າໃນເວລານັ້ນ ພວກເຂົາໄດ້ຮັບຮູ້ເລື່ອງທີ່ຮ້າຍແຮງສອງເລື່ອງ ຄືການສິ້ນພຣະຊົນຢ່າງທຸກທໍລະມານຂອງພຣະຜູ້ໄຖ່ ແລະ ການທຳລາຍນະຄອນກັບພຣະວິຫານຂອງພວກເຂົາ ສາວົກຄົງຈະຕົກໃຈຢ້ານຈົນເຮັດຫຍັງບໍ່ໄດ້. ພຣະຄຣິສຈຶ່ງອະທິບາຍຫຍໍ້ໆ ເຖິງເຫດການຕ່າງໆທີ່ຈະເກີດຂຶ້ນກ່ອນການສິ້ນໂລກ. ໃນຂະນະນັ້ນ ພວກສາວົກບໍ່ໄດ້ເຂົ້າໃຈຄວາມໝາຍທັງໝົດ, ແຕ່ເມື່ອຄົນຂອງພຣະເຈົ້າຕ້ອງການຄວາມກະຈ່າງແຈ້ງເພີ່ມເຕີມ ພຣະອົງຈະຊ່ວຍໃຫ້ພວກເຂົາເຂົ້າໃຈຄຳສອນດັ່ງກ່າວໃຫ້ຫຼາຍຂຶ້ນ. ຄຳທຳນວາຍຂອງພຣະອົງມີສອງຄວາມໝາຍຄື: ຄວາມໝາຍທີໜຶ່ງ ແມ່ນກ່າວເຖິງການທຳລາຍນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ, ສ່ວນຄວາມໝາຍທີສອງ ກ່າວເຖິງເຫດການອັນເປັນຕາຢ້ານແຫ່ງວັນສິ້ນໂລກ. {GC 25.3}

ພຣະເຢຊູຊົງກ່າວໃຫ້ພວກສາວົກທີ່ນັ່ງຟັງ ເຖິງການລົງໂທດຊົນຊາດອິດສະຣາເອນທີ່ຫຼົງໄປຈາກພຣະເຈົ້າ ໂດຍສະເພາະແມ່ນໂທດທີ່ຈະຕ້ອງຮັບຍ້ອນການປະຕິເສດພຣະຄຣິສຜູ້ທີ່ພຣະເຈົ້າຊົງໃຊ້ມາ ເພື່ອຊົງໂຜດພວກເຂົາ ແລະ ໂທດຂອງພວກເຂົາທີ່ຄຶງພຣະອົງໄວ້ເທິງໄມ້ກາງແຂນ. ຈະມີໝາຍສຳຄັນແຈ່ມແຈ້ງແນ່ນອນ ບົ່ງບອກເຖິງການທຳລາຍນະຄອນ; ເວລາທີ່ໜ້າຢ້ານຫຼາຍນັ້ນຈະມາເຖິງຢ່າງກະທັນຫັນ. ພຣະ­ຜູ້­ໂຜດ­ໃຫ້­ພົ້ນຈຶ່ງເຕືອນຜູ້ຕິດຕາມພຣະອົງວ່າ: “ພວກເຈົ້າຈະເຫັນ ‘ສິ່ງປະຫຼາດອັນໜ້າຢ້ານ’ ທີ່ເຮັດໃຫ້ເກີດວິບັດ ຕັ້ງຢູ່ໃນພຣະວິຫານອັນສັກສິດຂອງພຣະເຈົ້າ ຕາມທີ່ຜູ້ທຳນວາຍດານີເອນໄດ້ກ່າວໄວ້. (ໃຫ້ຜູ້ອ່ານເຂົ້າໃຈເອງ). ເມື່ອນັ້ນ ຜູ້ທີ່ຢູ່ໃນແຂວງຢູດາຍໃຫ້ປົບໜີໄປສູ່ພູເຂົາທັງຫຼາຍ.” (ມັດທາຍ 24:15, 16; ລູກາ 21:20, 21). ເມື່ອທຸງຂອງໂຣມ ອັນເປັນສັນຍະລັກຂອງການຂາບໄຫວ້ຮູບເຄົາລົບ ຖືກປັກໄວ້ໃນອານາເຂດສັກສິດ ເຊິ່ງຮວມທີ່ດິນຢູ່ນອກກຳແພງເມືອງຫຼາຍຮ້ອຍແມັດ, ນັ້ນເປັນໝາຍສຳຄັນ ໃຫ້ຜູ້ຕິດຕາມພຣະຄຣິສປົບໜີເພື່ອຄວາມປອດໄພ. ເມື່ອພວກເຂົາເຫັນໝາຍສຳຄັນທີ່ເຕືອນໄພນັ້ນ ກໍຕ້ອງຟ້າວໜີໂດຍບໍ່ຕ້ອງລໍຊ້າ. ເມື່ອສັນຍານທີ່ໃຫ້ໜີນັ້ນປາກົດແລ້ວ ຄົນທີ່ຢູ່ທົ່ວແຂວງຢູດາຍ ແລະ ຜູ້ທີ່ຢູ່ພາຍໃນນະຄອນເຢຣູຊາເລັມເອງ ຕ້ອງເຊື່ອຟັງ ແລະ ປະຕິບັດຕາມທັນທີ. ຜູ້ທີ່ບັງເອີນຢູ່ເທິງລະບຽງຫຼັງຄາໃນເວລານັ້ນ ຈະຕ້ອງບໍ່ເຂົ້າບ້ານ ເພື່ອໄປເອົາຂອງມີຄ່າທີ່ຕົນຫວງແຫນທີ່ສຸດ. ຜູ້ທີ່ຢູ່ຕາມໄຮ່ນາ ບໍ່ຕ້ອງເມືອເອົາເສື້ອກັນໜາວທີ່ປະວາງໄວ້ເມື່ອເຮັດວຽກຍາມແດດຮ້ອນ; ພວກເຂົາຈະຕ້ອງໜີ ໂດຍບໍ່ລັງເລແມ່ນແຕ່ໜ້ອຍ ເພື່ອຈະບໍ່ຖືກທຳລາຍພ້ອມກັບຄົນອື່ນໆ. {GC 25.4}

ທຳນວາຍໄວ້ວ່າເຢຣູຊາເລັມຈະຫຼົ້ມຈົມ

ໃນຊ່ວງເວລາທີ່ກະສັດເຮໂຣດປົກຄອງຢູ່ນັ້ນ, ນະຄອນເຢຣູຊາເລັມໄດ້ຮັບການເສີມແຕ່ງໃຫ້ສວຍສົດງົດງາມຫຼາຍຂຶ້ນກວ່າເກົ່າ ແລະ ໄດ້ມີການກໍ່ສ້າງຫໍຄອຍກັບປ້ອມຍາມ, ມີການຕໍ່ເຕີມກຳແພງເມືອງໃຫ້ເຂັ້ມແຂງຂຶ້ນ. ໂດຍທຳມະຊາດແລ້ວ ສະຖານທີ່ທີ່ຕັ້ງຂອງນະຄອນເຢຣູຊາເລັມປ້ອງກັນໄດ້ງ່າຍ, ແຕ່ເນື່ອງຈາກການກໍ່ສ້າງເສີມແຕ່ງຂອງກະສັດເຮໂຣດ ທຸກຄົນຖືວ່ານະຄອນນີ້ໜຽວແໜ້ນ ບໍ່ສາມາດຕີໃຫ້ແຕກໄດ້. ໃນເວລານັ້ນ ຖ້າຜູ້ໃດປະກາດໃນທີ່ສາທາລະນະວ່າ ນະຄອນເຢຣູຊາເລັມຈະຖືກທຳລາຍ ຄົນທັງຫຼາຍຈະຫາວ່າເປັນຄົນບ້າເສຍສະຕິ ແລະ ຕື່ນຂ່າວລື ເໝືອນຄົນໃນສະໄໝນ້ຳຖ້ວມໂລກຫົວຂວັນໂນອາ. ພຣະຄຣິສຊົງກ່າວວ່າ: “ຟ້າ ແລະ ດິນກໍຈະລ່ວງພົ້ນໄປ, ແຕ່ຖ້ອຍຄຳຂອງເຮົາຈະບໍ່ລ່ວງພົ້ນໄປຈັກເທື່ອ.” (ມັດທາຍ 24:35). ພຣະເຈົ້າຊົງຕັດສິນລົງໂທດນະຄອນນີ້ ເພາະຄວາມຜິດບາບຂອງຄົນທີ່ອາໄສຢູ່ໃນນັ້ນ; ສ່ວນການທີ່ພວກເຂົາດື້ດ້ານບໍ່ຍອມເຊື່ອ ເປັນເຫດໃຫ້ການລົງໂທດນັ້ນຕ້ອງເກີດຂຶ້ນຢ່າງແນ່ນອນ. {GC 26.1}