4 ຊາວໂວດົວ

ຕົ້ນສະບັບພາສາອັງກິດ

ວິລະຊົນແຫ່ງຄວາມເຊື່ອ

ທ່າມກາງຄວາມມືດມົວທີ່ປົກຄຸມໂລກຕະຫຼອດເວລາອັນດົນນານທີ່ສັນຕະປາປາເຮືອງອຳນາດນັ້ນ ແສງສະຫວ່າງແຫ່ງຄວາມຈິງບໍ່ສາມາດຖືກດັບມອດທັງໝົດໄດ້. ໃນທຸກຍຸກທຸກສະໄໝມີຄົນເປັນພະຍານເພື່ອພຣະເຈົ້າ ຄືຄົນທີ່ເຊື່ອວ່າພຣະຄຣິສຊົງເປັນຄົນກາງແຕ່ຜູ້ດຽວລະຫວ່າງພຣະເຈົ້າກັບມະນຸດ ແລະ ເຊື່ອວ່າພຣະຄຳພີແມ່ນບັນທັດຖານດຽວແຫ່ງການດຳລົງຊີວິດ; ຄົນເຫຼົ່ານີ້ຮັກສາວັນສະບາໂຕທີ່ແທ້ຈິງໃຫ້ເປັນວັນບໍຣິສຸດສັກສິດ. ຄົນລຸ້ນຫຼັງບໍ່ເຄີຍຮູ້ເລີຍວ່າ ພວກເຂົາເປັນໜີ້ບຸນຄຸນຄົນເຫຼົ່ານີ້ຫຼາຍສ່ຳໃດ. ພວກເຂົາຖືກກ່າວຫາວ່າເປັນຄົນນອກຮີດ ແລະ ຖືກໃສ່ຮ້າຍປ້າຍສີ. ສຳລັບງານຂຽນຂອງພວກເຂົາ ສ່ວນໜຶ່ງກໍຖືກປົກປິດ, ສ່ວນໜຶ່ງກໍຖືກບິດເບືອນ ແລະ ສ່ວນໜຶ່ງກໍຖືກທຳລາຍ. ແຕ່ເຖິງຢ່າງນັ້ນກໍຕາມ, ຍັງມີຄົນຢືນຢັດ ແລະ ຮັກສາຄວາມເຊື່ອໃຫ້ບໍຣິສຸດໃນຍຸກສະໄໝຕ່າງໆຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງ ເພື່ອເປັນມໍລະດົກອັນສັກສິດແກ່ຄົນລຸ້ນຫຼັງ. {GC 61.1}

ປະຫວັດຄົນຂອງພຣະເຈົ້າໃນສະໄໝຍຸກມືດ ເມື່ອຄຣິສຕະຈັກໂຣມເຮືອງອຳນາດນັ້ນ ໄດ້ຖືກບັນທຶກໄວ້ໃນສະຫວັນ ແຕ່ບໍ່ຄ່ອຍໄດ້ຮັບການບັນທຶກໄວ້ໃນປຶ້ມປະຫວັດສາດຂອງມະນຸດ. ຮ່ອງຮອຍຂອງຄົນເຫຼົ່ານີ້ຍາກທີ່ຈະຄົ້ນພົບ ຍົກເວັ້ນໃນຄຳກ່າວຫາຂອງຄົນທີ່ຂົ່ມເຫັງພວກເຂົາ. ຄຣິສຕະຈັກໂຣມມີນະໂຍບາຍໃຫ້ທຳລາຍຮ່ອງຮອຍຂອງການຂັດແຍ້ງຕໍ່ຄຳສອນ ແລະ ການຝ່າຝືນຕໍ່ຄຳສັ່ງຂອງພວກເຂົາໃຫ້ໝົດສິ້ນ. ຄຣິສຕະຈັກໂຣມພະຍາຍາມທຳລາຍງານຂຽນທຸກຢ່າງ ແລະ ທຸກຄົນທີ່ພວກເຂົາຖືວ່ານອກຮີດ. ຜູ້ໃດຍົກຂໍ້ສົງໄສມາເວົ້າ ຫຼື ສະແດງຄວາມບໍ່ເຊື່ອໝັ້ນວ່າຄຳສອນຂອງສັນຕະປາປາມີຄວາມສັກສິດ ກໍພຽງພໍທີ່ຈະຖືກປະຫານຊີວິດ ບໍ່ວ່າຈະເປັນຄົນຮັ່ງມີ ຫຼື ຍາກຈົນ, ເປັນຄົນຊັ້ນສູງ ຫຼື ຊັ້ນຕ່ຳກໍຕາມ. ຄຣິສຕະຈັກໂຣມພະຍາຍາມທຳລາຍປະຫວັດຄວາມໂຫດຮ້າຍທີ່ພວກເຂົາເຮັດຕໍ່ຜູ້ທີ່ຄັດຄ້ານບໍ່ເຫັນດີນຳພວກເຂົາ. ສະພາໃຫຍ່ຂອງສັນຕະປາປາປະກາດວ່າ ໜັງສື ແລະ ງານຂຽນທີ່ບັນທຶກເລື່ອງເຊັ່ນນີ້ກໍຕ້ອງໄດ້ຖືກເຜົາຖິ້ມ. ສະໄໝກ່ອນທີ່ຈະມີການຕີພິມ ມີໜັງສືໜ້ອຍ ແລະ ໜັງສືທີ່ມີຢູ່ນັ້ນຢູ່ໃນຮູບແບບທີ່ເກັບຮັກສາໄດ້ຍາກ; ສະນັ້ນ, ຄົນທີ່ນິຍົມສັນຕະປາປາຈຶ່ງດຳເນີນແຜນການທຳລາຍຂອງພວກເຂົາໄດ້ງ່າຍ. {GC 61.2}

ອຳນາດຂອງຄຣິສຕະຈັກໂຣມຖືກປະຕິເສດ

ບໍ່ມີຄຣິສຕະຈັກທ້ອງຖິ່ນແຫ່ງໃດພາຍໃນອານາເຂດການປົກຄອງຂອງຄຣິສຕະຈັກໂຣມຖືກປ່ອຍໃຫ້ມີສິດທິເສລີພາບໃນການນັບຖືສາສະໜາໄດ້ດົນ. ແຕ່ພໍສັນຕະປາປາມີອຳນາດໃນຂົງເຂດໃດ ເພິ່ນກໍລົງມືປາບປາມທຸກຄົນທີ່ບໍ່ຍອມຮັບການປົກຄອງຂອງຄຣິສຕະຈັກໂຣມ. ສະນັ້ນ, ຄຣິສຕະຈັກທ້ອງຖິ່ນຕ່າງໆຈຶ່ງພາກັນຍອມຕໍ່ອຳນາດຂອງສັນຕະປາປາໃນແຕ່ລະບ່ອນ. {GC 62.1}

ໃນເກາະອັງກິດ ມີການນັບຖືສາສະໜາຄຣິສຕາມຮູບແບບຂອງພວກອັກຄະສາວົກ ຕັ້ງແຕ່ສະຕະວັດຕົ້ນໆແຫ່ງຄຣິສຕະການ. ຂ່າວປະເສີດທີ່ພວກເຂົາໄດ້ຮັບນັ້ນປາສະຈາກຄຳສອນທຽມເທັດຂອງຄຣິສຕະຈັກໂຣມ. ເຖິງແມ່ນວ່າພວກເຂົາຢູ່ຫ່າງໄກກໍຕາມ, ການຂົ່ມເຫັງຈາກພວກຈັກກະພັດໂຣມທີ່ບໍ່ນັບຖືພຣະເຈົ້າເປັນຂອງຂວັນດຽວທີ່ຄຣິສຕະຈັກລຸ້ນທຳອິດແຫ່ງເກາະອັງກິດໄດ້ຮັບຈາກໂຣມ. ມີຄຣິສຕຽນຫຼາຍຄົນໜີການຂົ່ມເຫັງໃນອັງກິດໄປລີ້ໄພໃນສະກັອດແລນ ແລະ ຈາກທີ່ນັ້ນກໍມີຄົນນຳຄວາມຈິງໄປຍັງເກາະໄອແລນ. ຄົນໃນດິນແດນເຫຼົ່ານັ້ນກໍຮັບເອົາຄວາມຈິງດ້ວຍຄວາມຍິນດີ. {GC 62.2}

ຊົນເຜົ່າແຊັກຊັນ (Saxon) ທີ່ນັບຖືຜີສາງນາງໄມ້ໄດ້ເຂົ້າມາບຸກຢຶດເກາະອັງກິດ, ເມື່ອພວກເຂົາຂຶ້ນຄອງອຳນາດກໍຮູ້ສຶກວ່າຈະເປັນການລົດຕົວເອງເກີນໄປທີ່ຈະຟັງພວກຄຣິສຕຽນທີ່ຕົກເປັນທາດ. ພວກຄຣິສຕຽນຈຶ່ງຈຳເປັນຕ້ອງຫຼົບໜີໄປລີ້ຢູ່ຕາມຫ້ວຍໜອງຄອງບຶງ ແລະ ຕາມພູຜາ. ເຖິງແມ່ນວ່າ ຄວາມສະຫວ່າງຈະຖືກບົດບັງໄວ້ໄລຍະເວລາໜຶ່ງ ແຕ່ມັນກໍບໍ່ໄດ້ດັບມອດໄປ. ຮ້ອຍປີຕໍ່ມາໃນປະເທດສະກັອດແລນ, ຄວາມສະຫວ່າງນັ້ນກໍສ່ອງແຈ້ງຈົນເຖິງດິນແດນທີ່ຢູ່ຫ່າງໄກ. ໃນປະເທດໄອແລນກໍມີຄົນຊື່ໂຄລຳບາ (Columba) ທີ່ມີຄວາມເຊື່ອຫຼາຍພ້ອມກັບຄົນທີ່ຮ່ວມງານກັບເພິ່ນ; ຄົນເຫຼົ່ານີ້ໄດ້ໄປທີ່ເກາະເປົ່າປ່ຽວແຫ່ງໜຶ່ງຊື່ວ່າເກາະໄອໂອນາ (Iona) ເພື່ອຮວບຮວມພີ່ນ້ອງຜູ້ເຊື່ອ ແລະ ຕັ້ງສູນຝຶກນັກປະກາດຂ່າວປະເສີດ. ໃນທ່າມກາງນັກປະກາດເຫຼົ່ານັ້ນມີຄົນໜຶ່ງທີ່ຮັກສາວັນສະບາໂຕ; ສະນັ້ນ, ຄົນທັງຫຼາຍໃນລະແວກນັ້ນຈຶ່ງໄດ້ຮັບຮູ້ຄວາມຈິງໃນເລື່ອງນີ້. ສູນຝຶກນັກປະກາດທີ່ເກາະໄອໂອນານັ້ນໄດ້ສົ່ງນັກປະກາດອອກໄປຫຼາຍປະເທດ ບໍ່ພຽງແຕ່ປະເທດສະກັອດແລນ ແລະ ອັງກິດ ແຕ່ຮວມໄປເຖິງເຢຍລະມັນ, ສວິສເຊີແລນ ໄປຈົນຮອດອີຕາລີ. {GC 62.3}

ແຕ່ຄຣິສຕະຈັກໂຣມໄດ້ຈັບຕາຈ້ອງເບິ່ງເກາະອັງກິດດ້ວຍຄວາມຕັ້ງໃຈວ່າ ຈະຕ້ອງນຳມາຢູ່ພາຍໃຕ້ອຳນາດໃຫ້ໄດ້. ໃນສະຕະວັດທີ 6 ພວກນັກປະກາດຂອງໂຣມຖືກສົ່ງໄປເກາະອັງກິດ ເພື່ອນຳຄົນຊົນເຜົ່າແຊັກຊັນທີ່ຂາບໄຫວ້ຜີມາປ່ຽນສາສະໜາ. ຄົນປ່າເຖື່ອນທີ່ຫຍິ່ງຈອງຫອງເຫຼົ່ານີ້ຕ້ອນຮັບພວກເຂົາຢ່າງດີ ແລະ ມີຫຼາຍພັນຄົນຫຼົງຄຳໂນ້ມນ້າວໄປຮັບເຊື່ອຄຳສອນຂອງຄຣິສຕະຈັກໂຣມ. ເມື່ອການປະກາດຂະຫຍາຍວົງກວ້າງອອກໄປ, ຜູ້ນຳຝ່າຍສັນຕະປາປາພ້ອມດ້ວຍຄົນທີ່ຮັບເຊື່ອຄຳສອນຂອງພວກເຂົາ ໄດ້ພົບພໍ້ກັບຄຣິສຕຽນທີ່ຍັງເຊື່ອຕາມຮູບແບບຂອງອັກຄະສາວົກ. ຄວາມແຕກຕ່າງລະຫວ່າງສອງຝ່າຍນີ້ເຫັນໄດ້ຢ່າງຈະແຈ້ງ. ກຸ່ມຄຣິສຕຽນຊາວອັງກິດແບບເດີມມີຄວາມອ່ອນນ້ອມຖ່ອມຕົນ, ໃຊ້ຊີວິດຢ່າງລຽບງ່າຍ ແລະ ມີອຸປະນິໄສດີງາມ, ພ້ອມທັງມີຄຳສອນ ແລະ ການປະພຶດຕາມພຣະຄຳພີ. ໃນຂະນະດຽວກັນອີກກຸ່ມໜຶ່ງມີຄວາມງົມງວາຍ, ຖືໂຕ ແລະ ແຕ່ງກາຍຢ່າງຫຼູຫຼາອະລັງການຕາມແບບລະບອບສັນຕະປາປາ. ຕົວແທນຈາກຄຣິສຕະຈັກໂຣມຮຽກຮ້ອງຄຣິສຕະຈັກເຫຼົ່ານີ້ທີ່ປະຕິບັດຕາມຄຳສອນຂອງພຣະຄຣິສ ໃຫ້ຍອມຮັບວ່າສັນຕະປາປາມີອຳນາດສູງສຸດ. ຊາວເກາະອັງກິດໄດ້ແຕ່ຕອບຢ່າງສຸພາບວ່າ ພວກເຂົາຢາກສະແດງຄວາມຮັກຕໍ່ມະນຸດທຸກຄົນ ແຕ່ສຳລັບສັນຕະປາປາແລ້ວ ເພິ່ນບໍ່ມີສິດທີ່ຈະຖືອຳນາດສູງສຸດໃນຄຣິສຕະຈັກ. ພວກເຂົາບໍ່ສາມາດອ່ອນນ້ອມຍອມຕາມສັນຕະປາປາຫຼາຍກວ່າຄົນອື່ນໆທີ່ຕິດຕາມພຣະຄຣິສ. ມີການພະຍາຍາມຫຼາຍຕໍ່ຫຼາຍເທື່ອໃຫ້ຄຣິສຕຽນເຫຼົ່ານັ້ນຈົງຮັກພັກດີຕໍ່ຄຣິສຕະຈັກໂຣມ, ແຕ່ຄຣິສຕຽນທີ່ອ່ອນສຸພາບດັ່ງກ່າວຕົກໃຈກັບຄວາມຫຍິ່ງທະນົງຕົວຂອງຕົວແທນຈາກສັນຕະປາປາ ຈຶ່ງຢືນຢັນວ່າ ມີແຕ່ພຣະຄຣິສອົງດຽວເທົ່ານັ້ນທີ່ເປັນເຈົ້ານາຍຂອງພວກເຂົາ. ຄາວນີ້ທາດແທ້ຂອງລະບອບສັນຕະປາປາກໍປາກົດໃຫ້ເຫັນ. ຜູ້ນຳຈາກຄຣິສຕະຈັກໂຣມກ່າວວ່າ: “ຖ້າພວກເຈົ້າບໍ່ຍອມຮັບພວກເຮົາໃນຖານະພີ່ນ້ອງທີ່ນຳສັນຕິພາບມາໃຫ້ ກໍຈະຕ້ອງຮັບພວກເຮົາໃນຖານະສັດຕູທີ່ນຳສົງຄາມມາ. ຖ້າພວກເຈົ້າບໍ່ຍອມຮ່ວມມືກັບເຮົາໃນການສອນໃຫ້ຄົນເຜົ່າແຊັກຊັນຮູ້ຈັກທາງແຫ່ງຊີວິດແລ້ວ ກໍຈະຕ້ອງຮັບຄົມດາບຂອງພວກເຂົາທີ່ຈະຂ້າຟັນພວກເຈົ້າໃຫ້ຕາຍ.”¹ ຖ້ອຍຄຳເຫຼົ່ານີ້ບໍ່ແມ່ນການຂູ່ລ້າໆ. ຝ່າຍຄຣິສຕະຈັກໂຣມໄດ້ໃຊ້ສົງຄາມ ແລະ ອຸບາຍຫຼອກລວງຕໍ່ສູ້ຜູ້ທີ່ເປັນພະຍານຝ່າຍຄວາມເຊື່ອຕາມພຣະຄຳພີຈົນຄຣິສຕະຈັກຕ່າງໆໃນເກາະອັງກິດຖືກທຳລາຍ ຫຼື ຖືກບັງຄັບໃຫ້ຍອມຈຳນົນຕໍ່ອຳນາດຂອງສັນຕະປາປາ. {GC 62.4}

ໃນດິນແດນທີ່ຢູ່ນອກເຂດອຳນາດຂອງຄຣິສຕະຈັກໂຣມ ກໍມີກຸ່ມຄຣິສຕຽນຫຼາຍກຸ່ມທີ່ຍັງຄົງຮັກສາຄວາມເຊື່ອມາຕະຫຼອດຫຼາຍສະຕະວັດ ໂດຍທີ່ພວກເຂົາໄດ້ຮັບຄວາມເສື່ອມເສຍຈາກລະບອບສັນຕະປາປາພຽງເລັກນ້ອຍ. ກຸ່ມຄຣິສຕຽນເຫຼົ່ານີ້ຢູ່ທ່າມກາງຄົນທີ່ນັບຖືຜີສາງນາງໄມ້ ແລະ ເມື່ອເວລາຜ່ານໄປກໍໄດ້ຮັບອິດທິພົນຈາກຄົນທີ່ບໍ່ນັບຖືພຣະເຈົ້າເຊິ່ງຢູ່ອ້ອມຮອບພວກເຂົາ; ແຕ່ໃນຂະນະດຽວກັນ, ພວກເຂົາຍັງຖືວ່າພຣະຄຳພີເປັນບັນທັດຖານດຽວແຫ່ງຄວາມເຊື່ອ ຈຶ່ງເຊື່ອຖືຫຼັກຄວາມຈິງຫຼາຍປະເດັນຂອງພຣະຄຳພີຕະຫຼອດມາ. ຄຣິສຕຽນເຫຼົ່ານີ້ເຊື່ອວ່າກົດບັນຍັດຂອງພຣະເຈົ້ານັ້ນເປັນກົດອັນໝັ້ນຄົງຖາວອນ ແລະ ພວກເຂົາກໍຮັກສາວັນສະບາໂຕຕາມກົດບັນຍັດຂໍ້ທີສີ່ດ້ວຍ. ມີຄຣິສຕະຈັກຊາວອາມີເນຍໃນອາຊີ ແລະ ຄຣິສຕະຈັກໃນພາກກາງຂອງອາຟຣິກາ ເຊິ່ງລ້ວນແຕ່ຮັກສາວັນສະບາໂຕຕາມພຣະຄຳພີເໝືອນກັນ. {GC 63.1}

ກຸ່ມຄົນສັດຊື່ທີ່ໂດດເດັ່ນ

ແຕ່ໃນທ່າມກາງກຸ່ມຄົນທີ່ຕໍ່ຕ້ານການຂະຫຍາຍອຳນາດຂອງຄຣິສຕະຈັກໂຣມນັ້ນ ຊາວໂວດົວ²ໂດດເດັ່ນທີ່ສຸດ. ພວກເຂົາອາໄສຢູ່ຕາມສາຍພູພີດມົງ (Piedmont) ເຊິ່ງຢູ່ໃນດິນແດນດຽວກັນກັບບ່ອນທີ່ສັນຕະປາປາຕັ້ງນະຄອນຫຼວງ; ໃນຂະນະດຽວກັນ, ພວກເຂົາກໍເປັນກຸ່ມຄົນທີ່ຕໍ່ຕ້ານລະບອບສັນຕະປາປາຢ່າງໜັກແໜ້ນທີ່ສຸດ. ຄຣິສຕະຈັກໃນເຂດສາຍພູພີດມົງສາມາດຮັກສາອິດສະຫຼະ­ພາບມາເປັນເວລາຫຼາຍຮ້ອຍປີ, ແຕ່ໃນທີ່ສຸດຄຣິສຕະຈັກໂຣມກໍຮຽກຮ້ອງໃຫ້ພວກເຂົາຍອມຈຳນົນ. ຫຼັງຈາກການຕໍ່ສູ້ບໍ່ປະສົບຜົນສຳເລັດ ຜູ້ນຳຂອງຄຣິສຕະຈັກເຫຼົ່ານັ້ນຈຶ່ງຈຳໃຈຍອມຮັບອຳນາດຜະເດັດການ ທີ່ເບິ່ງຄືໂລກທັງໂລກໃຫ້ການຍົກຍ້ອງນັບຖື. ແຕ່ວ່າມີບາງຄົນບໍ່ຍອມຕໍ່ອຳນາດຂອງສັນຕະປາປາ ຫຼື ພວກຜູ້ນຳຄຣິສຕະຈັກຝ່າຍໂຣມ. ພວກເຂົາຕັ້ງໃຈທີ່ຈະຮັກສາຄວາມຈົງຮັກພັກດີຕໍ່ພຣະເຈົ້າ ທັງຄວາມບໍຣິສຸດ ແລະ ຄວາມລຽບງ່າຍຂອງຄວາມເຊື່ອ ຈຶ່ງເກີດການແບ່ງແຍກກັນ. ຄົນທີ່ຍັງຄົງຢຶດໝັ້ນຕາມຄວາມເຊື່ອດັ້ງເດີມໄດ້ຖອຍໜີ, ບາງຄົນຍ້າຍອອກຈາກບ້ານທີ່ຢູ່ຕາມສາຍພູອານເບີ (Alps) ເພື່ອໄປເປັນພະຍານຝ່າຍຄວາມຈິງໃນຕ່າງປະເທດ. ສ່ວນຄົນອື່ນກໍຖອຍໜີເຂົ້າໄປອາໄສຕາມຮ່ອມພູອັນລີ້ລັບ ແລະ ຕາມພູຜາອັນເປັນປ້ອມປະການຂອງພວກເຂົາ ເພາະບ່ອນນັ້ນມີຄວາມປອດໄພທີ່ຈະນະມັດສະການພຣະເຈົ້າຢ່າງເປັນອິດສະຫຼະ. {GC 64.1}

ຫຼັກຄວາມຈິງທີ່ຄຣິສຕຽນຊາວໂວດົວເຊື່ອ ແລະ ສັ່ງສອນກັນມາຫຼາຍສະຕະວັດ ແຕກຕ່າງໄປຈາກຄຳສອນທຽມເທັດຂອງຄຣິສຕະຈັກໂຣມຢ່າງເຫັນໄດ້ຊັດ. ຄວາມເຊື່ອຂອງພວກເຂົາຕັ້ງໝັ້ນຢູ່ເທິງພຣະຄຳຂອງພຣະເຈົ້າ ອັນເປັນລະບົບຄຳສອນທີ່ແທ້ຈິງຂອງສາສະໜາຄຣິສ. ຊາວໂວດົວອາໄສຢູ່ໃນຊົນນະບົດ ແລະ ໃຊ້ຊີວິດຢ່າງລຽບງ່າຍຕາມທຳມະຊາດອັນເປົ່າປ່ຽວທີ່ຫ່າງໄກສອກຫຼີກ, ແຕ່ລະມື້ກໍລ້ຽງຝູງແກະ ແລະ ເຮັດສວນໝາກອະງຸ່ນ. ຄົນເຫຼົ່ານີ້ບໍ່ໄດ້ຄົ້ນພົບຄວາມຈິງທີ່ຂັດແຍ້ງຕໍ່ຄຳສອນທຽມເທັດຂອງຄຣິສຕະຈັກປອມດ້ວຍຕົນເອງ. ຄວາມເຊື່ອຂອງພວກເຂົານັ້ນບໍ່ແມ່ນຄວາມເຊື່ອທີ່ຫາກໍໄດ້ຮັບມາ ແຕ່ເປັນຄວາມສັດທາທີ່ໄດ້ຮັບເປັນມູນມໍລະດົກຈາກບັນພະບຸລຸດ ເປັນການສືບຕໍ່ຄວາມເຊື່ອຂອງຄຣິສຕະຈັກຍຸກອັກຄະສາວົກ ກໍຄື “ຄວາມເຊື່ອເຊິ່ງພຣະເຈົ້າໄດ້ມອບໃຫ້ແກ່ປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງເທື່ອດຽວເປັນການສິ້ນສຸດ.” (ຢູດາ 3). ຄຣິສຕະຈັກໃນປ່າເຂົານີ້ເປັນຊຸມນຸມຜູ້ເຊື່ອທີ່ແທ້ຈິງຂອງພຣະຄຣິສ ບໍ່ແມ່ນຄຣິສຕະຈັກທີ່ນັ່ງບັນລັງຢ່າງອວດອົ່ງທະນົງຕົວໃນນະຄອນຫຼວງແຫ່ງແຜ່ນດິນໂລກ. ພຣະເຈົ້າຊົງມອບໝາຍໃຫ້ຄຣິສຕະຈັກທີ່ແທ້ຈິງ ເຝົ້າຮັກສາຄວາມຈິງຂອງພຣະອົງອັນເປັນດັ່ງສົມບັດທີ່ລ້ຳຄ່າ, ພວກເຂົາມີໜ້າທີ່ໃນການນຳຄວາມຈິງເຫຼົ່ານັ້ນໄປແບ່ງປັນໃຫ້ແກ່ຊາວໂລກທັງປວງ. {GC 64.2}

ໜຶ່ງໃນສາເຫດສຳຄັນທີ່ເຮັດໃຫ້ຄຣິສຕະຈັກທີ່ແທ້ຈິງແຍກອອກຈາກຄຣິສຕະຈັກໂຣມ ເປັນເພາະຄວາມກຽດຊັງທີ່ຄຣິສຕະຈັກໂຣມມີຕໍ່ວັນສະບາໂຕທີ່ຖືກຕ້ອງຕາມຄຳສອນໃນພຣະຄຳພີ. ອຳນາດສັນຕະປາປາໄດ້ “ປະຖິ້ມຄວາມຈິງແຫ່ງສາສະໜາ” ຕາມຄຳພະຍາກອນ.³ ກົດບັນຍັດຂອງພຣະເຈົ້າຖືກຢຽບຢ້ຳລົງດິນ ໃນຂະນະທີ່ທຳນຽມ ແລະ ປະເພນີຂອງມະນຸດຖືກຍົກຍ້ອງເຊີດຊູ. ຕັ້ງແຕ່ຄຣິສຕະຈັກທັງຫຼາຍຕົກຢູ່ພາຍໃຕ້ອຳນາດຂອງສັນຕະປາປາ ພວກເຂົາຖືກບັງຄັບໃຫ້ຮັກສາວັນອາທິດເປັນວັນສັກສິດ. ໃນເມື່ອຄຳສອນທີ່ຜິດພ້ຽນ ແລະ ຄວາມງົມງວາຍແຜ່ກະຈາຍເປັນວົງກວ້າງ ມີຄົນທີ່ເຊື່ອພຣະເຈົ້າຢ່າງແທ້ຈິງຫຼາຍຄົນສັບສົນ ຈົນເຊົາເຮັດວຽກໃນວັນອາທິດໃນຂະນະທີ່ຍັງຮັກສາວັນສະບາໂຕຢູ່. ແຕ່ການກະທຳດັ່ງກ່າວບໍ່ເປັນທີ່ພໍໃຈສຳລັບພວກຜູ້ນຳຂອງລະບອບສັນຕະປາປາ. ພວກເຂົາຮຽກຮ້ອງວ່າ ຈະຕ້ອງຮັກສາວັນອາທິດໃຫ້ບໍຣິສຸດ ແລະ ຈະຕ້ອງເຮັດໃຫ້ວັນສະບາໂຕເປັນວັນສາມັນທຳມະດາ. ຖ້າຜູ້ໃດກ້າໃຫ້ກຽດວັນສະບາໂຕກໍຈະຖືກປະນາມຢ່າງຮຸນແຮງ. ມີທາງດຽວທີ່ຈະຮັກສາກົດບັນຍັດຂອງພຣະເຈົ້າໄດ້ຢ່າງສັນຕິ ນັ້ນແມ່ນການໜີຫ່າງຈາກອຳນາດຂອງຄຣິສຕະຈັກໂຣມ. {GC 65.1}

ຊາວໂວດົວແມ່ນໜຶ່ງໃນຊົນເຜົ່າທຳອິດຂອງເອີຣົບທີ່ມີພຣະຄຳພີແປເປັນພາສາຂອງຕົນເອງ. ຫຼາຍຮ້ອຍປີກ່ອນການປະຕິຮູບສາສະໜາຄັ້ງໃຫຍ່ຂອງສະຕະວັດທີ 16, ພວກເຂົາກໍມີພຣະຄຳພີສະບັບຂຽນດ້ວຍມືແລ້ວ. ຄວາມຈິງທີ່ພວກເຂົາຖືໄວ້ນັ້ນບໍຣິສຸດໄຮ້ສິ່ງເຈືອປົນ ອັນເປັນເຫດໃຫ້ພວກເຂົາຖືກກຽດຊັງ ແລະ ຖືກກົດຂີ່ຂົ່ມເຫັງເປັນພິເສດ. ຊາວໂວດົວປະກາດວ່າຄຣິສຕະຈັກໂຣມແມ່ນບາບີໂລນຕາມຄຳພະຍາກອນຂອງພຣະທຳພຣະນິມິດ. ພວກເຂົາຢືນຂຶ້ນເພື່ອຂັດຂວາງອິດທິພົນເສື່ອມເສຍຂອງຄຣິສຕະຈັກໂຣມ ເຖິງແມ່ນວ່າຈະເປັນການສ່ຽງຊີວິດກໍຕາມ. ເມື່ອການຂົ່ມເຫັງນັ້ນສືບຕໍ່ເນື່ອງເປັນເວລາດົນນານ ມີບາງຄົນຍອມປ່ຽນຈຸດເດັ່ນແຫ່ງຄວາມເຊື່ອໄປເທື່ອລະໜ້ອຍ ແຕ່ໃນຂະນະດຽວກັນມີບາງຄົນທີ່ຍັງຢຶດໝັ້ນໃນຄວາມຈິງ. ຕະຫຼອດຫຼາຍຮ້ອຍປີແຫ່ງຄວາມມືດມົນ ແລະ ການຫຼົງໄຫຼຕາມຄຳສອນທຽມເທັດນັ້ນ ມີຊາວໂວດົວທີ່ບໍ່ຍອມຮັບອຳນາດສູງສຸດຂອງຄຣິສຕະຈັກໂຣມ; ພວກເຂົາປະຕິເສດການຂາບໄຫວ້ຮູບຂອງພວກນັກບຸນ ເພາະເປັນການຂາບໄຫວ້ຮູບເຄົາລົບ, ນອກຈາກນັ້ນກໍຍັງຮັກສາວັນສະບາໂຕອັນແທ້ຈິງ. ພວກເຂົາຮັກສາຄວາມເຊື່ອທ່າມກາງກະແສຕໍ່ຕ້ານທີ່ຮຸນແຮງທີ່ສຸດ ພ້ອມທັງຢືນຢັດເພື່ອພຣະຄຳຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະ ເພື່ອຖວາຍກຽດແດ່ພຣະອົງ ເຖິງແມ່ນວ່າຈະຕ້ອງຖືກຫອກທະຫານສະວອຍ⁴ແທງທະລຸ ຫຼື ຖືກຄົນຂອງຄຣິສຕະຈັກໂຣມຈັບໄປປະຫານດ້ວຍການເຜົາໄຟກໍຕາມ. {GC 65.2}

ປ້ອມປະການແຫ່ງພູຜາເປັນທີ່ຫຼົບໄພຂອງຜູ້ທີ່ຖືກກົດຂີ່ຂົ່ມເຫັງໃນທຸກຍຸກທຸກສະໄໝ, ຊາວໂວດົວຈຶ່ງໄປລີ້ໄພໃນບ່ອນແບບນີ້ເຊັ່ນກັນ. ແສງແຫ່ງຄວາມຈິງໄດ້ສ່ອງອອກຈາກທີ່ນັ້ນທ່າມກາງຄວາມມືດແຫ່ງຍຸກກາງ. ຢູ່ບ່ອນນັ້ນ ພະຍານຝ່າຍຄວາມຈິງໄດ້ຮັກສາຄວາມເຊື່ອດັ້ງເດີມໄວ້ຕະຫຼອດໄລຍະເວລາໜຶ່ງພັນປີ. {GC 65.3}

ພຣະເຈົ້າຊົງຈັດຕຽມສະຖານທີ່ທີ່ປອດໄພໃຫ້ແກ່ຄົນຂອງພຣະອົງທ່າມກາງພູຜາອັນສູງໃຫຍ່ຕະການຕາ, ເປັນສະຖານທີ່ທີ່ເໝາະສົມສຳລັບຄວາມຈິງອັນຍິ່ງໃຫຍ່ທີ່ພຣະອົງຊົງມອບໝາຍໃຫ້ພວກເຂົາດູແລຮັກສາ. ສຳລັບຜູ້ລີ້ໄພທີ່ສັດຊື່ດັ່ງກ່າວ, ພູເຂົາເຫຼົ່ານັ້ນເປັນສັນຍະລັກແຫ່ງຄວາມຊອບທຳອັນໝັ້ນຄົງຖາວອນ ແລະ ບໍ່ປ່ຽນແປງຂອງພຣະເຢໂຮວາ. ພວກເຂົາຊີ້ໃຫ້ລູກຫຼານຫຼຽວເບິ່ງຄວາມສູງໃຫຍ່ຂອງພູເຂົາທີ່ສະຫງ່າງາມອັນຕັ້ງຢູ່ຢ່າງໝັ້ນຄົງ ແລະ ເວົ້າໃຫ້ພວກເຂົາຟັງເຖິງພຣະເຈົ້າວ່າ ໃນພຣະອົງ “ບໍ່ມີການປ່ຽນແປງ ແລະ ບໍ່ມີເງົາເນື່ອງຈາກການຊົງໝູນວຽນ.” (ຢາໂກໂບ 1:17). ພຣະຄຳຂອງພຣະອົງໝັ້ນຄົງຖາວອນເໝືອນດັ່ງພູເຂົາ. ພຣະເຈົ້າຊົງວາງຮາກຖານຂອງພູເຂົາໄວ້ຢ່າງແຂງແກ່ນ ແລະ ມີແຕ່ພຣະຫັດອັນຊົງຣິດຂອງພຣະອົງເທົ່ານັ້ນທີ່ຈະເຄື່ອນຍ້າຍມັນອອກຈາກບ່ອນຂອງມັນໄປໄດ້; ເຊັ່ນດຽວກັນ, ພຣະອົງຊົງສະຖາປະນາກົດບັນຍັດ ອັນເປັນຮາກຖານການປົກຄອງຂອງພຣະອົງໃນສະຫວັນ ແລະ ແຜ່ນດິນໂລກ. ມະນຸດສາມາດທຳລາຍກັນເອງໄດ້ ແຕ່ມະນຸດຈະຈັບພູເຂົາ ແລະ ແກວ່ງມັນລົງທະເລຍັງງ່າຍກວ່າທີ່ຈະປ່ຽນກົດບັນຍັດຂໍ້ໃດຂໍ້ໜຶ່ງຂອງພຣະເຢໂຮວາ ຫຼື ພຣະສັນຍາຂໍ້ດຽວທີ່ຊົງກ່າວໄວ້ສຳລັບຜູ້ທີ່ປະຕິບັດຕາມນ້ຳພຣະໄທຂອງພຣະອົງ. ໃນເລື່ອງການປະຕິບັດຢ່າງສັດຊື່ຕໍ່ກົດບັນຍັດຂອງພຣະເຈົ້ານັ້ນ ຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະອົງຄວນຢືນຢັດໜຽວແໜ້ນເໝືອນດັ່ງພູເຂົາທີ່ໝັ້ນຄົງບໍ່ປ່ຽນແປງ. {GC 66.1}

ຍອດເຂົາທີ່ອ້ອມຮອບຮ່ອມພູຂອງພວກເຂົານັ້ນ ເປັນພະຍານຢູ່ຕະຫຼອດເວລາເຖິງຣິດອຳນາດຂອງພຣະເຈົ້າໃນການຊົງສ້າງ ແລະ ການປົກປ້ອງຄຸ້ມຄອງຢ່າງບໍ່ເຄີຍລົ້ມເຫຼວຂອງພຣະອົງ. ຄົນທີ່ລີ້ໄພເຫຼົ່ານັ້ນໄດ້ຮຽນຮູ້ທີ່ຈະຊື່ນຊົມຍິນດີກັບສັນຍະລັກແຫ່ງການສະຖິດຢູ່ນຳຂອງພຣະເຢໂຮວາ. ພວກເຂົາບໍ່ຈົ່ມວ່າຫຍັງທີ່ຕ້ອງທົນກັບຄວາມທຸກ ແລະ ບໍ່ເຄີຍຮູ້ສຶກເຫງົາຫງອຍເມື່ອຕ້ອງຢູ່ຕາມພູເຂົາທີ່ອ້າງວ້າງເປົ່າປ່ຽວ ແຕ່ໄດ້ຂອບພຣະຄຸນພຣະເຈົ້າທີ່ພຣະອົງຊົງຈັດຕຽມບ່ອນໃຫ້ພວກເຂົາຫຼົບລີ້ໃຫ້ພົ້ນຈາກຄວາມໂກດຮ້າຍ ແລະ ຄວາມໂຫດຫ້ຽມຂອງມະນຸດ. ພວກເຂົາຊົມຊື່ນຍິນດີທີ່ສາມາດນະມັດສະການພຣະເຈົ້າຢ່າງເປັນອິດສະຫຼະ, ຫຼາຍເທື່ອເມື່ອສັດຕູໄລ່ລ່າ ພວກເຂົາກໍໜີຂຶ້ນໄປທີ່ໂງ່ນຫີນແຫ່ງເນີນພູ ແລະ ໄດ້ຮັບຄວາມປອດໄພ. ພວກເຂົາຮ້ອງເພງສັນລະເສີນພຣະເຈົ້າຈາກຍອດຜາອັນສູງຊັນ ແລະ ກອງທັບຝ່າຍສັນຕະປາປາບໍ່ສາມາດດັບສຽງເພງສັນລະ­ເສີນດັ່ງກ່າວໄດ້. {GC 66.2}

ການສຶກສາ ແລະ ຮູບແບບຄຣິສຕະຈັກ

ຄົນເຫຼົ່ານີ້ທີ່ຕິດຕາມພຣະຄຣິສເປັນຄົນບໍຣິສຸດ, ໃຊ້ຊີວິດຢ່າງລຽບງ່າຍ ແລະ ມີຄວາມຮ້ອນຮົນ. ພວກເຂົາຖືວ່າຫຼັກຄວາມຈິງມີຄຸນຄ່າສູງກວ່າດິນດອນຕອນຫຍ້າ, ເຮືອນຊານບ້ານຊ່ອງ, ຍາດຕິພີ່ນ້ອງ, ໝູ່ເພື່ອນ ແລະ ຊີວິດຂອງພວກເຂົາເອງ. ພວກເຂົາໝັ່ນສອນຫຼັກການເຫຼົ່ານີ້ແກ່ຊາວໜຸ່ມ ແລະ ສັ່ງສອນລູກຫຼານໃຫ້ຮູ້ຈັກພຣະຄຳພີຕັ້ງແຕ່ອາຍຸຍັງນ້ອຍ ໃຫ້ຖືເອົາກົດບັນຍັດຂອງພຣະເຈົ້າເປັນສິ່ງສັກສິດ. ໃນສະໄໝນັ້ນມີສຳເນົາພຣະຄຳພີໜ້ອຍ; ສະນັ້ນ, ພວກເຂົາຈຶ່ງທ່ອງຈຳຖ້ອຍຄຳອັນປະເສີດ. ຫຼາຍຄົນສາມາດທ່ອງພຣະຄຳພີເດີມ ແລະ ພຣະຄຳພີໃໝ່ເປັນບົດໆ. ຊາວໜຸ່ມຖືກສອນໃຫ້ຄິດເຖິງພຣະເຈົ້າເມື່ອເບິ່ງທຳມະຊາດ ແລະ ເມື່ອພົບກັບສິ່ງດີໆເລັກນ້ອຍໃນຊີວິດປະຈຳວັນ. ສ່ວນເດັກນ້ອຍກໍຖືກສອນໃຫ້ຂອບຄຸນພຣະອົງສຳລັບພຣະພອນທຸກຢ່າງທີ່ໄດ້ຮັບ. {GC 67.1}

ພໍ່ແມ່ທີ່ຮັກລູກມີສະຕິປັນຍາພຽງພໍທີ່ຈະບໍ່ຕາມໃຈລູກ. ອະນາຄົດຂ້າງໜ້າແມ່ນຊີວິດທີ່ລຳບາກຍາກແຄ້ນ ແລະ ອາດຈະຖືກຂ້າຍ້ອນຄວາມເຊື່ອ. ເດັກນ້ອຍຈຶ່ງຖືກສອນໃຫ້ຮູ້ຈັກອົດທົນຕັ້ງແຕ່ເຍົາໄວ ໃຫ້ຍອມເຊື່ອຟັງຜູ້ມີອຳນາດ ແຕ່ໃນຂະນະດຽວກັນໃຫ້ຮູ້ຈັກຄິດ ແລະ ປະຕິບັດດ້ວຍຕົນເອງ. ພວກເຂົາຖືກສອນຕັ້ງແຕ່ຍັງນ້ອຍໃຫ້ຮູ້ຈັກຮັບຜິດຊອບ, ໃຫ້ລະວັງຄຳເວົ້າ ແລະ ໃຫ້ຮູ້ວ່າການມິດງຽບຄືຄວາມສະຫຼາດ. ຖ້າສັດຕູໄດ້ຍິນຖ້ອຍຄຳທີ່ບໍ່ສົມຄວນເວົ້າ ອາດຈະເປັນເຫດໃຫ້ເຈົ້າຂອງຕ້ອງສ່ຽງຊີວິດ ແລະ ພີ່ນ້ອງຂອງລາວນັບຫຼາຍຮ້ອຍຄົນກໍອາດຕ້ອງສ່ຽງຊີວິດໄປນຳ, ເພາະວ່າພວກສັດຕູຂອງຄວາມຈິງເປັນດັ່ງຝູງໝາປ່າ ທີ່ໄລ່ລ່າຜູ້ທີ່ກ້າອ້າງວ່າຕົນມີສິດໃນການນັບຖືສາສະໜາ. {GC 67.2}

ຊາວໂວດົວໄດ້ສະຫຼະຖິ້ມຄວາມຈະເລີນຝ່າຍໂລກເພື່ອເຫັນແກ່ຫຼັກຄວາມຈິງ, ພວກເຂົາຈຶ່ງຂະຫຍັນໝັ່ນພຽນ ອອກເຫື່ອເທແຮງ ເພື່ອໃຫ້ໄດ້ມາເຊິ່ງອາຫານປະຈຳວັນ. ພວກເຂົາເອົາໃຈໃສ່ພັດທະນາທີ່ດິນທຸກແມັດມົນທົນຕາມພູເຂົາທີ່ພໍຈະປູກຝັງໄດ້ ຈົນຮ່ອມພູ ແລະ ແມ່ນແຕ່ເນີນເຂົາທີ່ດິນບໍ່ດີກໍກາຍເປັນພື້ນທີ່ກະສິກຳທີ່ອຸດົມສົມບູນໄປດ້ວຍຜົນລະປູກຈາກພືດພັນຢ່າງຫຼວງຫຼາຍ. ມໍລະດົກດຽວທີ່ລູກຫຼານໄດ້ຮັບຄືການຝຶກອຸປະນິໄສຂອງການຮູ້ຈັກປະຢັດ ແລະ ຮູ້ຈັກການເສຍສະຫຼະຢ່າງແທ້ຈິງ. ພວກເຂົາໄດ້ຮຽນຮູ້ວ່າຊີວິດຕ້ອງໄດ້ຮັບການຝຶກຝົນໃຫ້ມີວິໄນ ເພາະນີ້ແມ່ນພຣະປະສົງຂອງພຣະເຈົ້າ; ທຸກສິ່ງທີ່ພວກເຂົາປາຖະໜາຢູ່ນັ້ນ ແມ່ນຕ້ອງອາໄສສີ່ຢ່າງເພື່ອຈະໄດ້ມາ ນັ້ນຄືການອອກກຳລັງເຫື່ອແຮງ, ການວາງແຜນລ່ວງໜ້າ, ການເອົາໃຈໃສ່ຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງ ແລະ ຄວາມເຊື່ອວາງໃຈ. ຂະບວນການຝຶກເດັກນ້ອຍ ແລະ ສອນຊາວໜຸ່ມນັ້ນເປັນເລື່ອງທີ່ຕ້ອງອາໄສຄວາມອົດທົນ ແລະ ຄວາມອຸດສາຫະ ແຕ່ເປັນສິ່ງທີ່ປູກປັ້ນ ແລະ ຫຼໍ່ຫຼອມພວກເຂົາໃຫ້ເຕີບໂຕເປັນຜູ້ໃຫຍ່; ນີ້ແຫຼະຄືສິ່ງທີ່ຈຳເປັນສຳລັບມະນຸດຜູ້ຕົກສູ່ຄວາມບາບ ແລະ ເປັນໂຮງຮຽນທີ່ພຣະເຈົ້າຈັດຕຽມໄວ້ເພື່ອຝຶກຝົນ ແລະ ພັດທະນາມະນຸດ. ຊາວໜຸ່ມລຶ້ງເຄີຍກັບຄວາມລຳບາກ ແລະ ການອອກແຮງງານ, ແຕ່ໃນຂະນະດຽວກັນ ພວກເຂົາຍັງໄດ້ພັດທະນາສະໝອງຄວາມຄິດ ແລະ ຖືກສອນໃຫ້ຮູ້ວ່າຄວາມສາມາດທຸກຢ່າງທີ່ຕົນມີຢູ່ນັ້ນລ້ວນແຕ່ເປັນຂອງພຣະເຈົ້າ ຈຶ່ງຄວນພັດທະນາຄວາມສາມາດເຫຼົ່ານັ້ນເພື່ອການຮັບໃຊ້ພຣະອົງ. {GC 67.3}

ບັນດາຄຣິສຕະຈັກຂອງຊາວໂວດົວມີຄວາມບໍຣິສຸດ ແລະ ຄວາມລຽບງ່າຍເໝືອນຄຣິສຕະຈັກໃນຍຸກອັກຄະສາວົກ. ພວກເຂົາຢຶດຖືພຣະຄຳພີວ່າເປັນພຽງສິ່ງດຽວທີ່ຖືກຕ້ອງ, ບໍ່ຜິດພາດ ແລະ ມີອຳນາດສູງສຸດ ຈຶ່ງບໍ່ຍອມຮັບວ່າສັນຕະປາປາ ຫຼື ຜູ້ນຳຄຣິສຕະຈັກຄົນໃດມີອຳນາດສູງສຸດ. ສາສະໜາຈານຂອງຊາວໂວດົວບໍ່ເໝືອນພວກບາດຫຼວງທີ່ຫຍິ່ງຈອງຫອງຂອງຄຣິສຕະຈັກໂຣມ ເພາະວ່າພວກເຂົາເຮັດຕາມແບບຢ່າງຂອງພຣະອາຈານຂອງຕົນ ກໍຄືພຣະ­ເຢຊູ­ຄຣິສ. ພຣະອົງສະເດັດມາໃນໂລກ “ບໍ່ໄດ້ມາເພື່ອໃຫ້ຄົນອື່ນຮັບໃຊ້ຕົນ ແຕ່ມາເພື່ອຮັບໃຊ້.” (ມັດທາຍ 20:28). ພວກເຂົາລ້ຽງຝູງແກະຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະ ນຳໄປຍັງທົ່ງຫຍ້າຂຽວສົດ ແລະ ນ້ຳພຸແຫ່ງຊີວິດທີ່ມີຢູ່ໃນພຣະທຳບໍຣິສຸດຂອງພຣະອົງ. ພວກສະມາຊິກເຕົ້າໂຮມກັນຫ່າງໄກຈາກສະຖາ­ປັດຕະ­ຍະກຳທີ່ສ້າງຂຶ້ນຢ່າງອວດອົ່ງທະນົງຕົວ. ເຂົາທັງຫຼາຍບໍ່ໄດ້ນະມັດສະການໃນໂບດວິຫານທີ່ຍິ່ງໃຫຍ່ສະຫງ່າງາມ ແຕ່ຮວມຕົວກັນຢູ່ຫວ່າງເຂົາໃຕ້ຮົ່ມເງົາຂອງພູຜາ ຫຼື ຖ້າເປັນຊ່ວງເວລາທີ່ອັນຕະລາຍ ກໍຈະນະມັດສະການໃນໂງ່ນຫີນກຳບັງບ່ອນໃດບ່ອນໜຶ່ງ ເພື່ອຟັງຖ້ອຍຄຳແຫ່ງຄວາມຈິງຈາກຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະຄຣິສ. ພວກສາສະໜາຈານບໍ່ພຽງແຕ່ປະກາດຂ່າວປະເສີດ ແຕ່ຍັງໄດ້ຢ້ຽມຢາມຄົນປ່ວຍ, ສັ່ງສອນເດັກນ້ອຍ, ເຕືອນສະຕິຜູ້ຫຼົງຜິດ, ຊ່ວຍໄກ່ເກ່ຍຄວາມຂັດແຍ້ງ, ສົ່ງເສີມໃຫ້ພີ່ນ້ອງສະໝັກສະໝານສາມັກຄີ ແລະ ຮັກແພງເຊິ່ງກັນແລະກັນ. ໃນຍາມສັນຕິພວກເຂົາລ້ຽງຊີບດ້ວຍຂອງຖວາຍທີ່ສະມາຊິກນຳມາດ້ວຍໃຈສັດທາ ແຕ່ໃນຂະນະດຽວກັນ ທຸກຄົນໄດ້ຝຶກສາຍອາຊີບສຳຮອງໃດໜຶ່ງ ເພື່ອລ້ຽງຊີບໃນກໍລະນີຈຳເປັນ ເໝືອນທີ່ອາຈານໂປໂລມີອາຊີບຕັດຫຍິບຜ້າເຕັນ. {GC 68.1}

ຄັດລອກ ແລະ ທ່ອງຈຳພຣະຄຳພີ

ພວກສາສະໜາຈານໄດ້ສອນຊາວໜຸ່ມໃນສາຂາວິຊາຕ່າງໆ ໂດຍມີພຣະຄຳພີເປັນວິຊາຫຼັກ. ຊາວໜຸ່ມໄດ້ທ່ອງຈຳພຣະທຳມັດທາຍ ແລະ ພຣະທຳໂຢຮັນ ພ້ອມດ້ວຍຈົດໝາຍຕ່າງໆໃນພຣະຄຳພີໃໝ່. ພວກເຂົາເຮັດວຽກຄັດລອກພຣະຄຳພີ ເຊິ່ງບາງສະບັບມີພຣະຄຳພີໝົດທັງເຫຼັ້ມ ສ່ວນສະບັບອື່ນມີແຕ່ພຣະຄຳພີບາງສ່ວນພ້ອມດ້ວຍຄຳອະທິບາຍຈາກຜູ້ຮູ້ພຣະຄຳພີ. ໂດຍວິທີນີ້ ສົມບັດແຫ່ງຄວາມຈິງຈຶ່ງຖືກນຳອອກມາສູ່ສາຍຕາຜູ້ຄົນ ອັນເປັນຄວາມຈິງເຊິ່ງຄົນທີ່ພະຍາຍາມຍົກຕົວເອງເໜືອພຣະເຈົ້າໄດ້ປິດບັງໄວ້ມາດົນນານ. {GC 68.2}

ພວກເຂົາອົດທົນຄັດລອກພຣະຄຳພີເທື່ອລະຂໍ້ເທື່ອລະບົດຢ່າງບໍ່ຮູ້ອິດຮູ້ເມື່ອຍ ບາງຄັ້ງແມ່ນຕ້ອງຂຽນໃນຖ້ຳ ແລະ ອາໄສແສງຈາກກະບອງໄຟ. ພວກເຂົາສືບຕໍ່ເຮັດວຽກ ເພື່ອພຣະປະສົງຂອງພຣະເຈົ້າທີ່ເປີດເຜີຍໄວ້ໃນພຣະຄຳພີຈະໄດ້ຮັບການເຜີຍແຜ່ ແລະ ສ່ອງແສງອອກໄປດັ່ງທອງຄຳບໍຣິສຸດ. ມີແຕ່ຄົນທັງຫຼາຍທີ່ຝ່າຟັນອຸປະສັກເພື່ອຄັດລອກພຣະຄຳພີເທົ່ານັ້ນ ທີ່ຮູ້ວ່າຄວາມລຳບາກທີ່ຕ້ອງປະເຊີນໄດ້ຊ່ວຍໃຫ້ພຣະປະສົງຂອງພຣະເຈົ້າມີຄວາມສະຫວ່າງສະໄຫວ, ຄວາມແຈ່ມແຈ້ງ ແລະ ມີຣິດອຳນາດຫຼາຍຂຶ້ນສ່ຳໃດ. ມີທູດສະຫວັນອ້ອມຮອບຄົນເຫຼົ່ານີ້ທີ່ມຸ່ງໝັ້ນເຮັດວຽກຢ່າງສັດຊື່. {GC 69.1}

ຊາຕານໄດ້ຊຸກຍູ້ໃຫ້ພວກບາດຫຼວງ ແລະ ຜູ້ນຳຄຣິສຕະຈັກຝ່າຍສັນຕະປາປາ ໃຫ້ທັບຖົມພຣະຄຳແຫ່ງຄວາມຈິງພາຍໃຕ້ກອງຂີ້ເຫຍື້ອແຫ່ງຄວາມເທັດ, ຄຳສອນທີ່ຜິດພ້ຽນ ແລະ ຄວາມງົມງວາຍ. ແຕ່ພຣະຄຳນັ້ນໄດ້ຮັບການຮັກສາໄວ້ຢ່າງອັດສະຈັນ ຜ່ານໄລຍະເວລາອັນດົນນານແຫ່ງສະໄໝຍຸກມືດ. ພຣະຄຳຂອງພຣະເຈົ້າໄດ້ຮັບການປະທັບຕາຂອງພຣະອົງ ບໍ່ແມ່ນຮອຍປະທັບຂອງມະນຸດ. ມີຄົນພະຍາຍາມຢ່າງບໍ່ຮູ້ອິດຮູ້ເມື່ອຍ ເພື່ອບິດເບືອນຄວາມໝາຍທີ່ເຂົ້າໃຈງ່າຍໃນພຣະຄຳພີ, ຄົນເຫຼົ່ານີ້ພະຍາຍາມໃຫ້ຂໍ້ພຣະຄຳພີຂັດແຍ້ງກັນເອງ, ແຕ່ພຣະຄຳຂອງພຣະເຈົ້າສາມາດທົນຕໍ່ພະຍຸທີ່ພັດຖະຫຼົ່ມໃສ່ ຄືກັນກັບເຮືອຂອງໂນອາທີ່ລອຍຢູ່ເໜືອຄື້ນທະເລທີ່ພັດພາ. ພຣະຄຳພີປຽບສະເໝືອນສາຍແຮ່ເງິນ ແລະ ຄຳທີ່ເຊື່ອງຊ່ອນຂອງມີຄ່າຢູ່ໃຕ້ດິນ ຜູ້ທີ່ຢາກຮູ້ຄວາມປະເສີດໃນພຣະຄຳພີຈະຕ້ອງຂຸດຄົ້ນອອກມາ; ມີແຕ່ຄົນໃຈຖ່ອມທີ່ສະແຫວງຫາດ້ວຍການອະທິຖານ ແລະ ຄວາມຈິງໃຈເທົ່ານັ້ນທີ່ຈະຄົ້ນພົບ. ພຣະເຈົ້າຊົງມີພຣະປະສົງໃຫ້ພຣະຄຳພີເປັນຕຳລາຮຽນໃຫ້ແກ່ມະນຸດສະໂລກ ເພື່ອໃຫ້ຄົນໃນທຸກຍຸກທຸກສະໄໝໄດ້ສຶກສາ ທັງໃນໄວເດັກ, ໄວໜຸ່ມສາວ ແລະ ໄວຜູ້ໃຫຍ່. ພຣະເຈົ້າປະທານພຣະຄຳຂອງພຣະອົງແກ່ມະນຸດ ເພື່ອເປີດເຜີຍໃຫ້ພວກເຂົາຮູ້ຈັກພຣະອົງ. ທຸກຄັ້ງທີ່ມີການຄົ້ນພົບຄວາມຈິງຂໍ້ໃໝ່ ກໍເຮັດໃຫ້ຮູ້ຈັກພຣະເຈົ້າຫຼາຍຂຶ້ນ ເພາະຖ້ອຍຄຳເຫຼົ່ານັ້ນແມ່ນພຣະຄຳຂອງພຣະອົງ. ການສຶກສາພຣະຄຳພີແມ່ນວິທີທີ່ພຣະເຈົ້າຊົງກຳນົດໄວ້ ເພື່ອໃຫ້ມະນຸດສະໜິດຕິດແທດກັບພຣະຜູ້ສ້າງ ແລະ ເພື່ອໃຫ້ພວກເຂົາຮູ້ຈັກພຣະປະສົງຂອງພຣະອົງໄດ້ແຈ່ມແຈ້ງຍິ່ງຂຶ້ນ. ພຣະຄຳພີເປັນສື່ກາງລະຫວ່າງພຣະເຈົ້າກັບມະນຸດ. {GC 69.2}

ປະກາດຂ່າວປະເສີດໃນສັງຄົມທີ່ຕໍ່ຕ້ານ

ຊາວໂວດົວຖືວ່າ ຄວາມຢຳເກງພຣະເຈົ້າເປັນຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຂອງປັນຍາ, ແຕ່ໃນຂະນະດຽວກັນພວກເຂົາກໍຍອມຮັບວ່າການຕິດຕໍ່ຄົບຄ້າກັບສັງຄົມໂລກ, ການຮຽນຮູ້ນິໄສຄົນ ແລະ ການເຮັດວຽກຢ່າງຮ້ອນຮົນມີຄວາມສຳຄັນເຊັ່ນກັນເພາະສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ຈະຊ່ວຍພັດທະນາສະໝອງ ແລະ ຝຶກການສັງເກດ. ຊາວໜຸ່ມບາງຄົນຖືກສົ່ງໄປຮຽນໃນສະຖາບັນການສຶກສາທີ່ປະເທດຝຣັ່ງ ຫຼື ປະເທດອີຕາລີ ເພາະມີໂອກາດຮ່ຳຮຽນໄດ້ກວ້າງ ແລະ ສູງຂຶ້ນກວ່າໂຮງຮຽນທັງຫຼາຍຂອງພວກເຂົາທີ່ສ້າງຂຶ້ນຕາມພູຜາ. ຊາວໜຸ່ມທີ່ໄປຮຽນເຊັ່ນນີ້ຖືກທົດລອງຫຼາຍຢ່າງ; ພວກເຂົາໄດ້ເຫັນຄວາມຊົ່ວຊ້າຂອງຄົນ ແລະ ຕ້ອງຮັບມືກັບຜູ້ທີ່ຊາຕານໃຊ້ມາໃຫ້ແນະນຳຄວາມເທັດຢ່າງແນບນຽນ ແລະ ສອນດ້ວຍການຫຼອກລວງທີ່ອັນຕະລາຍທີ່ສຸດ. ແຕ່ການສຶກສາໃນໄວເດັກໄດ້ກຽມພວກເຂົາເພື່ອຮັບມືກັບສິ່ງເຫຼົ່ານີ້. {GC 69.3}

ຊາວໜຸ່ມຖືກສອນບໍ່ໃຫ້ໄວ້ໃຈຜູ້ໃດໃນສະຖາບັນການສຶກສາທີ່ຕົນໄປຮຽນນັ້ນ. ພວກເຂົາໄດ້ຫຍິບເສື້ອຜ້າໃຫ້ມີກະເປົ໋າລັບ ເພື່ອເຊື່ອງສິ່ງທີ່ລ້ຳຄ່າທີ່ສຸດ ກໍຄືສຳເນົາພຣະຄຳພີ. ຄົນເຫຼົ່ານີ້ໄດ້ເອົາຜົນງານຄັດລອກພຣະຄຳພີທີ່ໃຊ້ເວລາຫຼາຍເດືອນຫຼາຍປີຕິດຕົວໄປນຳ ແລະ ເມື່ອໃດທີ່ມີໂອກາດແບ່ງປັນໂດຍບໍ່ຖືກຈັບຜິດ ກໍຈະແບ່ງເອກະສານພຣະຄຳພີສ່ວນໜຶ່ງໃຫ້ຄົນທີ່ເບິ່ງຄືພ້ອມທີ່ຈະຮັບຄວາມຈິງ. ຄົນໜຸ່ມຊາວໂວດົວໄດ້ຮັບການຝຶກຝົນເພື່ອຈຸດປະສົງນີ້ຕັ້ງແຕ່ເປັນແອນ້ອຍນັ່ງຕັກແມ່; ພວກເຂົາເຂົ້າໃຈໜ້າທີ່ຂອງຕົນເອງ ແລະ ເຮັດວຽກງານນັ້ນດ້ວຍຄວາມສັດຊື່. ມີຄົນກັບໃຈໃນສະຖາບັນການສຶກສາເຫຼົ່ານັ້ນ ແລະ ຫຼາຍຄັ້ງຫຼັກຄວາມຈິງໄດ້ແຜ່ລາມໄປທົ່ວສະຖາບັນການສຶກສາ ແຕ່ຜູ້ນຳຝ່າຍສັນຕະປາປາບໍ່ສາມາດຊອກຮູ້ທີ່ມາຂອງຄຳສອນທີ່ພວກຕົນຕູ່ວ່າເປັນຄວາມເທັດທີ່ເຮັດໃຫ້ຄົນເສື່ອມເສຍ. {GC 70.1}

ພຣະວິນຍານຂອງພຣະຄຣິສເປັນພຣະວິນຍານແຫ່ງການປະກາດ. ສິ່ງທຳອິດທີ່ຄົນກັບໃຈໃໝ່ຢາກເຮັດກໍຄື ນຳຄົນອື່ນໃຫ້ຮູ້ຈັກພຣະ­ຜູ້ຊ່ວຍ­ໃຫ້ລອດເໝືອນທີ່ຕົນໄດ້ຮູ້ຈັກ. ພວກຄຣິສຕຽນຊາວໂວດົວເປັນແບບນັ້ນເຊັ່ນກັນ. ຄົນເຫຼົ່ານັ້ນຮູ້ສຶກວ່າ ພຣະເຈົ້າບໍ່ພຽງແຕ່ຕ້ອງການໃຫ້ພວກເຂົາຮັກສາຄວາມຈິງໃຫ້ບໍຣິສຸດໃນຄຣິສຕະຈັກຂອງຕົນເອງເທົ່ານັ້ນ ແຕ່ພວກເຂົາມີໜ້າທີ່ໃນການສ່ອງສະຫວ່າງໄປຍັງຄົນທີ່ຢູ່ໃນຄວາມມືດ ແລະ ນຳພຣະຄຳອັນຊົງຣິດຂອງພຣະເຈົ້າໄປປະກາດເພື່ອປົດແອກຂອງລະບອບສັນຕະປາປາອີກນຳ. ພວກສາສະໜາຈານຊາວໂວດົວໄດ້ຮັບການຝຶກອົບຮົມໃຫ້ເປັນນັກປະກາດ, ສ່ວນຊາວໜຸ່ມທຸກຄົນທີ່ຄິດຢາກເປັນສາສະໜາຈານ ກໍຕ້ອງມີປະສົບການໃນການປະກາດເສຍກ່ອນ. ທຸກຄົນຕ້ອງຮັບໃຊ້ດ້ວຍການປະກາດຢູ່ສາມປີໃນບ່ອນທີ່ມີຄົນຮູ້ຈັກພຣະເຈົ້າໜ້ອຍກ່ອນທີ່ຈະຮັບຕຳແໜ່ງເປັນອາຈານປະຈຳໂບດຢູ່ບ້ານ. ການຮັບໃຊ້ດັ່ງກ່າວຕ້ອງອາໄສການເສຍສະຫຼະຕັ້ງແຕ່ເລີ່ມຕົ້ນ ຈຶ່ງເປັນການຝຶກຝົນທີ່ເໝາະສົມສຳລັບຊີວິດອາຈານປະຈຳໂບດໃນສະໄໝທີ່ທ້າທາຍຈິດວິນຍານຂອງຄົນ. ຊາວໜຸ່ມທີ່ໄດ້ຮັບການເຈີມຕັ້ງໃຫ້ເປັນສາສະໜາຈານຮູ້ວ່າສິ່ງທີ່ລໍຖ້າຢູ່ຂ້າງໜ້າບໍ່ແມ່ນຄວາມຮັ່ງມີ ຫຼື ກຽດຕິຍົດສັກສີຝ່າຍໂລກ ແຕ່ແມ່ນຊີວິດທີ່ຕ້ອງສູ້ຊົນໃນການເຮັດວຽກໜັກ, ສ່ຽງອັນຕະລາຍ ແລະ ອາດຈະຕ້ອງເສຍຊີວິດຍ້ອນຄວາມເຊື່ອ. ພວກຊາວໜຸ່ມຖືກສົ່ງອອກໄປປະກາດເປັນຄູ່ ເໝືອນຕອນທີ່ພຣະເຢຊູໄດ້ສົ່ງພວກສາວົກຂອງພຣະອົງອອກໄປ ຄືມີຊາວໜຸ່ມຄົນໜຶ່ງ ແລະ ສ່ວນຫຼາຍກໍມີຜູ້ອາວຸໂສຄົນໜຶ່ງທີ່ມີປະສົບການ. ຜູ້ອາວຸໂສນັ້ນມີໜ້າທີ່ອົບຮົມສັ່ງສອນ ແລະ ໃຫ້ຄຳແນະນຳ ສ່ວນຊາວໜຸ່ມນັ້ນມີໜ້າທີ່ເອົາໃຈໃສ່ຕໍ່ການສັ່ງສອນດັ່ງກ່າວ. ບາງຄັ້ງທັງສອງກໍແຍກກັນເຮັດວຽກຄົນລະບ່ອນ ແຕ່ກໍມາພົບກັນເລື້ອຍໆເພື່ອອະທິຖານ, ປຶກສາຫາລືກັນ ແລະ ເສີມຄວາມເຊື່ອເຊິ່ງກັນແລະກັນ. {GC 70.2}