5 ຈອນ ໄວຄຼິບ

ຕົ້ນສະບັບພາສາອັງກິດ

ເຖິງເວລາແປພຣະຄຳພີ

ກ່ອນສະໄໝການປະຕິຮູບສາສະໜາຄັ້ງໃຫຍ່ໃນສະຕະວັດທີ 16 ມີສຳເນົາພຣະຄຳພີຈຳນວນໜ້ອຍທີ່ສຸດ ແຕ່ພຣະເຈົ້າບໍ່ຍອມປ່ອຍໃຫ້ພຣະຄຳຂອງພຣະອົງຖືກທຳລາຍຈົນໝົດກ້ຽງ; ຄວາມຈິງໃນພຣະຄຳພີຈະຕ້ອງບໍ່ຖືກປິດບັງໄວ້ຕະຫຼອດໄປ. ພຣະອົງສາມາດປົດປ່ອຍພຣະຄຳແຫ່ງຊີວິດໄດ້ຢ່າງງ່າຍດາຍ ເໝືອນທີ່ພຣະອົງເຄີຍເປີດປະຕູຄຸກ ເພື່ອໃຫ້ຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະອົງເປັນອິດສະຫຼະ. ພຣະວິນຍານຂອງພຣະເຈົ້າຊົງດົນໃຈຄົນໃນປະເທດຕ່າງໆທົ່ວເອີຣົບໃຫ້ຄົ້ນຫາຄວາມຈິງ ເໝືອນຄົນທີ່ຂຸດຄົ້ນຫາຊັບສົມບັດທີ່ເຊື່ອງໄວ້. ພຣະເຈົ້າຊົງນຳຄົນເຫຼົ່ານີ້ໃຫ້ອ່ານພຣະຄຳພີ ພວກເຂົາຈຶ່ງສຶກສາຄົ້ນຄວ້າຖ້ອຍຄຳອັນສັກສິດດ້ວຍໃຈຈົດໃຈຈໍ່. ພວກເຂົາຍິນດີຮັບເອົາແສງສະຫວ່າງແຫ່ງຄວາມຈິງ ບໍ່ວ່າຈະຕ້ອງແລກດ້ວຍສິ່ງໃດກໍຕາມ. ເຖິງແມ່ນວ່າຄົນເຫຼົ່ານີ້ບໍ່ເຂົ້າໃຈທຸກປະເດັນຢ່າງແຈ່ມແຈ້ງ ແຕ່ກໍສາມາດເຂົ້າໃຈຄວາມຈິງຫຼາຍຢ່າງທີ່ຖືກປິດບັງໄວ້ມາແສນນານ. ໃນຖານະຜູ້ປະກາດທີ່ສະຫວັນສົ່ງມາ ພວກເຂົາອອກໄປທຳລາຍໂສ້ແຫ່ງຄວາມເທັດ ແລະ ຄວາມງົມງວາຍ, ແລະຮຽກຮ້ອງໃຫ້ຄົນທີ່ເຄີຍຖືກຄອບງຳ ໃຫ້ລຸກຂຶ້ນຢືນຢັນເຖິງເສລີພາບຂອງຕົນ. {GC 79.1}

ນອກຈາກທ່າມກາງຊາວໂວດົວແລ້ວ ເປັນເວລາຫຼາຍຍຸກຫຼາຍສະໄໝທີ່ພຣະຄຳຂອງພຣະເຈົ້າຖືກຈຳກັດໄວ້ໃນພາສາທີ່ມີແຕ່ຜູ້ທີ່ມີການສຶກສາເທົ່ານັ້ນເຂົ້າໃຈໄດ້; ເຖິງເວລາແລ້ວທີ່ພຣະຄຳຂອງພຣະເຈົ້າຈະຖືກແປ ເພື່ອໃຫ້ຄົນໃນດິນແດນຕ່າງໆໄດ້ອ່ານໃນພາສາຂອງຕົນ. ຍາມທ່ຽງຄືນແຫ່ງສະໄໝຍຸກມືດໄດ້ຜ່ານໄປແລ້ວ ຊົ່ວໂມງແຫ່ງຄວາມມືດມົນກຳລັງເລືອນລາງຈາງຫາຍໄປ ແລະ ສັນຍະລັກແຫ່ງຮຸ່ງອາລຸນທີ່ກຳລັງຈະມາເຖິງ ປາກົດຂຶ້ນໃນຫຼາຍປະເທດ. {GC 79.2}

ດາວຮຸ່ງອາລຸນແຫ່ງການປະຕິຮູບສາສະໜາຄັ້ງໃຫຍ່

ໃນສະຕະວັດທີ 14 “ດາວຮຸ່ງອາລຸນແຫ່ງການປະຕິຮູບສາສະໜາຄັ້ງໃຫຍ່” ໄດ້ປາກົດຂຶ້ນຢູ່ປະເທດອັງກິດ ກໍຄືທ່ານຈອນ ໄວຄຼິບ (John Wycliffe). ເພິ່ນເປັນກະບອກສຽງໃນການປະຕິຮູບບໍ່ພຽງແຕ່ສຳລັບປະເທດອັງກິດເທົ່ານັ້ນ ແຕ່ສຳລັບທຸກປະເທດທີ່ມີການນັບຖືສາສະໜາຄຣິສ. ການຄັດຄ້ານຕໍ່ຄຣິສຕະຈັກໂຣມທີ່ເພິ່ນມີໂອກາດປະກາດຢູ່ນັ້ນ ຈະບໍ່ມີວັນຖືກປິດໃຫ້ງຽບອີກຕໍ່ໄປ. ການຄັດຄ້ານຄັ້ງນັ້ນໄດ້ເປີດການຕໍ່ສູ້ ເຊິ່ງສົ່ງຜົນໃຫ້ເກີດການປົດປ່ອຍໃນລະດັບບຸກຄົນ, ຄຣິສຕະຈັກ ແລະ ລະດັບປະເທດ. {GC 80.1}

ທ່ານໄວຄຼິບໄດ້ຮັບການສຶກສາສູງ ແລະ ເພິ່ນຖືວ່າການຢຳເກງພຣະເຈົ້າເປັນຈຸດເລີ່ມຕົ້ນແຫ່ງປັນຍາ. ຕອນຮຽນຢູ່ລະດັບວິທະຍາໄລ ເພິ່ນມີຊື່ສຽງໃນດ້ານຄວາມເຊື່ອສັດທາທີ່ແຮງກ້າ, ພ້ອມທັງຄວາມສາມາດຫຼາກຫຼາຍທີ່ໂດດເດັ່ນ ແລະ ເປັນນັກວິຊາການທີ່ຮອບດ້ານ. ດ້ວຍຄວາມຫິວກະຫາຍໃນຄວາມຮູ້ ເພິ່ນໄດ້ພະຍາຍາມທຳຄວາມເຂົ້າໃຈກັບທຸກສາຂາວິຊາ. ເພິ່ນໄດ້ສຶກສາປັດຊະຍາຂອງພວກນັກວິຊາການ, ມະຕິຕ່າງໆຂອງສະພາຄຣິສຕະຈັກ ແລະ ກົດໝາຍຝ່າຍການປົກຄອງ ໂດຍສະເພາະທີ່ກ່ຽວຂ້ອງກັບປະເທດຂອງເພິ່ນເອງ. ພື້ນຖານການສຶກສາອັນລ້ຳຄ່າເຫຼົ່ານີ້ ໄດ້ປາກົດໃຫ້ເຫັນຢ່າງຊັດເຈນໃນວຽກງານຂອງເພິ່ນໃນໄລຍະຕໍ່ມາ. ການເຂົ້າໃຈຢ່າງຖີ່ຖ້ວນເຖິງຫຼັກປັດຊະຍາໃນຍຸກສະໄໝຂອງເພິ່ນ ຊ່ວຍໃຫ້ເພິ່ນສາມາດເປີດເຜີຍຂໍ້ຜິດພາດຂອງປັດຊະຍາດັ່ງກ່າວ, ແລະດ້ວຍການສຶກສາກົດໝາຍຂອງຊາດ ແລະ ກົດລະບຽບຂອງຄຣິສຕະຈັກ ເພິ່ນພ້ອມທີ່ຈະມີສ່ວນໃນການຕໍ່ສູ້ຄັ້ງໃຫຍ່ ເພື່ອສິດເສລີພາບທາງດ້ານຝ່າຍພົນລະເມືອງ ແລະ ສາສະໜາ. ນອກຈາກທີ່ເພິ່ນສາມາດນຳໃຊ້ພຣະຄຳຂອງພຣະເຈົ້າເປັນອາວຸດໃນການຕໍ່ສູ້ ເພິ່ນກໍຍັງເຂົ້າໃຈຫຼັກວິຊາຂອງສະຖາບັນການສຶກສາ ແລະ ຮູ້ກົນລະຍຸດຕ່າງໆຂອງພວກນັກວິຊາການ. ໄວຄຼິບເປັນຄົນສະຫຼາດ ແລະ ມີຄວາມຮອບຮູ້ ຈົນເປັນທີ່ເຄົາລົບຕໍ່ທັງຜູ້ເປັນມິດ ແລະ ຜູ້ເປັນສັດຕູ. ພັກພວກຂອງເພິ່ນພໍໃຈທີ່ນັກຕໍ່ສູ້ຂອງພວກເຂົາມີຄວາມໂດດເດັ່ນທີ່ສຸດທ່າມກາງປັນຍາຊົນລະດັບຊາດ; ສ່ວນສັດຕູຂອງເພິ່ນ ກໍບໍ່ສາມາດໝິ່ນປະໝາດການປະຕິຮູບສາສະໜາດ້ວຍການອ້າງວ່າ ຜູ້ນຳການປະຕິຮູບນັ້ນເປັນຄົນໂງ່ຈ້າ ຫຼື ເປັນຄົນຫົວອ່ອນ. {GC 80.2}

ເມື່ອໄວຄຼິບຍັງຮຽນຢູ່ວິທະຍາໄລເພິ່ນເລີ່ມສຶກສາພຣະຄຳພີ. ໃນສະໄໝນັ້ນ ພຣະຄຳພີມີແຕ່ໃນພາສາດັ້ງເດີມ ແລະ ມີແຕ່ນັກວິຊາການເທົ່ານັ້ນທີ່ສາມາດເຂົ້າເຖິງແຫຼ່ງຄວາມຈິງເຊິ່ງຖືກປິດບັງໄວ້ຈາກຄົນຊົນຊັ້ນທີ່ໄຮ້ການສຶກສາ. ດ້ວຍເຫດນີ້, ຈຶ່ງເປັນການປູທາງໃຫ້ໄວຄຼິບເຮັດພາລະກິດການປະຕິຮູບໃນອະນາຄົດ. ກ່ອນໜ້ານັ້ນເຄີຍມີນັກວິຊາການສຶກສາພຣະຄຳຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະ ໄດ້ຄົ້ນພົບຄວາມຈິງອັນຍິ່ງໃຫຍ່ເຖິງພຣະຄຸນທີ່ພຣະອົງປະທານມາໂດຍບໍ່ຄິດມູນຄ່າ. ພວກເຂົາໄດ້ເຜີຍແຜ່ເລື່ອງຄວາມຈິງນີ້ໃນຄຳສອນຂອງຕົນ ແລະ ໄດ້ນຳຄົນອື່ນໃຫ້ຫັນມາຫາພຣະຄຳແຫ່ງຊີວິດ. {GC 80.3}

ເມື່ອທ່ານໄວຄຼິບເລີ່ມສົນໃຈໃນການສຶກສາພຣະຄຳພີ ເພິ່ນໄຕ່ຕອງຢ່າງລະອຽດຖີ່ຖ້ວນ ແບບດຽວກັນທີ່ຊ່ວຍໃຫ້ເພິ່ນມີຄວາມຊຳນານໃນຫຼັກວິຊາການຕ່າງໆ. ກ່ອນໜ້ານີ້ ເພິ່ນຮູ້ສຶກວ່າຊີວິດຂາດບາງສິ່ງບາງຢ່າງທີ່ສຳຄັນ ເຊິ່ງການສຶກສາດ້ານວິຊາການ ແລະ ຫຼັກຄຳສອນຂອງຄຣິສຕະຈັກບໍ່ສາມາດຕອບສະໜອງໄດ້. ແຕ່ເພິ່ນພົບວ່າ ພຣະຄຳຂອງພຣະເຈົ້າໃຫ້ຄຳຕອບຢ່າງຈະແຈ້ງ ເຊິ່ງເພິ່ນບໍ່ເຄີຍພົບຢູ່ໃນສິ່ງອື່ນມາກ່ອນ ກໍຄືແຜນການແຫ່ງຄວາມລອດ ແລະ ພຣະຄຣິສໃນຖານະຜູ້ແກ້ຄວາມແຕ່ພຽງຜູ້ດຽວສຳລັບມະນຸດ. ໄວຄຼິບຈຶ່ງອຸທິດຕົນໃນການຮັບໃຊ້ພຣະຄຣິສ ແລະ ຕັ້ງໃຈທີ່ຈະປະກາດຄວາມຈິງທີ່ເພິ່ນໄດ້ຄົ້ນພົບ. {GC 81.1}

ທ່ານໄວຄຼິບກໍເໝືອນກັບນັກປະຕິຮູບລຸ້ນຫຼັງ ທີ່ເລີ່ມພາລະກິດຂອງຕົນ ໂດຍບໍ່ໄດ້ເຫັນລ່ວງໜ້າວ່າມັນຈະນຳໄປສູ່ສິ່ງໃດ. ເພິ່ນບໍ່ໄດ້ຕັ້ງຕົວຕໍ່ຕ້ານຄຣິສຕະຈັກໂຣມ ແຕ່ການອຸທິດຕົນເພື່ອຄວາມຈິງໄດ້ນຳເພິ່ນໃຫ້ຂັດແຍ້ງກັບຄວາມເທັດຢ່າງຫຼີກລ່ຽງບໍ່ໄດ້. ຍິ່ງເພິ່ນມອງເຫັນຄຳສອນທຽມເທັດຂອງລະບອບສັນຕະປາປາເທົ່າໃດ ເພິ່ນກໍນຳສະເໜີຫຼັກຄຳສອນໃນພຣະຄຳພີດ້ວຍໃຈຮ້ອນຮົນຫຼາຍຍິ່ງຂຶ້ນເທົ່ານັ້ນ. ເພິ່ນເຫັນວ່າຄຣິສຕະຈັກໂຣມໄດ້ປະຖິ້ມພຣະຄຳຂອງພຣະເຈົ້າ ເພື່ອຮັບເອົາທຳນຽມປະເພນີຂອງມະນຸດ ເພິ່ນຈຶ່ງກ່າວໂທດພວກບາດຫຼວງຢ່າງກ້າຫານທີ່ກີດກັນປະຊາຊົນບໍ່ໃຫ້ເຂົ້າເຖິງພຣະຄຳພີ ພ້ອມທັງຮຽກຮ້ອງຕ້ອງການໃຫ້ພວກເຂົາຄືນພຣະຄຳພີແກ່ປະຊາຊົນ ແລະ ໃຫ້ພຣະຄຳພີມີອຳນາດໃນຄຣິສຕະຈັກອີກ. ໄວຄຼິບເປັນອາຈານທີ່ຫ້າວຫັນ ແລະ ມີຄວາມສາມາດ ທັງເປັນນັກເທດທີ່ມີສິລະປະໃນການເວົ້າ, ສ່ວນຊີວິດປະຈຳວັນຂອງເພິ່ນກໍສະທ້ອນໃຫ້ເຫັນເຖິງຄວາມຈິງທີ່ເພິ່ນເທດສະໜາ. ຄົນທົ່ວໄປວາງໃຈ ແລະ ນັບຖືເພິ່ນໃນຖານະທີ່ເພິ່ນມີຄວາມຮູ້ໃນພຣະຄຳພີຢ່າງດີ, ສອນດ້ວຍເຫດຜົນ, ມີຊີວິດທີ່ບໍຣິສຸດ, ມີຄວາມກ້າຫານທີ່ບໍ່ທໍ້ຖອຍ ແລະ ມີຄວາມຊື່ສັດສຸດຈະຣິດທີ່ໝັ້ນຄົງແນ່ວແນ່. ຫຼາຍຄົນບໍ່ພໍໃຈກັບຄວາມເຊື່ອຖືເດີມຂອງຕົນ ເມື່ອພວກເຂົາເຫັນຄວາມໄຮ້ສິນລະທຳທີ່ປາກົດຂຶ້ນໃນຄຣິສຕະຈັກໂຣມ ພວກເຂົາຈຶ່ງຮັບເອົາຄວາມຈິງທີ່ໄວຄຼິບສອນດ້ວຍຄວາມຊົມຊື່ນຍິນດີທີ່ບໍ່ສາມາດປິດບັງໄວ້ໄດ້; ແຕ່ພວກຜູ້ນຳຝ່າຍສັນຕະປາປາໂກດຮ້າຍ ເມື່ອຮູ້ວ່ານັກປະຕິຮູບຄົນນີ້ ກຳລັງມີອິດທິພົນຫຼາຍກວ່າພວກເຂົາ. {GC 81.2}

ຄວາມຊົ່ວທີ່ຕ້ອງຕໍ່ຕ້ານ

ໄວຄຼິບມີທັກສະອັນຫຼັກແຫຼມໃນການສັງເກດຄວາມເທັດ; ເພິ່ນຕໍ່ຕ້ານນະໂຍບາຍຕ່າງໆຂອງຄຣິສຕະຈັກໂຣມທີ່ໃຊ້ອຳນາດຢ່າງເກີນຄວນໂດຍປາສະຈາກຄວາມຢ້ານກົວ. ໃນລະຫວ່າງທີ່ຮັບໜ້າທີ່ເປັນບາດຫຼວງປະຈຳຣາຊສຳນັກ ເພິ່ນຢືນຢັນຕໍ່ສູ້ກັບນະໂຍບາຍຂອງສັນຕະປາປາທີ່ໃຫ້ກະສັດອັງກິດເສຍຄ່າບັນນາການ ໂດຍສະແດງໃຫ້ເຫັນວ່າຈຸດຢືນຂອງສັນຕະປາປາ ທີ່ອ້າງວ່າມີອຳນາດເໜືອບັນດາກະສັດທັງຫຼາຍໃນໂລກນັ້ນ ບໍ່ສົມເຫດສົມຜົນ ແລະ ຂັດຕໍ່ພຣະຄຳພີ. ຂໍ້ຮຽກຮ້ອງຂອງສັນຕະປາປາສ້າງຄວາມຂຸ່ນເຄືອງອັນໃຫຍ່ຫຼວງໃຫ້ແກ່ຄົນທັງຫຼາຍ; ດັ່ງນັ້ນ, ຄຳສອນຂອງໄວຄຼິບຈຶ່ງມີອິດທິພົນຕໍ່ຄວາມຄິດຂອງຄົນຊັ້ນປັນຍາຊົນໃນຊາດ. ກະສັດພ້ອມດ້ວຍພວກຂຸນນາງໄດ້ຮ່ວມມືກັນເພື່ອປະຕິເສດການແອບອ້າງອຳນາດການປົກຄອງຂອງສັນຕະປາປາ ແລະ ການຖວາຍຄ່າບັນນາການໃຫ້ເພິ່ນ. ດ້ວຍເຫດນີ້, ອຳນາດຂອງສັນຕະປາປາຈຶ່ງຖືກບັນທອນລົງຢ່າງໜັກໜ່ວງໃນປະເທດອັງກິດ. {GC 82.1}

ຄວາມຊົ່ວອີກເລື່ອງໜຶ່ງທີ່ນັກປະຕິຮູບຜູ້ນີ້ດຳເນີນການຕໍ່ສູ້ຢ່າງເດັດດ່ຽວເປັນເວລາຍາວນານນັ້ນ ຄືຄະນະຕ່າງໆຂອງພຣະກາໂຕລິກ. ພວກພຣະກາໂຕລິກເຫຼົ່ານີ້ເໝືອນຝູງຕັກກະແຕນທີ່ກະຈັດກະຈາຍຢູ່ທົ່ວປະເທດອັງກິດ ແລະ ເປັນຮອຍດ່າງໃນຄວາມຈະເລີນຮຸ່ງເຮືອງຂອງປະເທດຊາດ. ບໍ່ວ່າຈະເປັນເລື່ອງຄວາມຂະຫຍັນໝັ່ນພຽນ, ການສຶກສາ ຫຼື ສິນລະທຳ ທັງໝົດນີ້ລ້ວນແຕ່ໄດ້ຮັບອິດທິພົນຢ່າງຮຸນແຮງຈາກການເຄື່ອນໄຫວຂອງພວກເຂົາ. ການຢູ່ລ້າ ແລະ ການທ່ຽວຂໍທານຂອງພວກພຣະກາໂຕລິກ ບໍ່ພຽງແຕ່ເປັນການສິ້ນເປືອງຊັບສິນຂອງປະຊາຊົນທີ່ໜັກໜາເທົ່ານັ້ນ ແຕ່ເປັນເຫດໃຫ້ຄົນດູຖູກວຽກງານທີ່ເປັນປະໂຫຍດອີກດ້ວຍ, ຄົນໜຸ່ມສາວຈຶ່ງຂາດສິນລະທຳຈົນເສຍຄົນ. ຫຼາຍຄົນຖືກພຣະກາໂຕລິກຊັກຈູງໃຫ້ເຂົ້າສຳນັກຄຸນພໍ່ຄຸນແມ່ ເພື່ອອຸທິດຊີວິດໃຫ້ກັບການບວດໃນຖານະບາດຫຼວງ ຫຼື ແມ່ຊີ ໂດຍບໍ່ໄດ້ຮັບການເຫັນດີຍິນຍອມຂອງຜູ້ປົກຄອງ; ຊ້ຳບໍ່ໜຳ, ກໍຍັງບໍ່ໄດ້ແຈ້ງໃຫ້ພໍ່ແມ່ຮັບຊາບ ແຕ່ກັບລັກບວດແມ່ນວ່າຖືກພໍ່ແມ່ຫ້າມປາມໄວ້ກໍຕາມ. ມີຜູ້ນຳລຸ້ນບຸກເບີກຂອງຄຣິສຕະຈັກໂຣມຄົນໜຶ່ງໄດ້ອ້າງວ່າ ການບວດເປັນໜ້າທີ່ທີ່ສຳຄັນກວ່າຄວາມຮັກ ແລະ ຄວາມກະຕັນຍູທີ່ລູກຄວນມີຕໍ່ບິດາມານດາ ໂດຍກ່າວວ່າ: “ຖ້າຫາກພໍ່ຄີງໆຈະນອນຮ້ອງໄຫ້ ແລະ ຄ່ຳຄວນຕໍ່ໜ້າປະຕູ ແລະ ແມ່ຂອງເຈົ້າຈະເຜີຍກາຍທີ່ໃຫ້ກຳເນີດເຈົ້າ ແລະ ເປີດເອິກທີ່ລ້ຽງເຈົ້າມາ ກໍໃຫ້ເຈົ້າຢຽບຢ້ຳພວກເຂົາລົງໃຕ້ຕີນ ແລະ ກ້າວເດີນກົງຕໍ່ໄປສູ່ພຣະຄຣິສ.” ຕໍ່ມາ, ມາຕິນ ລູເທີ ເອີ້ນຄຳສອນນີ້ວ່າ: “ຄວາມປ່າເຖື່ອນທີ່ຂາດມະນຸດສະທຳ ເພາະມີລັກສະນະເໝືອນໝາປ່າ ແລະ ຜະເດັດການຫຼາຍກວ່າທີ່ຈະມີລັກສະນະຂອງຄຣິສຕຽນ ແລະ ມະນຸດ.” ເພາະເຫດນີ້, ລູກຈຶ່ງມີໃຈແຂງກະດ້າງໃສ່ພໍ່ແມ່.¹ ດັ່ງນັ້ນ, ບັນດາຜູ້ນຳຝ່າຍສັນຕະປາປາ ຈຶ່ງຍົກເອົາທຳນຽມຂອງມະນຸດໄວ້ເໜືອກົດບັນຍັດຂອງພຣະເຈົ້າ ເໝືອນທີ່ພວກຟາຣີຊາຍໃນສະໄໝພຣະເຢຊູໄດ້ກະທຳ. ດ້ວຍເຫດນີ້, ຈຶ່ງເຮັດໃຫ້ມີຄອບຄົວແຕກແຍກ ແລະ ພໍ່ແມ່ຖືກຕັດຂາດຈາກລູກໆ. {GC 82.2}

ແມ່ນແຕ່ນັກສຶກສາໃນມະຫາ­ວິທະ­ຍາໄລຕ່າງໆ ກໍຍັງຫຼົງກົນລວງຂອງພວກນັກບວດ ແລະ ຖືກຊັກຈູງໃຫ້ບວດນຳ. ພາຍຫຼັງ ມີຫຼາຍຄົນກິນແໜງທີ່ໄດ້ບວດ ເພາະເຫັນວ່າເປັນຮອຍບາບໃນຊີວິດ ແລະ ເປັນເຫດນຳຄວາມເສຍໃຈມາສູ່ພໍ່ແມ່ຂອງຕົນ, ແຕ່ເມື່ອພວກເຂົາຕິດກັບດັກໄປແລ້ວ ກໍເປັນໄປບໍ່ໄດ້ທີ່ຈະຫຼຸດອອກໃຫ້ເປັນອິດສະຫຼະໄດ້ເລີຍ. ພໍ່ແມ່ຫຼາຍຄົນຢ້ານອິດທິພົນຂອງພວກນັກບວດ ຈຶ່ງບໍ່ຍອມສົ່ງລູກຊາຍໄປຮຽນຢູ່ມະຫາ­ວິທະ­ຍາໄລ. ຈຳນວນນັກສຶກສາໃນສະຖາບັນການສຶກສາທີ່ສຳຄັນຕ່າງໆ ຫຼຸດໜ້ອຍຖອຍລົງຫຼາຍຢ່າງເຫັນໄດ້ຊັດເຈນ ຈົນສະຖາບັນເຫຼົ່ານັ້ນງຽບເຫງົາ ແລະ ຄົນໃນສັງຄົມກໍຂາດຄວາມຮູ້. {GC 83.1}

ສັນຕະປາປາໄດ້ມອບອຳນາດໃຫ້ພວກນັກບວດເຫຼົ່ານີ້ຟັງຄຳສາລະພາບບາບ ແລະ ຍົກໂທດໃຫ້ຜູ້ຄົນ. ການກະທຳເຊັ່ນນີ້ກາຍເປັນຕົ້ນຕໍຂອງຄວາມຊົ່ວຊ້າທີ່ຮ້າຍແຮງ. ພວກພຣະກາໂຕລິກມຸ່ງຫວັງເພື່ອກອບໂກຍເງິນຄຳເພີ່ມຂຶ້ນ ຈຶ່ງພ້ອມໃຫ້ອະໄພຄວາມຜິດບາບຂອງອາດຊະຍາກອນທຸກຮູບແບບ. ຜົນທີ່ຕາມມາກໍຄື ຄວາມຊົ່ວຊ້າອັນຮ້າຍແຮງທີ່ສຸດໄດ້ເພີ່ມທະວີຄູນຢ່າງໄວວາ. ສ່ວນຄົນປ່ວຍໂຊ ແລະ ຄົນຍາກຈົນກໍຖືກປະຖິ້ມໃຫ້ທົນທຸກທໍລະມານຕໍ່ໄປ; ໃນຂະນະດຽວກັນ, ຂອງທີ່ບໍລິຈາກມາເພື່ອບັນເທົາທຸກ ກໍເຂົ້າກະເປົ໋າຂອງພວກນັກບວດ ຜູ້ທີ່ຂົ່ມຂູ່ໃຫ້ປະຊາຊົນບໍລິຈາກເງິນເຂົ້າຄະນະຂອງຕົນ ແລະ ປະນາມຄົນທີ່ບໍ່ບໍລິຈາກວ່າ ເປັນຜູ້ທີ່ຂາດຄວາມເຊື່ອສັດທາໃນພຣະເຈົ້າ. ເຖິງແມ່ນວ່າພວກພຣະກາໂຕລິກອ້າງວ່າຕົນບໍ່ຫຍຸ້ງກ່ຽວກັບເງິນຄຳກຳແກ້ວ ແຕ່ຄວາມຮັ່ງມີຂອງພວກເຂົາເພີ່ມຂຶ້ນຕະຫຼອດເວລາ, ຕຶກອາຄານທີ່ອະລັງການ ແລະ ໂຕ໊ະອາຫານທີ່ຫຼູຫຼາຂອງພວກເຂົາ ຍິ່ງເຮັດໃຫ້ເຫັນຄວາມຍາກຈົນຂອງຊາດບ້ານເມືອງທີ່ນັບມື້ທະວີຍິ່ງຂຶ້ນ. ໃນຂະນະທີ່ພວກພຣະກາໂຕລິກໃຊ້ຊີວິດຢ່າງຟຸມເຟືອຍ ແລະ ອີ່ມໜຳສຳລານ ພວກເຂົາສົ່ງຄົນທີ່ຂາດຄວາມຮູ້ອອກໄປສອນປະຊາຊົນແທນພວກຕົນ. ຄົນທີ່ຖືກສົ່ງອອກໄປສາມາດເວົ້ານິທານຫຼອກເດັກ, ຕຳນານ ແລະ ເລື່ອງຕະຫຼົກຕ່າງໆເພື່ອໃຫ້ປະຊາຊົນເພີດເພີນ ຈົນເຮັດໃຫ້ພວກເຂົາຍິ່ງຫຼົງໄຫຼຕາມກົນອຸບາຍຂອງພວກນັກບວດຢ່າງສິ້ນເຊີງ. ພວກພຣະກາໂຕລິກສືບຕໍ່ຄອບງຳຝູງຊົນທີ່ງົມງວາຍ ແລະ ຊັກຈູງພວກເຂົາໃຫ້ເຊື່ອວ່າ ໜ້າທີ່ທາງສາສະໜາທັງໝົດແມ່ນໃຫ້ຍອມຮັບວ່າສັນຕະປາປາມີອຳນາດສູງສຸດ, ໃຫ້ບູຊາພວກນັກບຸນທີ່ລ່ວງລັບໄປແລ້ວ ແລະ ຖວາຍບໍລິຈາກໃຫ້ແກ່ພວກນັກບວດ, ໂດຍຖືວ່າການກະທຳເຊັ່ນນີ້ ກໍພຽງພໍທີ່ຈະຮັບຮອງວ່າ ພວກເຂົາຈະໄດ້ຂຶ້ນສະຫວັນ. {GC 83.2}

ມີປັນຍາຊົນທີ່ມີສິນທຳຫຼາຍຄົນພະຍາຍາມປະຕິຮູບຄະນະຕ່າງໆຂອງພວກນັກບວດໂດຍບໍ່ເກີດຜົນ, ແຕ່ໄວຄຼິບເລັງໂຈມຕີທີ່ຮາກເຫງົ້າຕົ້ນຕໍຂອງຄວາມຊົ່ວ ດ້ວຍຄວາມເຂົ້າໃຈບັນຫາທີ່ເລິກເຊິ່ງກວ່າ. ເພິ່ນປະກາດວ່າ ແມ່ນລະບົບຄະນະນັກບວດເອງທີ່ຜິດ ແລະ ສົມຄວນຖືກຍົກເລີກ ເຊິ່ງເປັນການເປີດປະເດັນໃຫ້ເກີດການໂອ້ລົມສົນທະນາເຖິງເລື່ອງນີ້. ເມື່ອພວກນັກບວດເດີນທາງໄປທົ່ວປະເທດແຕ່ເໜືອຮອດໃຕ້ ເພື່ອຈຳໜ່າຍໃບລ້າງບາບ ຫຼາຍຄົນເກີດມີຄວາມສົງໄສເຖິງຄວາມເປັນໄປໄດ້ ທີ່ຈະຊື້ການໃຫ້ອະໄພບາບດ້ວຍເງິນໄດ້ແທ້ບໍ. ພວກເຂົາສົງໄສວ່າ ຄວນຈະໄປຂໍການໃຫ້ອະໄພຈາກພຣະເຈົ້າ ຫຼືວ່າ ຄວນຈະໄປຫາສັນຕະປາປາຕາມເຄີຍ. ມີຄົນຈຳນວນບໍ່ໜ້ອຍຮູ້ສຶກຕົກໃຈຕໍ່ຄວາມໂລບຂອງພວກພຣະກາໂຕລິກທີ່ມີທ່າທີບໍ່ຮູ້ຈັກອີ່ມຈັກພໍ. ພວກເຂົາກ່າວວ່າ: “ບັນດານັກບວດ ແລະ ພວກບາດຫຼວງຂອງຄຣິສຕະຈັກໂຣມກຳລັງກັດກິນພວກເຮົາເໝືອນດັ່ງມະເຮັງຮ້າຍ. ຖ້າພຣະເຈົ້າບໍ່ກອບກູ້ພວກເຮົາ ປະຊາຊົນຈະພິນາດຢ່າງແນ່ນອນ.”² ເພື່ອປິດບັງຄວາມໂລບມາກໂລພາຂອງຕົນ ພວກພຣະກາໂຕລິກເຫຼົ່ານີ້ອ້າງວ່າ ພວກເຂົາພຽງແຕ່ເຮັດຕາມແບບຢ່າງຂອງພຣະ­ຜູ້ຊ່ວຍ­ໃຫ້ລອດ ໂດຍການຢືນຢັນວ່າ ພຣະເຢຊູ ແລະ ພວກສາວົກຂອງພຣະອົງໄດ້ຮັບການອຸປະຖຳຄ້ຳຊູຈາກການໃຫ້ບຸນສຸນທານຂອງປະຊາຊົນ. ແຕ່ການອ້າງເຊັ່ນນີ້ເຮັດໃຫ້ເກີດຄວາມເສຍຫາຍແກ່ພວກເຂົາເອງ ເພາະເປັນເຫດໃຫ້ຫຼາຍຄົນຫັນມາອ່ານພຣະຄຳພີ ເພື່ອສຶກສາຫາຄວາມຈິງດ້ວຍຕົນເອງ ເຊິ່ງເປັນເລື່ອງທີ່ຄຣິສຕະຈັກໂຣມບໍ່ປາຖະໜາທີ່ສຸດ. ມີຫຼາຍຄົນຫັນໄປໃສ່ໃຈໃນພຣະຄຳພີອັນເປັນແຫຼ່ງຄວາມຈິງ ເຊິ່ງຄຣິສຕະຈັກໂຣມມີເປົ້າໝາຍທີ່ຈະປິດບັງຄວາມຈິງເຫຼົ່ານັ້ນ. {GC 84.1}

ໄວຄຼິບເລີ່ມຂຽນ

ໄວຄຼິບເລີ່ມຂຽນ ແລະ ເຜີຍແຜ່ບົດຄວາມຕໍ່ຕ້ານພວກພຣະກາໂຕລິກ ບໍ່ແມ່ນເພື່ອຜິດຖຽງກັບພວກເຂົາ ແຕ່ເພື່ອໃຫ້ປະຊາຊົນເອົາໃຈໃສ່ຕໍ່ຫຼັກຄຳສອນຂອງພຣະຄຳພີ ແລະ ໃສ່ໃຈຕໍ່ພຣະເຈົ້າຜູ້ຊົງດົນບັນດານໃຫ້ມີການຂຽນພຣະຄຳພີຂຶ້ນ. ເພິ່ນປະກາດວ່າ ສັນຕະປາປາບໍ່ມີອຳນາດໃນການໃຫ້ອະໄພບາບ ຫຼື ການຕັດຊື່ຄົນອອກຈາກຄຣິສຕະຈັກຫຼາຍກວ່າບາດຫຼວງທົ່ວໄປ. ນອກຈາກນີ້, ເພິ່ນກໍສອນວ່າບໍ່ສາມາດຕັດຊື່ຜູ້ໃດອອກຈາກຄຣິສຕະຈັກໄດ້ຢ່າງແທ້ຈິງ ນອກເສຍຈາກບຸກຄົນດັ່ງກ່າວໄດ້ນຳການພິພາກສາຂອງພຣະເຈົ້າມາສູ່ຕົນເອງ. ຄົງບໍ່ມີວິທີອື່ນທີ່ດີກວ່ານີ້ ທີ່ຈະລົ້ມໂຄງສ້າງລະບອບອຳນາດທີ່ຄອບງຳທັງຈິດວິນຍານ ແລະ ຊີວິດ ເຊິ່ງສັນຕະປາປາໄດ້ຕັ້ງຂຶ້ນໄວ້ເພື່ອຄຸມຂັງຈິດວິນຍານ ແລະ ຮ່າງກາຍຂອງຄົນນັບລ້ານ. {GC 84.2}

ແລ້ວກໍເປັນອີກຄັ້ງໜຶ່ງທີ່ໄວຄຼິບຖືກເອີ້ນໃຫ້ປົກປ້ອງກະສັດອັງກິດຈາກການຖືກລະເມີດສິດທິໂດຍຄຣິສຕະຈັກໂຣມ. ເພິ່ນໄດ້ຮັບການແຕ່ງຕັ້ງໃຫ້ເປັນທູດຫຼວງ ແລະ ໄດ້ໄປປະຈຳການຢູ່ປະເທດເນເທີແລນເປັນເວລາສອງປີ ເພື່ອປະຊຸມຫາລືກັບຄະນະຂ້າຫຼວງຂອງສັນຕະປາປາ. ໃນຂະນະທີ່ດຳລົງຕຳແໜ່ງໃນປະເທດນີ້ ເພິ່ນຕ້ອງສື່ສານກັບບັນດາຜູ້ນຳຄຣິສຕະຈັກຈາກປະເທດຝຣັ່ງ, ອີຕາລີ ແລະ ແອັດສະປາຍ (Spain), ແລະກໍມີໂອກາດສັງເກດເຫັນເຫດການຕ່າງໆທີ່ຢູ່ເບື້ອງຫຼັງ ທັງໄດ້ຮັບຮູ້ຫຼາຍສິ່ງຫຼາຍຢ່າງເຊິ່ງບໍ່ສາມາດຮູ້ໄດ້ຕອນຢູ່ໃນປະເທດອັງກິດ. ເພິ່ນໄດ້ຮຽນຮູ້ຫຼາຍສິ່ງຫຼາຍຢ່າງ ທີ່ຈະຊ່ວຍເພິ່ນສຸມໃສ່ວຽກງານໃນອະນາຄົດ. ຈາກຕົວແທນເຫຼົ່ານີ້ ເພິ່ນຈຶ່ງເຫັນທາດແທ້ ແລະ ຈຸດມຸ່ງໝາຍຂອງລະບອບສັນຕະປາປາ. ເມື່ອກັບໄປຍັງປະເທດອັງກິດ ທ່ານໄວຄຼິບເຜີຍແຜ່ຄຳສອນເດີມຂອງເພິ່ນຢ່າງເປີດເຜີຍ ແລະ ກະຕືລືລົ້ນກວ່າເກົ່າ ໂດຍປະກາດວ່າ ຄວາມໂລບ, ຄວາມຫຍິ່ງ ແລະ ຄວາມຫຼອກລວງແມ່ນພຣະແຫ່ງຄຣິສຕະຈັກໂຣມ. {GC 84.3}

ໄວຄຼິບໄດ້ຂຽນໄວ້ໃນໃບປິວສະບັບໜຶ່ງທີ່ກ່າວເຖິງສັນຕະປາປາກັບພວກລະດົມເກັບເງິນຂອງເພິ່ນວ່າ: “ພວກເຂົາດູດເອົາເງິນລ້ຽງຊີບຂອງຄົນຍາກຈົນອອກຈາກແຜ່ນດິນຂອງເຮົາ ແລະ ເກັບເອົາເງິນສະກຸນມາກ³ຈາກພຣະຣາຊາຫຼາຍພັນຫຼຽນຕໍ່ປີ ເພື່ອພິທີທາງສາສະໜາ, ແຕ່ເປັນເງິນທີ່ຖືກສາບແຊ່ງ ເພາະວ່າພວກເຂົາຄິດວ່າຈະສາມາດໃຊ້ເງິນນີ້ເພື່ອຊື້ພຣະພອນຂອງພຣະເຈົ້າໄດ້. ນອກຈາກນັ້ນ, ກໍຍັງບັງຄັບໃຫ້ຄົນໃນປະເທດຕ່າງໆທີ່ນັບຖືສາສະໜາຄຣິສເຫັນດີ ແລະ ສະໜັບສະໜູນຫຼັກຄຳສອນທີ່ບໍ່ຖືກຕ້ອງນີ້. ແນ່ນອນ ຖ້າປະເທດຂອງເຮົາມີພູເຂົາທອງຄຳທີ່ສູງໃຫຍ່ ແລະ ບໍ່ເຄີຍມີໃຜເອົາຄຳຂອງມັນໄປເວັ້ນເສຍແຕ່ພວກຝ່າຍສັນຕະປາປາຜູ້ທໍລະນົງທາງໂລກີກຸ່ມນີ້ເທົ່ານັ້ນ ໃນທີ່ສຸດພູເຂົາໜ່ວຍນີ້ຈະຖືກຂຸດໄປຈົນໝົດ ເພາະວ່າສັນຕະປາປາໄດ້ແຕ່ເອົາເງິນອອກໄປຈາກແຜ່ນດິນຂອງພວກເຮົາ ແລະ ບໍ່ເຄີຍຄືນຈັກເທື່ອ; ແຕ່ພຣະເຈົ້າຈະສາບແຊ່ງເພິ່ນ ຍ້ອນການຊື້ຂາຍຄວາມລອດນີ້ແຫຼະ.”⁴ {GC 85.1}

ບໍ່ດົນຫຼັງຈາກທີ່ກັບໄປປະເທດອັງກິດ ໄວຄຼິບໄດ້ຮັບການແຕ່ງຕັ້ງຈາກພຣະຣາຊາ ໃຫ້ເປັນອາຈານປະຈຳໂບດຢູ່ເມືອງລັດເຕີເວີດ (Lutterworth). ເລື່ອງນີ້ເປັນການຢືນຢັນວ່າ ຢ່າງໜ້ອຍພຣະຣາຊາບໍ່ໄດ້ເຄືອງໃຈຍ້ອນການເວົ້າກົງໄປກົງມາຂອງໄວຄຼິບ. ອິດທິພົນຂອງເພິ່ນມີສ່ວນໃນການໂນ້ມນ້າວການກະທຳຂອງຣາຊສຳນັກ ແລະ ຊ່ວຍຫຼໍ່ຫຼອມຄວາມເຊື່ອຂອງຄົນທັງຊາດ. {GC 85.2}

ພຣະເຈົ້າຊົງປົກປ້ອງບຸກຄົນທີ່ຕ້ອງຫ້າມ

ໃນບໍ່ຊ້າ ສັນຕະປາປາປະນາມຕໍ່ຕ້ານໄວຄຼິບຢ່າງຮຸນແຮງ. ເພິ່ນອອກຄຳສັ່ງສາມສະບັບ ສົ່ງໄປຍັງປະເທດອັງກິດ. ສະບັບໜຶ່ງສົ່ງໃຫ້ມະຫາ­ວິທະ­ຍາໄລ, ສະບັບໜຶ່ງສົ່ງໃຫ້ພຣະຣາຊາ ແລະ ອີກສະບັບໜຶ່ງສົ່ງໃຫ້ພວກຜູ້ນຳຄຣິສຕະຈັກ, ທັງສາມສະບັບສັ່ງໃຫ້ຢຸດການເຄື່ອນໄຫວຂອງໄວຄຼິບທັນທີໂດຍເດັດຂາດ ຍ້ອນເຜີຍແຜ່ຄຳສອນນອກຮີດ.⁵ ເຖິງຢ່າງໃດກໍດີ ກ່ອນທີ່ຄຳສັ່ງດັ່ງກ່າວຈະມາຮອດ ພວກເຈົ້າຄະນະຄຣິສຕະຈັກໂຣມມີຄວາມຮ້ອນຮົນ ແລະ ໄດ້ເອີ້ນໄວຄຼິບເຂົ້າມາເພື່ອໃຫ້ຖືກພິຈາລະນາຕັດສິນຕໍ່ໜ້າພວກເຂົາ ແຕ່ໃນບັນດາຂຸນນາງຂອງປະເທດອັງກິດທີ່ມີອຳນາດສູງສຸດ ມີສອງຄົນໄດ້ໄປສານນຳເພິ່ນເພື່ອຟັງການພິພາກສາ. ສ່ວນປະຊາຊົນກໍລ້ອມຕຶກອາຄານ ແລະ ບຸກເຂົ້າໄປຂົ່ມຂູ່ພວກຜູ້ພິພາກສາທີ່ກຳລັງດຳເນີນຄະດີຢູ່ໃຫ້ຢ້ານກົວຈົນເລີກສານ. ໄວຄຼິບຈຶ່ງໄດ້ຮັບອະນຸຍາດໃຫ້ເມືອບ້ານຢ່າງປອດໄພ. ຕໍ່ມາບໍ່ດົນ ກະສັດເອັດເວີດທີ 3 (Edward III) ໄດ້ເສຍຊີວິດ; ໃນຍາມທີ່ເພິ່ນແກ່ຊະລາ ພວກຜູ້ນຳຄຣິສຕະຈັກພະຍາຍາມໂນ້ມນ້າວໃຫ້ເພິ່ນຕໍ່ຕ້ານໄວຄຼິບ ແຕ່ຫຼັງຈາກທີ່ເພິ່ນເສຍຊີວິດແລ້ວ ຜູ້ທີ່ມາຮັກສາຣາຊການແຜ່ນດິນແທນນັ້ນ ກັບກາຍເປັນຄົນທີ່ເຄີຍປົກປ້ອງທ່ານໄວຄຼິບນັ້ນເອງ. {GC 85.3}

ຢ່າງໃດກໍຕາມ, ສັນຕະປາປາກໍອອກຄຳສັ່ງທີ່ເດັດຂາດ ໃຫ້ທົ່ວປະເທດອັງກິດຈັບກຸມ ແລະ ກັກຂັງໄວຄຼິບໄວ້. ມາດຕະການເຫຼົ່ານີ້ຊີ້ໄປເຖິງການປະຫານຊີວິດໄວຄຼິບໂດຍກົງ. ເບິ່ງຄືວ່າ ເພິ່ນຈະຕ້ອງຕົກເປັນເຫຍື່ອຄວາມແຄ້ນເຄືອງຂອງຄຣິສຕະຈັກໂຣມໃນບໍ່ຊ້າ. ແຕ່ພຣະເຈົ້າຜູ້ກ່າວແກ່ອັບຣາຮາມວ່າ, “ເຈົ້າຢ່າຢ້ານແຕ່ຢ່າງໃດເລີຍ,…ເຮົາແມ່ນໂລ້ຕ້ານທານທີ່ຄອຍຮັກສາເຈົ້າ” (ປະຖົມມະການ 15:1) ຊົງຢຽດພຣະຫັດຂອງພຣະອົງອອກ ເພື່ອປົກປ້ອງຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະອົງອີກຄັ້ງໜຶ່ງ. ການຕາຍກໍເກີດຂຶ້ນ, ແຕ່ຜູ້ທີ່ເສຍຊີວິດບໍ່ແມ່ນນັກປະຕິຮູບ ຫາກແຕ່ເປັນສັນຕະປາປາຜູ້ປະກາດການທຳລາຍເພິ່ນຕ່າງຫາກ. ເມື່ອສັນຕະປາປາເກຼັກກໍຣີທີ 11 (Gregory XI) ເສຍຊີວິດລົງ ບັນດາຜູ້ນຳຄຣິສຕະຈັກທີ່ຮ່ວມກັນເພື່ອທຳການສືບສວນທ່ານໄວຄຼິບກໍເລີກລາກັນໄປ. {GC 86.1}

ແລ້ວພຣະເຈົ້າຊົງຄວບຄຸມຢູ່ເໜືອສະຖານະການຕ່າງໆຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງ ເພື່ອເປີດໂອກາດໃຫ້ການປະຕິຮູບເຕີບໂຕຂຶ້ນ. ຫຼັງຈາກການເສຍຊີວິດຂອງສັນຕະປາປາເກຼັກກໍຣີ ກໍມີການເລືອກສັນຕະປາປາສອງອົງທີ່ເປັນຄູ່ແຂ່ງກັນ, ທັງສອງຝ່າຍຕ່າງກໍຢືນຢັນວ່າຕົນເປັນບຸກຄົນທີ່ບໍ່ສາມາດເຮັດຜິດໄດ້ ແລະ ຮຽກຮ້ອງໃຫ້ຄົນທັງຫຼາຍຕິດຕາມເຊື່ອຟັງ. ຕ່າງຝ່າຍຕ່າງຮຽກຮ້ອງໃຫ້ບັນດາຜູ້ສັດຊື່ຊ່ວຍເຫຼືອຕົນໃນການເຮັດສົງຄາມຕໍ່ສູ້ກັບອີກຝ່າຍໜຶ່ງ, ໂດຍບັງຄັບໃຫ້ປະຕິບັດຕາມເຈດຈຳນົງຂອງຕົນດ້ວຍຄຳສາບແຊ່ງທີ່ຮ້າຍແຮງຕໍ່ບຸກຄົນທີ່ເປັນປໍລະປັກຕໍ່ສູ້ຕົນ ແລະ ໃຫ້ຄຳໝັ້ນສັນຍາແກ່ຜູ້ທີ່ສະໜັບສະໜູນຕົນວ່າຈະໄດ້ຮັບບຳເໜັດລາງວັນໃນສະຫວັນ. ເຫດການນີ້ເຮັດໃຫ້ອຳນາດຂອງລະບອບສັນຕະປາປາອ່ອນແອລົງຢ່າງຮຸນແຮງ. ທັງສອງຝ່າຍຕ່າງກໍທຸ້ມເທທຸກຢ່າງເທົ່າທີ່ຕົນເຮັດໄດ້ເພື່ອໂຈມຕີເຊິ່ງກັນແລະກັນ; ດ້ວຍເຫດນີ້, ໄວຄຼິບຈຶ່ງມີເວລາພັກສະຫງົບຊ່ວງໄລຍະໜຶ່ງ. ສັນຕະປາປາທັງສອງອົງຕອບໂຕ້ກັນດ້ວຍຄຳສາບແຊ່ງໃຫ້ອີກຝ່າຍໜຶ່ງຕົກນະຣົກ ທັງໄດ້ກ່າວຫາກັນຢ່າງສາສົມ, ເກີດມີການຂ້າຟັນລັນແທງກັນຈົນນອງເລືອດ. ອາດຊະຍາກຳ ແລະ ເລື່ອງອັບອາຍຂາຍໜ້າໄດ້ທັບຖົມເຂົ້າມາໃນຄຣິສຕະຈັກ. ແຕ່ໃນຂະນະນັ້ນ ນັກປະຕິຮູບໄວຄຼິບຢູ່ຢ່າງສະຫງົບສຸກໃນໂບດແຫ່ງເມືອງລັດເຕີເວີດ ຕັ້ງໜ້າເຮັດວຽກຢ່າງໝັ່ນພຽນ ເພື່ອເຍືອງສ່ອງໃຫ້ຜູ້ຄົນຫັນຈາກສັນຕະປາປາສອງອົງທີ່ກຳລັງດິ້ນຮົນຕໍ່ສູ້ກັນ ໄປຍັງອົງ­ສັນຕິ­ຣາດ ກໍຄືພຣະ­ເຢຊູ­ຄຣິສ. {GC 86.2}

ຄວາມແຕກແຍກ ແລະ ການຕໍ່ສູ້ກັນ ພ້ອມດ້ວຍຄວາມເສື່ອມເສຍທັງໝົດທີ່ເກີດຂຶ້ນນີ້ ໄດ້ປູທາງທີ່ນຳໄປສູ່ການປະຕິຮູບສາສະໜາຄັ້ງໃຫຍ່ ເພາະມັນໄດ້ເປີດເຜີຍໃຫ້ຄົນທັງຫຼາຍເຫັນເຖິງທາດແທ້ຂອງລະບອບສັນຕະປາປາ. ໄວຄຼິບຂຽນບົດຄວາມເລື່ອງ “ຄວາມຂັດແຍ້ງລະຫວ່າງສັນຕະປາປາດ້ວຍກັນເອງ” ເພື່ອຮຽກຮ້ອງໃຫ້ປະຊາຊົນພິຈາລະນາວ່າ ສັນຕະປາປາທັງສອງອົງນີ້ຄົງໄດ້ເວົ້າຄວາມຈິງ ໃນການປະນາມກັນແລະກັນວ່າ ອີກຝ່າຍໜຶ່ງເປັນປໍລະປັກຕໍ່ສູ້ພຣະຄຣິສ. ເພິ່ນກ່າວວ່າ: “ພຣະເຈົ້າບໍ່ຍອມໃຫ້ມານຮ້າຍຄອບງຳມະນຸດສະໂລກໂດຍຜ່ານສັນຕະປາປາພຽງອົງດຽວເທົ່ານັ້ນ,…ພຣະອົງຈຶ່ງຊົງໃຫ້ພວກເຂົາແຕກແຍກອອກເປັນສອງອົງ ເພື່ອວ່າ ຄົນທັງຫຼາຍຈະສາມາດເອົາຊະນະເຂົາທັງສອງໃນພຣະນາມຂອງພຣະຄຣິສໄດ້ງ່າຍຂຶ້ນ.”⁶ {GC 86.3}

ປະກາດຂ່າວປະເສີດ

ໄວຄຼິບເທດສະໜາປະກາດຂ່າວປະເສີດໃຫ້ແກ່ຄົນຍາກຈົນ ຄືກັນກັບພຣະ­ເຢຊູ­ຄຣິສຜູ້ເປັນພຣະອາຈານຂອງຕົນ. ເພິ່ນບໍ່ພໍໃຈທີ່ຈະເຜີຍແຜ່ແສງສະຫວ່າງແຫ່ງຄວາມຫວັງ ໃນເຮືອນຂອງຄົນຍາກຈົນຂອງເມືອງລັດເຕີເວີດ ອັນເປັນເຂດແດນຂອງຕົນເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ມີຄວາມຕັ້ງໃຈເຜີຍແຜ່ຂ່າວປະເສີດໄປທົ່ວທຸກພາກຂອງປະເທດອັງກິດ. ເພື່ອບັນລຸພາລະກິດນີ້ ເພິ່ນຈຶ່ງຈັດຕັ້ງຄະນະນັກເທດ ອັນປະກອບດ້ວຍບຸກຄົນທຳມະດາສາມັນທີ່ມີໃຈສັດທາ, ຮັກຄວາມຈິງ ແລະ ບໍ່ປາຖະໜາສິ່ງໃດຫຼາຍໄປກວ່າການເຜີຍແຜ່ຄວາມຈິງນັ້ນ. ຄົນເຫຼົ່ານີ້ໄປທຸກຫົນແຫ່ງ, ເທດສະໜາສັ່ງສອນຕາມທ້ອງຕະຫຼາດ, ຕາມຖະໜົນຫົນທາງໃນເມືອງໃຫຍ່ ແລະ ຕາມຮ່ອມນ້ອຍໃນບ້ານນອກຄອກນາ. ພວກເຂົາເສາະສະແຫວງຫາຄົນແກ່ຊະລາ, ຄົນເຈັບໄຂ້ໄດ້ປ່ວຍ, ພ້ອມດ້ວຍຄົນຕົກທຸກໄດ້ຍາກ ແລະ ໄດ້ແບ່ງປັນຂ່າວອັນໜ້າຍິນດີແຫ່ງພຣະຄຸນຂອງພຣະເຈົ້າໃຫ້ແກ່ພວກເຂົາ. {GC 87.1}

ໃນຖານະທີ່ໄວຄຼິບເປັນອາຈານສອນວິຊາສາສະໜາສາດຢູ່ມະຫາ­ວິທະ­ຍາໄລອັອກຟອດ (Oxford), ເພິ່ນໄດ້ເທດສະໜາສັ່ງສອນພຣະຄຳຂອງພຣະເຈົ້າໃນຫໍປະຊຸມຕ່າງໆຂອງມະຫາ­ວິທະ­ຍາໄລ. ເພິ່ນແບ່ງປັນຄວາມຈິງຢ່າງສັດຊື່ໃຫ້ກັບນັກສຶກສາຜູ້ທີ່ຢູ່ໃຕ້ການຊີ້ແນະຂອງເພິ່ນ ຈົນເພິ່ນໄດ້ຮັບຂະໜານນາມວ່າເປັນ “ນັກປາດແຫ່ງຂ່າວປະເສີດ.” ແຕ່ພາລະກິດທີ່ສຳຄັນທີ່ສຸດໃນຊີວິດຂອງເພິ່ນ ຄືການແປພຣະຄຳພີເປັນພາສາອັງກິດ. ໃນບົດຄວາມທີ່ມີຫົວຂໍ້ວ່າ: “ຄວາມໝາຍອັນແທ້ຈິງຂອງພຣະຄຳພີ” ເພິ່ນໄດ້ສະແດງອອກເຖິງຄວາມມຸ່ງໝັ້ນທີ່ຈະແປພຣະຄຳພີ ເພື່ອທຸກຄົນໃນປະເທດອັງກິດຈະສາມາດອ່ານກ່ຽວກັບພຣະຣາຊກິດທັງຫຼາຍອັນມະຫັດສະຈັນຂອງພຣະເຈົ້າໃນພາສາບ້ານເກີດຂອງຕົນ. {GC 87.2}

ໃກ້ຕາຍແຕ່ບໍ່ຕາຍ

ແຕ່ແລ້ວໄວຄຼິບກໍຕ້ອງຢຸດວຽກງານຕ່າງໆຢ່າງກະທັນຫັນ ຍ້ອນເພິ່ນລົ້ມໝອນນອນເສື່ອດ້ວຍພະຍາດໂຣຄາອັນຮ້າຍແຮງ. ເຖິງແມ່ນວ່າເພິ່ນມີອາຍຸຍັງບໍ່ທັນຮອດ 60 ປີກໍຕາມ ແຕ່ເນື່ອງຈາກການເຮັດວຽກໜັກ, ການສຶກສາຄົ້ນຄວ້າ ແລະ ການຖືກໂຈມຕີຂອງບັນດາສັດຕູຢ່າງບໍ່ຢຸດບໍ່ຢ່ອນ ໄດ້ບັນທອນພາລະກຳລັງຂອງເພິ່ນ ແລະ ເຮັດໃຫ້ເພິ່ນແກ່ຊະລາລົງກ່ອນໄວອັນຄວນ. ຂ່າວເລື່ອງນີ້ເຮັດໃຫ້ພວກພຣະກາໂຕລິກສຸກສຳລານ­ບານອົກ. ຕອນນີ້ ພວກເຂົາຄິດວ່າເພິ່ນຄົງຈະສຳນຶກຜິດຢ່າງຂົມຂື່ນກັບຄວາມຊົ່ວຮ້າຍທີ່ເພິ່ນໄດ້ເຮັດຕໍ່ຄຣິສຕະຈັກໂຣມ. ພວກເຂົາຟ້າວໄປທີ່ຫ້ອງພັກ ເພື່ອຟັງການສາລະພາບບາບຂອງເພິ່ນ. ມີຕົວແທນຈາກຄະນະນັກບວດທັງສີ່ຄະນະ ພ້ອມກັບເຈົ້າໜ້າທີ່ຝ່າຍພົນລະເຮືອນສີ່ທ່ານທີ່ຮວມຕົວກັນຢູ່ອ້ອມຕົວໄວຄຼິບຜູ້ເບິ່ງຄືໃກ້ຈະຕາຍ ແລະ ກ່າວວ່າ: “ເຈົ້າໃກ້ຈະຂາດໃຈຢູ່ແລ້ວ ຈົ່ງສຳນຶກໃນຄວາມຜິດຂອງເຈົ້າສາ ແລະ ຖອນຖ້ອຍຄຳທຸກຢ່າງທີ່ເຈົ້າເຄີຍເວົ້າໃຫ້ພວກເຮົາໄດ້ຮັບຄວາມເສື່ອມເສຍ.” ໄວຄຼິບນອນຟັງໂດຍບໍ່ໄດ້ເວົ້າຫຍັງ ແລ້ວຈຶ່ງບອກຜູ້ດູແລໃຫ້ປະຄອງເພິ່ນຂຶ້ນນັ່ງເທິງຕຽງ. ເພິ່ນຈ້ອງເບິ່ງພວກພຣະກາໂຕລິກໂດຍບໍ່ພັບຕາ ໃນຂະນະທີ່ພວກເຂົາລໍຖ້າໃຫ້ເພິ່ນຖອນຄຳເວົ້າ ແລ້ວຈຶ່ງກ່າວດ້ວຍນ້ຳສຽງທີ່ໜັກແໜ້ນໝັ້ນຄົງເໝືອນດັ່ງທີ່ຜ່ານມາ ອັນເປັນເຫດໃຫ້ພວກເຂົາເຄີຍສັ່ນສະເທືອນວ່າ: “ຂ້າພະເຈົ້າຈະບໍ່ຕາຍ ແຕ່ຈະມີຊີວິດ ແລະ ຈະປະກາດການກະທຳອັນຊົ່ວຮ້າຍຕ່າງໆຂອງພວກພຣະກາໂຕລິກໃຫ້ຄົນທັງຫຼາຍຟັງ.”⁷ ພວກນັກບວດຕົກໃຈມຶນງົງ ແລະ ຮູ້ສຶກອັບອາຍຂາຍໜ້າ ຈຶ່ງຟ້າວພາກັນອອກໄປຈາກຫ້ອງຢ່າງໄວວາ. {GC 87.3}

ພຣະຄຳພີພາສາອັງກິດສະບັບທຳອິດ

ຖ້ອຍຄຳຂອງໄວຄຼິບກາຍເປັນຈິງ. ເພິ່ນມີຊີວິດຢູ່ຕໍ່ຈົນສາມາດມອບພຣະຄຳພີໄວ້ໃນມືຂອງເພື່ອນຮ່ວມຊາດ ເຊິ່ງເປັນອາວຸດທີ່ຊົງພະລັງທີ່ສຸດໃນການຕໍ່ຕ້ານຄຣິສຕະຈັກໂຣມ. ພຣະຄຳພີເປັນຕົວແທນທີ່ສະຫວັນແຕ່ງຕັ້ງໄວ້ ເພື່ອປົດປ່ອຍຄົນໃຫ້ເປັນອິດສະຫຼະ, ສອນຄົນໃຫ້ຮູ້ຄວາມຈິງ ແລະ ປະກາດໃຫ້ຄົນກັບໃຈ. ໄວຄຼິບຕ້ອງຟັນຝ່າອຸປະສັກໃຫຍ່ຫຼາຍປະການກວ່າພາລະກິດນີ້ຈະສຳເລັດ ເຊັ່ນ: ຄວາມເຈັບໄຂ້ໄດ້ປ່ວຍດ້ວຍໂຣກຕ່າງໆ, ເວລາເຮັດວຽກທີ່ເຫຼືອຢູ່ອີກພຽງບໍ່ເທົ່າໃດປີ ແລະ ເຫຼົ່າສັດຕູທີ່ຈະຕ້ອງປະເຊີນ, ແຕ່ເພິ່ນໄດ້ຮັບກຳລັງໃຈດ້ວຍພຣະສັນຍາຕ່າງໆໃນພຣະຄຳຂອງພຣະເຈົ້າ ເພິ່ນຈຶ່ງກ້າວໄປຂ້າງໜ້າໂດຍບໍ່ຫວັ່ນໄຫວຕໍ່ສິ່ງໃດທັງໝົດ. ພຣະເຈົ້າຊົງຮັກສາຊີວິດຂອງໄວຄຼິບໄວ້ ແລະ ກຽມເພິ່ນສຳລັບວຽກງານທີ່ສຳຄັນທີ່ສຸດໃນຊີວິດຂອງເພິ່ນ ໂດຍໃຫ້ເພິ່ນມີກຳລັງສະໝອງອັນແຫຼມຄົມ ແລະ ປະສົບການທີ່ຫຼາກຫຼາຍ. ໃນຂະນະທີ່ປະເທດຕ່າງໆທີ່ນັບຖືສາສະໜາຄຣິສກຳລັງປະເຊີນກັບຄວາມວຸ້ນວາຍ ໄວຄຼິບກໍຢູ່ໃນບ້ານພັກອາຈານໃນເມືອງລັດເຕີເວີດ ຕັ້ງໜ້າຕັ້ງຕາເຮັດພາລະກິດທີ່ເພິ່ນຕັ້ງໃຈໄວ້ ໂດຍບໍ່ສົນໃຈກັບລົມພະຍຸທີ່ພັດກະໜ່ຳຢູ່ຂ້າງນອກ. {GC 88.1}

ໃນທີ່ສຸດພາລະກິດຂອງໄວຄຼິບກໍສຳເລັດ ຄືການແປພຣະຄຳພີເປັນພາສາອັງກິດເປັນຄັ້ງທຳອິດ; ຄົນໃນປະເທດອັງກິດຈຶ່ງສາມາດເປີດອ່ານພຣະຄຳຂອງພຣະເຈົ້າໄດ້. ບັດນີ້ ໄວຄຼິບບໍ່ຢ້ານກົວທີ່ຈະຕິດຄຸກ ຫຼື ຖືກປະຫານດ້ວຍການເຜົາໄຟ. ເພິ່ນໄດ້ມອບແສງສະຫວ່າງໄວ້ໃນມືຂອງຊາວອັງກິດ ເຊິ່ງຈະບໍ່ມີວັນດັບມອດຈັກເທື່ອ. ໃນການມອບພຣະຄຳພີໃຫ້ຄົນຮ່ວມຊາດຂອງຕົນນັ້ນ ເພິ່ນໄດ້ທະລາຍພັນທະນາການແຫ່ງຄວາມໂງ່ຈ້າ ແລະ ຄວາມຊົ່ວຊ້າ, ແຖມຍັງປົດປ່ອຍ ແລະ ຍົກລະດັບປະເທດຂອງເພິ່ນໃຫ້ບັນລຸຜົນໄດ້ດີກວ່າຜົນງານທີ່ເຄີຍໄດ້ຮັບຈາກໄຊຊະນະໃນສົງຄາມ. {GC 88.2}