6 ຮັສ ແລະ ເຈໂຣມ

ຕົ້ນສະບັບພາສາອັງກິດ

ປະເທດໂບຮີເມຍກ່ອນໜ້າ ຈອນ ຮັສ

ຂ່າວປະເສີດຖືກປະກາດໃນປະເທດໂບຮີເມຍ (Bohemia) ຕັ້ງແຕ່ສະຕະວັດທີ 9. ມີການແປພຣະຄຳພີ ແລະ ການນະມັດສະການໃນພາສາຂອງປະຊາຊົນ. ແຕ່ອຳນາດຂອງສັນຕະປາປາເພີ່ມຂຶ້ນເທົ່າໃດ ພຣະຄຳຂອງພຣະເຈົ້າກໍຍິ່ງຖືກປິດບັງຫຼາຍຂຶ້ນເທົ່ານັ້ນ. ສັນຕະປາປາເກຼັກກໍຣີທີ 7 (Gregory VII) ເໝົາເອົາວ່າຕົນມີໜ້າທີ່ປາບປາມຄວາມຫຍິ່ງທະນົງໂຕຂອງກະສັດທັງຫຼາຍ ແລະ ມຸ່ງໝັ້ນເພື່ອໃຫ້ປະຊາຊົນຕົກເປັນທາດ; ສະນັ້ນ, ເພິ່ນຈຶ່ງອອກໃບປະກາດພິເສດຫ້າມບໍ່ໃຫ້ມີການນະມັດສະການພຣະເຈົ້າໃນພາສາໂບຮີເມຍ ໂດຍກ່າວອ້າງວ່າ: “ອົງຜູ້ສູງສຸດຊອບພຣະໄທໃຫ້ຄົນນະມັດສະການພຣະອົງໃນພາສາທີ່ພວກເຂົາບໍ່ຮູ້ຈັກ ແລະ ຄວາມຊົ່ວກັບຄຳສອນນອກຮີດຫຼາຍຢ່າງໄດ້ເກີດຂຶ້ນຍ້ອນການບໍ່ປະຕິບັດຕາມກົດນີ້.”¹ ດັ່ງນັ້ນ, ຄຣິສຕະຈັກໂຣມຈຶ່ງປະກາດໃຫ້ດັບແສງຈາກພຣະຄຳຂອງພຣະເຈົ້າ ເພື່ອໃຫ້ປະຊາຊົນຖືກຂັງໄວ້ໃນຄວາມມືດ. ແຕ່ສະຫວັນໄດ້ຈັດຕຽມກຸ່ມຄົນອື່ນເພື່ອຄຸ້ມຄອງຮັກສາຄຣິສຕະຈັກເອົາໄວ້. ມີຊາວໂວດົວ ແລະ ຊາວອັນບີເຈນ (Albigenses) ໜີຈາກບ້ານໃນປະເທດຝຣັ່ງ ແລະ ປະເທດອີຕາລີຍ້ອນຖືກກົດຂີ່ຂົ່ມເຫັງ, ຄົນເຫຼົ່ານີ້ມາທີ່ໂບຮີເມຍ ແລະ ເຖິງຈະບໍ່ກ້າສອນຢ່າງເປີດເຜີຍ ພວກເຂົາກໍປະກາດຢ່າງລັບໆດ້ວຍຄວາມຮ້ອນຮົນ. ສະນັ້ນ, ຫຼັກຄວາມເຊື່ອທີ່ແທ້ຈິງຈຶ່ງໄດ້ຮັບການຮັກສາໄວ້ຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງເປັນເວລາຫຼາຍສະຕະວັດ. {GC 97.1}

ກ່ອນສະໄໝຂອງ ຈອນ ຮັສ ມີບາງຄົນໃນປະເທດໂບຮີເມຍລຸກຂຶ້ນຕຳໜິຄວາມເສື່ອມເສຍທີ່ເກີດຂຶ້ນໃນຄຣິສຕະຈັກ ແລະ ປະນາມການຜິດສິນທຳຂອງປະຊາຊົນ. ມີຫຼາຍຄົນສົນໃຈການປະກາດຂອງພວກເຂົາ. ແຕ່ພວກຜູ້ນຳຄຣິສຕະຈັກເກີດຄວາມຢ້ານກົວ ຈຶ່ງລົງມືກົດຂີ່ຂົ່ມເຫັງສາວົກແຫ່ງຂ່າວປະເສີດ. ຄົນເຫຼົ່ານີ້ຕ້ອງຫຼົບລີ້ໄປນະມັດສະການຕາມພູຜາປ່າດົງ, ພວກເຂົາຖືກທະຫານໄລ່ລ່າ ແລະ ມີຫຼາຍຄົນຖືກປະຫານຊີວິດ. ຕໍ່ມາມີການປະກາດວ່າ ຖ້າຜູ້ໃດອອກຈາກຄຣິສຕະຈັກໂຣມ ກໍໃຫ້ປະຫານຊີວິດດ້ວຍການເຜົາໄຟ. ແຕ່ໃນຂະນະທີ່ພວກຄຣິສຕຽນຍອມສະຫຼະຊີວິດ ພວກເຂົາຍັງເຝົ້າຫວັງເຖິງໄຊຊະນະຂອງຂ່າວປະເສີດ. ມີຄົນໜຶ່ງທີ່ “ສອນວ່າມີທາງດຽວທີ່ຈະລອດໄດ້ ຄືດ້ວຍການເຊື່ອໃນພຣະ­ຜູ້ຊ່ວຍ­ໃຫ້ລອດທີ່ຖືກຄຶງໄວ້ເທິງໄມ້ກາງແຂນ.” ລາວກ່າວກ່ອນສິ້ນໃຈວ່າ: “ຄວາມໂກດຮ້າຍຂອງສັດຕູແຫ່ງຄວາມຈິງກຳລັງຊະນະພວກເຮົາໃນຂະນະນີ້ ແຕ່ຈະບໍ່ຊະນະຕະຫຼອດໄປ. ຈະມີປະຊາຊົນທຳມະດາຄົນໜຶ່ງເກີດມາ, ລາວຈະບໍ່ໃຊ້ດາບ ຫຼື ອຳນາດ ແຕ່ພວກສັດຕູຈະບໍ່ສາມາດຊະນະລາວໄດ້.”² ສະໄໝຂອງ ມາຕິນ ລູເທີ ຍັງອີກດົນ ແຕ່ໃນຂະນະນັ້ນມີຄົນໜຶ່ງກຳລັງເຕີບໂຕຂຶ້ນມາທີ່ຈະປະກາດຕໍ່ຕ້ານຄຣິສຕະຈັກໂຣມ ເຊິ່ງຄຳພະຍານຂອງເພິ່ນຈະປຸກປະເທດທັງຫຼາຍໃຫ້ຕື່ນ. {GC 97.2}

ເດັກກຳພ້າກາຍເປັນນັກເທດພຣະຄຳ

ຈອນ ຮັສ ເກີດໃນຄອບຄົວທີ່ທຸກຍາກຂາດເຂີນ, ພໍ່ຂອງເພິ່ນເສຍຊີວິດໃນຂະນະທີ່ເພິ່ນອາຍຸຍັງນ້ອຍ. ສ່ວນແມ່ເປັນຄົນຢຳເກງພຣະເຈົ້າທີ່ຖືວ່າການສຶກສາ ແລະ ຄວາມຢຳເກງພຣະອົງເປັນຊັບສົມບັດອັນລ້ຳຄ່າທີ່ສຸດ, ນາງຈຶ່ງພະຍາຍາມທີ່ຈະມອບສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ໃຫ້ແກ່ລູກຊາຍ. ຮັສ ຮຽນຢູ່ໂຮງຮຽນປະຈຳແຂວງ ແລ້ວຈຶ່ງຕໍ່ມະຫາ­ວິທະ­ຍາໄລຢູ່ເມືອງປຣັກ (Prague) ໂດຍໄດ້ຮັບທຶນການສຶກສາຄົນຍາກຈົນ. ແມ່ເດີນທາງໄປສົ່ງເພິ່ນທີ່ເມືອງປຣັກ; ນາງເປັນແມ່ໝ້າຍທີ່ຍາກຈົນ ບໍ່ມີຊັບສົມບັດເປັນເງິນຄຳທີ່ຈະມອບໃຫ້ລູກຊາຍ ແຕ່ໃນຂະນະທີ່ເດີນທາງໃກ້ຈະຮອດມະຫານະຄອນນັ້ນ ນາງໄດ້ຄູ້ເຂົ່າລົງຂ້າງລູກຊາຍໜຸ່ມທີ່ກຳພ້າພໍ່ ແລະ ອະທິຖານຂໍໃຫ້ພຣະບິດາເທິງສະຫວັນຊົງໂຜດອວຍພອນລູກ. ນາງບໍ່ຄິດເລີຍວ່າພຣະເຈົ້າຈະຊົງຕອບຄຳອະທິຖານຂອງນາງເກີນຄວາມຄາດໝາຍ. {GC 98.1}

ຢູ່ມະຫາ­ວິທະ­ຍາໄລ ຮັສ ມີຄວາມໂດດເດັ່ນໃນເລື່ອງຄວາມໝັ່ນພຽນໃນການສຶກສາ ແລະ ການພັດທະນາຄວາມຮູ້ຢ່າງໄວວາ; ເພິ່ນເປັນຄົນອ່ອນສຸພາບ ແລະ ໃຊ້ຊີວິດຢ່າງບໍ່ມີບ່ອນຕິ ທັງຍັງເປັນຄົນທີ່ມີມະນຸດສຳພັນດີ ຈົນເພິ່ນກາຍເປັນທີ່ນັບຖືຂອງທຸກຄົນ. ຮັສ ສັດທາໃນຄຣິສຕະຈັກໂຣມດ້ວຍຄວາມຈິງໃຈ ແລະ ເຝົ້າສະແຫວງຫາພຣະພອນດ້ານຈິດວິນຍານທີ່ຄຣິສຕະຈັກໂຣມອ້າງວ່າສາມາດໃຫ້ໄດ້. ໃນງານເທດສະການສະຫຼອງການຄົບຮອບທີ່ສຳຄັນ ຮັສຖວາຍເງິນຫຼຽນສຸດທ້າຍຈາກເງິນອັນໜ້ອຍນິດຂອງເພິ່ນ ເພື່ອໄປສາລະພາບບາບໃຫ້ບາດຫຼວງ ແລະ ເຂົ້າຮ່ວມໃນຂະບວນແຫ່ ເພື່ອຈະໄດ້ຮັບການອະໄພບາບຕາມທີ່ມີການສັນຍາໄວ້. ຫຼັງຈາກຮຽນຈົບມະຫາ­ວິທະ­ຍາໄລແລ້ວ ຮັສບວດເປັນບາດຫຼວງຂອງຄຣິສຕະຈັກໂຣມ ແລະ ໄດ້ກ້າວຂຶ້ນສູ່ຕຳແໜ່ງສູງຢ່າງໄວວາ ຈົນໄດ້ປະຈຳຢູ່ໃນຣາຊສຳນັກຂອງກະສັດ. ໃນຂະນະດຽວກັນເພິ່ນຍັງຮັບຕຳແໜ່ງສາດສະດາຈານ ແລະ ຕໍ່ມາກໍເປັນອະທິການບໍດີຂອງມະຫາ­ວິທະ­ຍາໄລດຽວກັນທີ່ເພິ່ນເຄີຍສຶກສາຮ່ຳຮຽນ. ໃນບໍ່ພໍເທົ່າໃດປີ, ນັກສຶກສາຜູ້ຮັບທຶນຄົນຍາກຈົນຜູ້ນີ້ ໄດ້ກາຍເປັນຄວາມພາກພູມໃຈຂອງຄົນທັງຊາດ ແລະ ຊື່ສຽງຂອງເພິ່ນກໍໂດ່ງດັງຢູ່ທົ່ວທະວີບເອີຣົບ. {GC 98.2}

ແຕ່ຮັສເລີ່ມການປະຕິຮູບໃນພາກສ່ວນອື່ນ. ຫຼັງຈາກບວດເປັນບາດຫຼວງບໍ່ເທົ່າໃດປີ, ເພິ່ນຖືກແຕ່ງຕັ້ງໃຫ້ເປັນນັກເທດປະຈຳໂບດເບັດເລເຮັມ. ຜູ້ທີ່ກໍ່ຕັ້ງໂບດແຫ່ງນີ້ໄດ້ເນັ້ນຄວາມສຳຄັນຂອງການເທດສະໜາໃນພາສາຂອງປະຊາຊົນ. ເຖິງແມ່ນວ່າຄຣິສຕະຈັກໂຣມຕໍ່ຕ້ານການກະທຳດັ່ງກ່າວກໍຕາມ, ແຕ່ການເທດສະໜາໃນພາສາທີ່ຄົນຟັງເຂົ້າໃຈຍັງບໍ່ໄດ້ຖືກຍົກເລີກທັງໝົດໃນປະເທດໂບຮີເມຍ. ຢ່າງໃດກໍຕາມ, ຄົນສ່ວນຫຼາຍບໍ່ຮູ້ຈັກຄຳສອນຂອງພຣະຄຳພີ; ສະນັ້ນ, ຄົນທຸກຊັ້ນໃນສັງຄົມຈຶ່ງເຮັດຜິດບາບຢ່າງຊົ່ວຊ້າທີ່ສຸດ. ຮັສເທດສະໜາປະນາມຄວາມຊົ່ວເຫຼົ່ານີ້ໂດຍບໍ່ໄວ້ໜ້າ ແລະ ອ້າງພຣະຄຳຂອງພຣະເຈົ້າເພື່ອຕອກຢ້ຳເຖິງຫຼັກຄວາມຈິງ ແລະ ຫຼັກການບໍຣິສຸດທີ່ເພິ່ນສອນ. {GC 99.1}

ເຈໂຣມ ນຳງານຂຽນຂອງໄວຄຼິບເຂົ້າໂບຮີເມຍ

ປະຊາຊົນຄົນໜຶ່ງໃນເມືອງປຣັກຊື່ ເຈໂຣມ ເຊິ່ງຕໍ່ມາກໍກາຍເປັນເພື່ອນຮ່ວມງານໃກ້ຊິດຂອງຮັສ, ເມື່ອເຈໂຣມກັບມາຈາກອັງກິດ ເພິ່ນໄດ້ນຳບົດຄວາມຕ່າງໆຂອງໄວຄຼິບຕິດຕົວມານຳ. ຣາຊິນີຂອງອັງກິດເປັນເຈົ້າຍິງຈາກໂບຮີເມຍ; ນາງໄດ້ຮັບເຊື່ອຕາມຄຳສອນຂອງໄວຄຼິບ ຈຶ່ງໃຊ້ອິດທິພົນຂອງນາງເພື່ອກະຈາຍບົດຄວາມຂອງນັກປະຕິຮູບດັ່ງກ່າວທົ່ວບ້ານເກີດເມືອງນອນຂອງນາງ. ຮັສໄດ້ອ່ານບົດຄວາມເຫຼົ່ານີ້ດ້ວຍໃຈຈົດໃຈຈໍ່ ແລະ ເຊື່ອວ່າຜູ້ຂຽນເປັນຄຣິສຕຽນທີ່ມີຄວາມຈິງໃຈ ຈຶ່ງໂນ້ມອຽງທີ່ຈະຮັບເອົາແນວທາງການປະຕິຮູບທີ່ໄວຄຼິບຊຸກຍູ້ສົ່ງເສີມນັ້ນ. ຮັສບໍ່ຮູ້ເລີຍ ແຕ່ເພິ່ນໄດ້ກ້າວລົງໄປສູ່ຫົນທາງທີ່ຈະນຳຕົນໃຫ້ຫ່າງອອກຈາກຄຣິສຕະຈັກໂຣມ. {GC 99.2}

ໃນຊ່ວງເວລານີ້, ມີຊາຍແປກໜ້າສອງຄົນຈາກປະເທດອັງກິດມາເຖິງເມືອງປຣັກ. ສອງຄົນນີ້ມີການສຶກສາ ແລະ ໄດ້ຮັບເອົາແສງສະຫວ່າງແຫ່ງຂ່າວປະເສີດ. ເຂົາທັງສອງໄດ້ເດີນທາງມາໄກເພື່ອປະກາດຂ່າວປະເສີດນັ້ນໃນປະເທດໂບຮີເມຍ. ພວກເຂົາເລີ່ມການປະກາດດ້ວຍການໂຈມຕີສັນຕະປາປາໂດຍກົງວ່າບໍ່ມີອຳນາດສູງສຸດ; ບໍ່ດົນເຈົ້າໜ້າທີ່ກໍຫ້າມພວກເຂົາບໍ່ໃຫ້ປະກາດ. ແຕ່ພວກເຂົາບໍ່ຍົກເລີກເປົ້າໝາຍທີ່ຕັ້ງໃຈໄວ້ ຈຶ່ງຫັນໄປໃຊ້ວິທີອື່ນ. ນອກຈາກການເປັນນັກເທດແລ້ວ ທັງສອງເປັນສິລະປິນ ຈຶ່ງສືບຕໍ່ໂດຍໃຊ້ຄວາມສາມາດໃນການວາດແຕ້ມ. ພວກເຂົາແຕ້ມຮູບສອງແຜ່ນ ແລະ ຕິດໄວ້ໃນບ່ອນທີ່ປະຊາຊົນຈະເຫັນໄດ້ງ່າຍ. ຮູບໜຶ່ງມາຈາກມັດທາຍ 21:5, ເປັນຮູບການສະເດັດເຂົ້ານະຄອນເຢຣູຊາເລັມຂອງພຣະ­ເຢຊູ­ຄຣິສຢ່າງ “ອ່ອນສຸພາບ ແລະ ນັ່ງເທິງຫຼັງລໍ” ຕາມດ້ວຍພວກສາວົກຂອງພຣະອົງທີ່ເດີນຕີນເປົ່າ ແລະ ໃສ່ເສື້ອຜ້າທີ່ເກົ່າ ແລະ ຊີດ. ສ່ວນອີກຮູບໜຶ່ງຄືການແຫ່ຂະບວນສະເດັດຂອງສັນຕະປາປາ ໂດຍທີ່ເພິ່ນໃສ່ເສື້ອຍາວຫຼູຫຼາ ແລະ ສວມມົງກຸດສາມຊັ້ນ. ເພິ່ນຂີ່ມ້າຢ່າງສະຫງ່າ­ຜ່າເຜີຍ ມີຜູ້ເປົ່າແກເດີນນຳໜ້າ ແລະ ມີບັນດາພຣະຄາດີນັນ ແລະ ພວກຜູ້ນຳຄຣິສຕະຈັກເດີນນຳຫຼັງໂດຍໃສ່ເສື້ອຜ້າຫຼູຫຼາຟູ່ຟ່າ. {GC 99.3}

ຮູບພາບເຫຼົ່ານີ້ເປັນຄຳເທດສະໜາທີ່ຈັບໃຈຄົນທຸກຊົນຊັ້ນໃນສັງຄົມ. ຄົນຈຳນວນຫຼວງຫຼາຍພາກັນມາຢືນເບິ່ງ. ທຸກຄົນສາມາດອ່ານບົດຮຽນໃນຮູບເຫຼົ່ານັ້ນໄດ້ ແລະ ມີຫຼາຍຄົນຮູ້ສຶກສະເທືອນໃຈ ເມື່ອເຫັນຄວາມແຕກຕ່າງລະຫວ່າງຄວາມອ່ອນສຸພາບຂອງພຣະຄຣິສຜູ້ເປັນເຈົ້ານາຍ ກັບຄວາມຫຍິ່ງຈອງຫອງຂອງສັນຕະປາປາຜູ້ອ້າງວ່າເປັນຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະຄຣິສ. ເກີດຄວາມວຸ້ນວາຍໃນເມືອງປຣັກ ຄົນແປກໜ້າສອງຄົນນີ້ຈຶ່ງຕ້ອງອອກຈາກເມືອງເພື່ອຄວາມປອດໄພ ແຕ່ປະຊາຊົນບໍ່ລືມບົດຮຽນທີ່ໄດ້ຮັບ. ຈອນ ຮັສ ກໍປະທັບໃຈກັບຮູບພາບເຫຼົ່ານັ້ນຢ່າງເລິກເຊິ່ງ ເພິ່ນຈຶ່ງຫັນມາສຶກສາຄົ້ນຄວ້າພຣະຄຳພີ ແລະ ບົດຄວາມຂອງໄວຄຼິບຫຼາຍກວ່າເກົ່າ. ເຖິງແມ່ນວ່າໃນຂະນະນັ້ນເພິ່ນຍັງບໍ່ພ້ອມທີ່ຈະຮັບເອົາການປະຕິຮູບທຸກຢ່າງທີ່ໄວຄຼິບສອນກໍຕາມ ແຕ່ເພິ່ນເຫັນເຖິງທາດແທ້ຂອງລະບອບສັນຕະປາປາຢ່າງຊັດເຈນຍິ່ງຂຶ້ນ ຈຶ່ງມີຄວາມກະຕືລືລົ້ນຫຼາຍຂຶ້ນໃນການປະນາມຄວາມຈອງຫອງ, ຄວາມທະເຍີທະຍານ ແລະ ການສໍ້ໂກງຂອງພວກຜູ້ນຳຄຣິສຕະຈັກໂຣມ. {GC 100.1}

ໃນຄາວນັ້ນ, ເນື່ອງຈາກຄວາມວຸ້ນວາຍທີ່ເກີດຂຶ້ນໃນມະຫາ­ວິທະ­ຍາໄລປະຈຳເມືອງປຣັກ ມີນັກສຶກສາຊາວເຢຍລະມັນຫຼາຍຮ້ອຍຄົນກັບເມືອບ້ານ ເປັນເຫດໃຫ້ແສງສະຫວ່າງໄດ້ສ່ອງຈາກປະເທດໂບຮີເມຍໄປຍັງປະເທດເຢຍລະມັນ. ໃນນັກສຶກສາເຫຼົ່ານີ້ ມີຫຼາຍຄົນທີ່ ຈອນ ຮັສ ເປັນຜູ້ສອນພຣະຄຳພີຄັ້ງທຳອິດ ແລະ ເມື່ອພວກເຂົາກັບໄປຍັງບ້ານເກີດເມືອງນອນຈຶ່ງເຜີຍແຜ່ຂ່າວປະເສີດທີ່ນັ້ນ. {GC 100.2}

ປະກາດຫ້າມບໍ່ໃຫ້ມີພິທີທາງສາສະໜາ

ມີຄົນນຳຂ່າວເລື່ອງການປະກາດທີ່ເມືອງປຣັກໄປລາຍງານທີ່ນະຄອນໂຣມ, ໃນບໍ່ຊ້າຮັສໄດ້ຮັບໝາຍຮຽກໃຫ້ໄປລາຍງານຕົວຕໍ່ໜ້າສັນຕະປາປາ. ຖ້າຫາກວ່າເພິ່ນຈະປະຕິບັດຕາມໝາຍຮຽກນັ້ນ ກໍຄົງຕ້ອງຕາຍຢ່າງແນ່ນອນ. ກະສັດ ແລະ ພຣະຣາຊິນີແຫ່ງໂບຮີເມຍ ພ້ອມດ້ວຍຄະນາຈານຈາກມະຫາ­ວິທະ­ຍາໄລ, ພວກຂຸນນາງ ແລະ ເຈົ້າໜ້າທີ່ຂອງລັດຮ່ວມກັນຂໍຮ້ອງສັນຕະປາປາໃຫ້ຮັສໄດ້ຢູ່ຕໍ່ທີ່ເມືອງປຣັກ ແລະ ໃຫ້ຕົວແທນຂອງເພິ່ນເປັນຜູ້ໃຫ້ການແທນຢູ່ນະຄອນໂຣມ. ແຕ່ແທນທີ່ຈະອະນຸຍາດຕາມຄຳຂໍຮ້ອງດັ່ງກ່າວ ສັນຕະປາປາໄດ້ພິຈາລະນາຄະດີ ແລະ ຕັດສິນໂທດຮັສ ແລ້ວປະກາດສັ່ງຫ້າມບໍ່ໃຫ້ມີການເຄື່ອນໄຫວທາງສາສະໜາໃນເມືອງປຣັກ. {GC 100.3}

ໃນສະໄໝນັ້ນ ການປະກາດຫ້າມເຊັ່ນນີ້ຈະເຮັດໃຫ້ຄົນທັງຫຼາຍຕົກໃຈຢ້ານ. ພິທີກຳທີ່ປະກອບການປະກາດດັ່ງກ່າວໄດ້ຈັດຂຶ້ນໃນລັກສະນະທີ່ໃຫ້ຄົນສະທ້ານຢ້ານກົວ ເພາະປະຊາຊົນເຊື່ອວ່າສັນຕະປາປາເປັນຕົວແທນຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະ ຖືລູກກະແຈແຫ່ງສະຫວັນ ແລະ ນະຣົກ; ນອກຈາກນັ້ນ, ຍັງເຊື່ອວ່າສັນຕະປາປາມີອຳນາດທີ່ຈະລົງໂທດໃນເລື່ອງທີ່ກ່ຽວຂ້ອງກັບການປົກຄອງ ແລະ ເລື່ອງທີ່ກ່ຽວກັບສາສະໜາດ້ວຍ. ພວກເຂົາເຊື່ອວ່າ ປະຕູສະຫວັນໄດ້ປິດລົງສຳລັບປະຊາຊົນທີ່ອາໄສຢູ່ໃນຂົງເຂດທີ່ຖືກປະກາດຫ້າມທາງສາສະໜາ ແລະ ຕາບໃດທີ່ສັນຕະປາປາຍັງບໍ່ຍົກເລີກການປະກາດຫ້າມດັ່ງກ່າວ ຄົນຕາຍບໍ່ສາມາດເຂົ້າສະຫວັນໄດ້. ແລ້ວເພື່ອຕອກຢ້ຳເຖິງສະພາບທີ່ຮ້າຍແຮງນີ້ ພິທີກຳທາງສາສະໜາທຸກຢ່າງຖືກຍົກເລີກໄປ, ໂບດທັງຫຼາຍຖືກປິດລົງ ແລະ ພິທີແຕ່ງງານຕ້ອງຈັດຢູ່ເດີ່ນໂບດ. ສ່ວນຄົນຕາຍນັ້ນ ກໍບໍ່ສາມາດຝັງຢູ່ໃນແດນສັກສິດ ແຕ່ຖືກຝັງຢູ່ຕາມຮ່ອງ ຫຼື ຕາມທົ່ງນາໂດຍປາສະຈາກພິທີຝັງສົບ. ຄຣິສຕະຈັກໂຣມນຳໃຊ້ວິທີການທີ່ໃຫ້ຄົນຢ້ານກົວເຊັ່ນນີ້ ເພື່ອຄວບຄຸມຈິດສຳນຶກຜິດຊອບຂອງຜູ້ຄົນ. {GC 101.1}

ປະຊາຊົນໃນເມືອງປຣັກສັບສົນວຸ້ນວາຍ, ມີຄົນຈຳນວນຫຼາຍປະນາມຮັສວ່າ ເປັນເຫດທີ່ເລື່ອງຮ້າຍແຮງນີ້ເກີດຂຶ້ນກັບພວກເຂົາ ແລະ ຮຽກຮ້ອງໃຫ້ສົ່ງມອບຮັສແກ່ຄຣິສຕະຈັກໂຣມໃຫ້ຈັດການ. ຮັສຈຶ່ງກັບໄປບ້ານເກີດຂອງເພິ່ນເພື່ອໃຫ້ພະຍຸນີ້ສະຫງົບລົງ. ເພິ່ນຂຽນເຖິງໝູ່ເພື່ອນທີ່ຍັງຢູ່ເມືອງປຣັກວ່າ: “ທີ່ຂ້ອຍໄດ້ຖອນຕົວອອກໄປຈາກທ່າມກາງພວກເຈົ້າ ແມ່ນເພື່ອເຮັດຕາມຄຳສອນ ແລະ ແບບຢ່າງຂອງພຣະ­ເຢຊູ­ຄຣິສ ເພື່ອບໍ່ໃຫ້ຄົນທີ່ບໍ່ຫວັງດີເຮັດໃນສິ່ງທີ່ຈະຕ້ອງຮັບໂທດຕະຫຼອດນິຣັນ ແລະ ເພື່ອຈະບໍ່ເປັນເຫດໃຫ້ຄົນທີ່ມີສິນທຳໄດ້ຮັບຄວາມທຸກຍາກ ແລະ ການກົດຂີ່ຂົ່ມເຫັງ. ຂ້ອຍມາພັກສະຫງົບເພາະຄາດວ່າ ພວກບາດຫຼວງທີ່ປະໝາດພຣະເຈົ້າຄົງຫ້າມບໍ່ໃຫ້ມີການເທດສະໜາປະກາດພຣະຄຳຂອງພຣະອົງທ່າມກາງພວກເຈົ້າໄປອີກດົນ. ແຕ່ຢ່າງໃດກໍຕາມ, ການທີ່ຂ້ອຍຖອນຕົວນີ້ ບໍ່ເປັນການປະຕິເສດຄວາມຈິງຂອງພຣະເຈົ້າ ເພາະດ້ວຍການເສີມກຳລັງຈາກພຣະອົງ ຂ້ອຍພ້ອມທີ່ຈະຕາຍ.”³ ຮັສບໍ່ໄດ້ຢຸດການເຮັດວຽກ ແຕ່ໄດ້ເດີນທາງທົ່ວຊົນນະບົດໃນບໍລິເວນນັ້ນ ປະກາດຂ່າວປະເສີດໃຫ້ຝູງຊົນທີ່ຮັບຟັງດ້ວຍຄວາມຍິນດີ. ສະນັ້ນ, ມາດຕະການທີ່ສັນຕະປາປາໃຊ້ເພື່ອຢັບຢັ້ງຂ່າວປະເສີດ ກໍເປັນເຫດໃຫ້ຂ່າວປະເສີດຍິ່ງຖືກເຜີຍແຜ່ໃຫ້ຫຼາຍຂຶ້ນ. “ເພາະວ່າເຮົາຈະເຮັດສິ່ງໃດຂັດກັບຄວາມຈິງບໍ່ໄດ້ ໄດ້ແຕ່ເຮັດເພື່ອຄວາມຈິງເທົ່ານັ້ນ.” (2 ໂກຣິນໂທ 13:8 LO1972). {GC 101.2}

ກະຈ່າງແຈ້ງຂຶ້ນເທື່ອລະໜ້ອຍ

“ຊ່ວງນີ້ເບິ່ງຄືວ່າ ຮັສກຳລັງຕໍ່ສູ້ຢູ່ໃນໃຈຢ່າງທຸກລະທົມ. ເຖິງແມ່ນວ່າຄຣິສຕະຈັກໂຣມຫວັງວ່າຈະເອົາຊະນະເພິ່ນດ້ວຍການປະກາດຫ້າມຕ່າງໆ ແຕ່ເພິ່ນຍັງບໍ່ໄດ້ປະຕິເສດອຳນາດຂອງຄຣິສຕະຈັກດັ່ງກ່າວ. ເພິ່ນຍັງຖືວ່າຄຣິສຕະຈັກໂຣມເປັນເຈົ້າສາວຂອງພຣະຄຣິສ ແລະ ສັນຕະປາປາເປັນຕົວແທນຂອງພຣະເຈົ້າ. ສິ່ງທີ່ຮັສຕໍ່ສູ້ຢູ່ນັ້ນແມ່ນການໃຊ້ອຳນາດໃນທາງທີ່ຜິດ ແຕ່ບໍ່ໄດ້ຕໍ່ສູ້ໃນຫຼັກການທີ່ສອນວ່າຄຣິສຕະຈັກໂຣມມີອຳນາດດັ່ງກ່າວ. ມີການຕໍ່ສູ້ຢູ່ໃນໃຈຂອງເພິ່ນຢ່າງຮຸນແຮງ ລະຫວ່າງຄວາມເຂົ້າໃຈຂອງເພິ່ນກັບຈິດສຳນຶກຜິດຊອບ. ຖ້າອຳນາດຂອງສັນຕະປາປາມາດ້ວຍຄວາມຊອບທຳ ແລະ ບໍ່ສາມາດຜິດພາດໄດ້ດັ່ງທີ່ເພິ່ນເຊື່ອ ເປັນໄປໄດ້ຢ່າງໃດທີ່ເພິ່ນຮູ້ສຶກວ່າຈະຕ້ອງຂັດຂືນຕໍ່ອຳນາດນັ້ນ? ເພິ່ນເຫັນວ່າການທີ່ຈະເຊື່ອຟັງຄຳສັ່ງຂອງຄຣິສຕະຈັກໂຣມກໍເປັນບາບ, ແຕ່ໃນຂະນະດຽວກັນກໍຖາມຕົວເອງວ່າ ເປັນໄປໄດ້ຢ່າງໃດທີ່ການເຊື່ອຟັງຄຣິສຕະຈັກທີ່ບໍ່ສາມາດຜິດພາດໄດ້ນັ້ນຈະເປັນບາບ? ນີ້ຄືບັນຫາທີ່ເພິ່ນແກ້ບໍ່ຕົກ ແລະ ເປັນຂໍ້ສົງໄສທີ່ທໍລະມານໃຈຂອງເພິ່ນຢູ່ຕະຫຼອດເວລາ. ຄຳຕອບດຽວທີ່ເພິ່ນຮູ້ສຶກວ່າຟັງເຂົ້າທ່າທີ່ສຸດຄື ເຫດການແບບນີ້ໄດ້ເກີດຂຶ້ນອີກຄັ້ງ ເໝືອນທີ່ເຄີຍເກີດຂຶ້ນໃນສະໄໝທີ່ພຣະ­ຜູ້ຊ່ວຍ­ໃຫ້ລອດຢູ່ໃນໂລກ ນັ້ນຄືພວກບາດຫຼວງຂອງຄຣິສຕະຈັກໄດ້ກາຍເປັນຄົນຊົ່ວ ແລະ ໃຊ້ອຳນາດທີ່ໄດ້ມາຢ່າງຖືກຕ້ອງນັ້ນໄປໃນທາງທີ່ບໍ່ຖືກຕ້ອງ ເໝືອນພວກປະໂຣຫິດຊາວຢິວໃນສະໄໝຂອງພຣະເຢຊູ. ຈາກຄຳຕອບນີ້ເພິ່ນຈຶ່ງສະຫຼຸບວ່າ ການເຂົ້າໃຈຫຼັກຄຳສອນໃນພຣະຄຳພີເປັນແນວທາງດຳເນີນຊີວິດ. ເພິ່ນຈຶ່ງປະກາດສອນຄົນອື່ນວ່າ ໃນເລື່ອງການສຳນຶກຜິດຊອບນັ້ນຄວນໃຫ້ພຣະຄຳພີນຳທາງ. ເວົ້າງ່າຍໆ ສິ່ງທີ່ບໍ່ສາມາດຜິດພາດໄດ້ ແມ່ນພຣະເຈົ້າຜູ້ຊົງກ່າວໄວ້ໃນພຣະຄຳພີ ບໍ່ແມ່ນຄຣິສຕະຈັກໂຣມທີ່ກ່າວຜ່ານບາດຫຼວງ.”⁴ {GC 102.1}

ເມື່ອຄວາມວຸ້ນວາຍໃນເມືອງປຣັກສະຫງົບລົງ ຮັສກໍກັບໄປທີ່ໂບດເບັດເລເຮັມອັນເປັນໂບດປະຈຳຂອງເພິ່ນ ເພື່ອສືບຕໍ່ປະກາດພຣະຄຳຂອງພຣະເຈົ້າດ້ວຍຄວາມພິລະອາດຫານກວ່າເດີມ. ສັດຕູຂອງເພິ່ນມີອຳນາດ ແລະ ບໍ່ໄດ້ຢູ່ລ້າ ແຕ່ພຣະຣາຊິນີ ແລະ ຂຸນນາງຫຼາຍຄົນເປັນມິດສະຫາຍຂອງເພິ່ນ; ນອກຈາກນັ້ນ, ມີປະຊາຊົນຈຳນວນຫຼວງຫຼາຍທີ່ເຂົ້າຂ້າງເພິ່ນ. ເມື່ອນຳເອົາຄຳສອນຂອງຮັສທີ່ໃສສະອາດ ແລະ ມີພະລັງພັດທະນາຄົນໃຫ້ດີຂຶ້ນ ມາປຽບທຽບກັບຄຳເທດສະໜາຂອງຄົນທີ່ສະໜັບສະໜູນຄຣິສຕະຈັກໂຣມ ເຊິ່ງມີແຕ່ບັນທອນຄົນໃຫ້ເສື່ອມລົງ, ແລະ ເມື່ອສົມທຽບຊີວິດອັນບໍຣິສຸດຂອງຮັສ ກັບຄວາມໂລບ ແລະ ຄວາມສຳມະເລ­ເທເມົາຂອງພວກເຂົາແລ້ວ ຫຼາຍຄົນຈຶ່ງຖືວ່າເປັນກຽດທີ່ຈະຢູ່ຝ່າຍດຽວກັບຮັສ. {GC 102.2}

ກ່ອນໜ້ານີ້ຮັສເຮັດວຽກປະກາດຢູ່ຄົນດຽວ, ແຕ່ເຈໂຣມໄດ້ຮັບເອົາຄຳສອນຂອງໄວຄຼິບເມື່ອເພິ່ນຢູ່ປະເທດອັງກິດ, ບັດນີ້ເພິ່ນຈຶ່ງຮ່ວມມືກັບຮັສໃນວຽກງານປະຕິຮູບ. ຕັ້ງແຕ່ນັ້ນມາຮັສກັບເຈໂຣມເປັນໜຶ່ງດຽວໃນຊີວິດ ແລະ ໃນຄວາມຕາຍກໍບໍ່ໄດ້ພາກຈາກກັນ. ໃນດ້ານຄຸນນະສົມບັດທີ່ຄົນສ່ວນຫຼາຍນິຍົມຊົມຊອບ ຄືສະຕິປັນຍາອັນປາດເປື່ອງ, ວາຈາທີ່ຄົມຄາຍ ແລະ ການສຶກສາສູງນັ້ນ ເຈໂຣມມີຫຼາຍກວ່າຮັສ. ສ່ວນຮັສມີຄຸນນະສົມບັດອັນເປັນແກ່ນກຳລັງໝັ້ນຄົງຂອງອຸປະນິໄສຫຼາຍກວ່າເຈໂຣມ. ການພິຈາລະນາຢ່າງມີສະຕິຂອງຮັສຊ່ວຍຢັບຢັ້ງຄວາມໃຈຮ້ອນຂອງເຈໂຣມ; ສ່ວນເຈໂຣມກໍເຫັນຄຸນຄ່າຂອງການວິເຄາະຂອງຮັສ ຈຶ່ງຍອມເຮັດຕາມຄຳແນະນຳນັ້ນດ້ວຍຄວາມນອບນ້ອມຖ່ອມຕົນ. ການປະຕິຮູບນັ້ນຈຶ່ງຂະຫຍາຍຢ່າງໄວວາພາຍໃຕ້ການຮ່ວມມືຂອງທັງສອງຄົນນີ້. {GC 102.3}

ພຣະເຈົ້າຊົງເລືອກຮັສ ກັບ ເຈໂຣມ ແລະ ຊົງໂຜດໃຫ້ແສງສະຫວ່າງແຫ່ງຄວາມຈິງສ່ອງເຂົ້າໄປໃນຈິດໃຈຂອງພວກເຂົາ ແລະ ຊົງເປີດເຜີຍໃຫ້ພວກເຂົາຮູ້ເຖິງຄວາມຜິດຫຼາຍຢ່າງໃນຄຣິສຕະຈັກໂຣມ, ແຕ່ເຂົາທັງສອງບໍ່ໄດ້ຮັບຄວາມສະຫວ່າງທັງໝົດທີ່ພຣະອົງຈະປະທານມາຍັງໂລກ. ພຣະອົງຊົງນຳປະຊາຊົນອອກຈາກຄວາມມືດມົນຂອງຄຣິສຕະຈັກໂຣມ ໂດຍຜ່ານຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະອົງສອງຄົນນີ້, ແຕ່ມີອຸປະສັກຫຼາຍຢ່າງທີ່ພວກເຂົາຕ້ອງປະເຊີນ ພຣະອົງຈຶ່ງຊົງນຳພາໄປເທື່ອລະກ້າວຕາມທີ່ພວກເຂົາສາມາດຮັບໄດ້. ຮັສກັບເຈໂຣມບໍ່ພ້ອມທີ່ຈະຮັບແສງສະຫວ່າງທັງໝົດໃນເວລາດຽວກັນ ເພາະຖ້າສ່ອງທັງໝົດມາບາດດຽວ ກໍຈະເປັນເໝືອນແສງອັນແຮງກ້າຂອງທ່ຽງວັນສຳລັບຄົນທີ່ຢູ່ໃນຫ້ອງມືດເປັນເວລາດົນ ພວກເຂົາຄົງໄດ້ຫັນໜ້າໄປທາງອື່ນ. ສະນັ້ນ, ພຣະເຈົ້າຊົງສຳແດງຄວາມຈິງໃຫ້ຜູ້ນຳທັງສອງຄົນນີ້ເທື່ອລະໜ້ອຍຕາມທີ່ປະຊາຊົນຈະຮັບໄດ້. ແລ້ວຫຼັງຈາກນັ້ນກໍມີຜູ້ຮັບໃຊ້ທີ່ສັດຊື່ຂອງພຣະເຈົ້າຕາມກັນມາຫຼາຍສະຕະວັດ ທີ່ຈະນຳພາປະຊາຊົນໄປໃນການປະຕິຮູບຕໍ່ໄປ. {GC 103.1}

ສັນຕະປາປາສາມອົງພ້ອມກັນ

ການແຕກແຍກໃນຄຣິສຕະຈັກຍັງສືບຕໍ່. ມີສາມຄົນອ້າງວ່າຕົນແມ່ນສັນຕະປາປາທີ່ແທ້ຈິງ ແລະ ການຕໍ່ສູ້ລະຫວ່າງສາມຄົນນີ້ເຮັດໃຫ້ທຸກປະເທດທີ່ມີການນັບຖືສາສະໜາຄຣິສເຕັມໄປດ້ວຍອາດຊະຍາກຳ ແລະ ຄວາມວຸ້ນວາຍ. ສາມຄົນນີ້ຮູ້ສຶກວ່າ ການສາບແຊ່ງໃຫ້ຝ່າຍກົງກັນຂ້າມຕົກນະຣົກນັ້ນບໍ່ພຽງພໍ ຈຶ່ງຕໍ່ສູ້ກັນດ້ວຍອາວຸດ. ທັງສາມຄົນຫາຊື້ອາວຸດ ແລະ ຈ້າງທະຫານ. ແນ່ນອນກໍຕ້ອງໃຊ້ເງິນ, ພວກເຂົາຈຶ່ງຮັບຈ້າງເຮັດພິທີທາງສາສະໜາ, ຮັບເງິນເພື່ອແລກກັບຄຳອວຍພອນ ແລະ ຂາຍຕຳແໜ່ງຕ່າງໆຂອງຄຣິສຕະຈັກ. ພວກບາດຫຼວງກໍຮຽນແບບຜູ້ບັງຄັບບັນຊາໃນການນຳໃຊ້ສາສະໜາເພື່ອສະແຫວງຫາຜົນປະໂຫຍດ ແລະ ການເຮັດເສິກສົງຄາມເພື່ອປາບຄູ່ແຂ່ງ ແລະ ເສີມບາລະມີໃຫ້ກັບຕົນເອງ. ດ້ວຍຄວາມກ້າຫານທີ່ເພີ່ມຂຶ້ນທຸກວັນ ຮັສຈຶ່ງປະນາມຄວາມໜ້າລັງກຽດທີ່ຄົນທັງຫຼາຍຍອມໃຫ້ເກີດຂຶ້ນໃນນາມຂອງສາສະໜາ, ປະຊາຊົນຈຶ່ງກ່າວຫາພວກຜູ້ນຳຄຣິສຕະຈັກໂຣມຢ່າງເປີດເຜີຍ ວ່າເປັນຕົ້ນເຫດຂອງຄວາມທຸກທັງຫຼາຍທີ່ເກີດຂຶ້ນທົ່ວທຸກປະເທດທີ່ນັບຖືສາສະໜາຄຣິສ. {GC 103.2}

ນັບເປັນອີກຄັ້ງໜຶ່ງທີ່ເມືອງປຣັກເບິ່ງຄືວ່າ ໃກ້ຈະເກີດການຂ້າຟັນກັນຢ່າງເຕັມທີ່. ຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະເຈົ້າຖືກກ່າວຫາເໝືອນໃນສະໄໝພຣະຄຳພີເດີມ ວ່າເປັນ “ຜູ້ສ້າງຄວາມເດືອດຮ້ອນຫຼາຍທີ່ສຸດໃນອານາຈັກອິດສະຣາເອນ.” (1 ກະສັດ 18:17). ມີການປະກາດຫ້າມອີກຄັ້ງໜຶ່ງ ບໍ່ໃຫ້ມີການເຄື່ອນໄຫວທາງສາສະໜາໃນເມືອງປຣັກ; ຮັສຈຶ່ງຖອນຕົວກັບໄປຍັງໝູ່ບ້ານຂອງຕົນ. ຄຳພະຍານທີ່ເພິ່ນເຄີຍກ່າວຢ່າງສັດຊື່ຢູ່ໃນໂບດເບັດເລເຮັມນັ້ນໄດ້ຈົບລົງ. ຕໍ່ມາເພິ່ນຈະໄດ້ເປັນພະຍານໃນເວທີທີ່ກວ້າງຂຶ້ນ ກໍຄືປະເທດທັງຫຼາຍທີ່ນັບຖືສາສະໜາຄຣິສນັ້ນເອງ ກ່ອນທີ່ຈະຖືກຂ້າຕາຍເພາະການເປັນພະຍານຝ່າຍຄວາມຈິງ. {GC 104.1}

ເພື່ອປາບປາມຄວາມຊົ່ວຊ້າທີ່ກຳລັງເຮັດໃຫ້ປະເທດທັງຫຼາຍໃນເອີຣົບວຸ້ນວາຍຢູ່ນັ້ນ ມີການປະກາດໃຫ້ປະຊຸມສະພາທົ່ວໄປທີ່ເມືອງຄອນສະຕັນ (Constance). ຜູ້ປະກາດນັ້ນແມ່ນສັນຕະປາປາຈອນທີ 23 (John XXIII) ໜຶ່ງໃນສາມຄົນທີ່ອ້າງກັນວ່າເປັນສັນຕະປາປາ ຕາມຄວາມປາຖະໜາຂອງຈັກກະພັດຊີກີມົງ (Sigismund). ສັນຕະປາປາຈອນບໍ່ເຫັນດີກັບການຮຽກຮ້ອງໃຫ້ມີການຈັດປະຊຸມສະພາຂຶ້ນ ເພາະວ່າບໍ່ຢາກໃຫ້ມີຄົນສອບສວນເຖິງອຸປະນິໄສ ແລະ ພຶດຕິກຳຂອງຕົນ ເຖິງແມ່ນວ່າຜູ້ທີ່ຈະເຮັດການສອບສວນນັ້ນ ແມ່ນພວກຜູ້ນຳຄຣິສຕະຈັກ ທີ່ມີສິນລະທຳຫຼະຫຼົມຫຼາຍຕາມແບບບາດຫຼວງທົ່ວໄປໃນສະໄໝນັ້ນ. ຢ່າງໃດກໍຕາມ, ເພິ່ນກໍບໍ່ກ້າຂັດໃຈຈັກກະພັດຊີກີມົງ. {GC 104.2}

ຈຸດປະສົງໃຫຍ່ຂອງປະຊຸມສະພາຄັ້ງນີ້ ແມ່ນການປະສານຮອຍແຕກແຍກໃນຄຣິສຕະຈັກ ແລະ ການກຳຈັດຄຳສອນນອກຮີດແບບຖອນຮາກຖອນໂຄນ. ສະນັ້ນ, ອີກສອງຄົນທີ່ປະກາດວ່າຕົນເປັນສັນຕະປາປາກໍຖືກຮຽກໃຫ້ເຂົ້າສະພານຳ ພ້ອມດ້ວຍ ຈອນ ຮັສ ຜູ້ນຳການເຜີຍແຜ່ແນວຄິດໃໝ່. ສັນຕະປາປາປອມທັງສອງຄົນຢ້ານເລື່ອງຄວາມປອດໄພ ຈຶ່ງບໍ່ໄດ້ໄປດ້ວຍຕົນເອງ ແຕ່ສົ່ງຕົວແທນໄປ. ສ່ວນສັນຕະປາປາຈອນທີ່ອອກໜ້າເປັນຜູ້ຮຽກປະຊຸມສະພານັ້ນ ກໍມາດ້ວຍຄວາມລັງເລໃຈ ເພາະສົງໄສວ່າຈັກກະພັດແອບມີແຜນລັບທີ່ຈະປົດເພິ່ນອອກຈາກຕຳແໜ່ງ. ເພິ່ນຍັງຢ້ານວ່າຈະຖືກລົງໂທດ ເພາະຄວາມຊົ່ວທີ່ເຮັດໃຫ້ມົງກຸດສາມຊັ້ນຂອງສັນຕະປາປາເປັນມົນທິນ ແລະ ເພາະອາດຊະຍາກຳທີ່ຕົນໄດ້ເຮັດເພື່ອຍາດເອົາມົງກຸດນັ້ນ. ຢ່າງໃດກໍດີ, ເພິ່ນໄດ້ແຫ່ຂະບວນເຂົ້າເມືອງຄອນສະຕັນຢ່າງສະຫງ່າ­ຜ່າເຜີຍ ພ້ອມດ້ວຍພວກຜູ້ນຳຄຣິສຕະຈັກຊັ້ນສູງສຸດ ແລະ ເຈົ້າໜ້າທີ່ປະຈຳສັນຕະສຳນັກທີ່ເດີນມາຕາມຫຼັງ. ຄະນະເຈົ້າເມືອງ ແລະ ບາດຫຼວງນ້ອຍໃຫຍ່ທັງໝົດ ພ້ອມດ້ວຍປະຊາຊົນຈຳນວນຫຼວງຫຼາຍ ໄດ້ອອກໄປຕ້ອນຮັບສັນຕະປາປາຈອນ. ເຈົ້າໜ້າທີ່ສູງສີ່ຄົນຂອງເມືອງຖືຄັນຈ້ອງໃຫຍ່ສີທອງໄວ້ເໜືອສີສະຂອງເພິ່ນ. ມີຄົນຖືເຂົ້າຈີ່ປະຈຳພິທີສິນລະນຶກຍ່າງໄປຂ້າງໜ້າ; ສ່ວນເສື້ອຜ້າທີ່ຫຼູຫຼາຂອງພວກພຣະຄາດີນັນ ແລະ ພວກຂຸນນາງເປັນພາບທີ່ອະລັງການທີ່ສຸດ. {GC 104.3}

ຮັສໄປເມືອງຄອນສະຕັນ

ໃນຂະນະດຽວກັນ ຈອນ ຮັສ ກຳລັງເດີນທາງໃກ້ເຖິງເມືອງຄອນສະຕັນ ໂດຍຮູ້ຢູ່ໃນໃຈເຖິງອັນຕະລາຍທີ່ຈະຕ້ອງປະເຊີນ. ເພິ່ນອຳລາຍາດຕິພີ່ນ້ອງ ແລະ ໝູ່ເພື່ອນເໝືອນຈະບໍ່ມີວັນໄດ້ພົບກັນອີກ ແລ້ວກໍອອກເດີນທາງດ້ວຍຄວາມຮູ້ສຶກວ່າ ຫຼັກປະຫານລໍຢູ່ຂ້າງໜ້າ. ເຖິງແມ່ນວ່າເພິ່ນໄດ້ຮັບໃບຮັບຮອງຄວາມປອດໄພຈາກກະສັດຂອງໂບຮີເມຍກ່ອນອອກເດີນທາງ ແລະ ໄດ້ຮັບອີກໃບໜຶ່ງຈາກຈັກກະພັດຊີກີມົງໃນລະຫວ່າງການເດີນທາງ ແຕ່ເພິ່ນໄດ້ຈັດການສັ່ງເສຍທຸກຢ່າງ ເພາະຄາດວ່າຈະບໍ່ລອດກັບມາ. {GC 104.4}

ເພິ່ນຂຽນຈົດໝາຍໄປຍັງພີ່ນ້ອງຢູ່ເມືອງປຣັກວ່າ: “ພີ່ນ້ອງຂອງຂ້າພະເຈົ້າເອີຍ,…ຂ້າພະເຈົ້າອອກເດີນທາງໄປ ເພື່ອປະເຊີນໜ້າກັບສັດຕູຜູ້ຮ້າຍກາດຂອງຂ້າພະເຈົ້າຈຳນວນຫຼວງຫຼາຍ ໂດຍມີໃບຮັບຮອງຄວາມປອດໄພຈາກກະສັດ.…ຂ້າພະເຈົ້າໄວ້ວາງໃຈພຣະເຈົ້າດ້ວຍສິ້ນສຸດຫົວໃຈ; ພຣະອົງຊົງຣິດທານຸພາບສູງສຸດ ແລະ ຊົງເປັນພຣະ­ຜູ້­ໂຜດ­ໃຫ້­ພົ້ນຂອງຂ້າພະເຈົ້າ. ຂ້າພະເຈົ້າເຊື່ອວາງໃຈວ່າ ພຣະອົງຈະຮັບຟັງຄຳອະທິຖານຂອງພວກເຈົ້າທີ່ທູນຂໍດ້ວຍໃຈຮ້ອນຮົນ ແລະ ຈະປະທານຄວາມຮອບຄອບ ແລະ ສະຕິປັນຍາຂອງພຣະອົງໃສ່ປາກຂອງຂ້າພະເຈົ້າ ເພື່ອຂ້າພະເຈົ້າຈະສາມາດຕ້ານທານພວກສັດຕູໄດ້. ຂ້າພະເຈົ້າຍັງເຊື່ອວ່າ ພຣະອົງຈະປະທານພຣະວິນຍານບໍຣິສຸດຂອງພຣະອົງ ເພື່ອເສີມກຳລັງໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າເຂັ້ມແຂງຢູ່ໃນຄວາມຈິງຂອງພຣະອົງ ເພື່ອຈະມີຄວາມກ້າຫານທີ່ຈະປະເຊີນໜ້າກັບການທົດລອງ, ການຕິດຄຸກ ແລະ ຖ້າຈຳເປັນໃຫ້ສາມາດປະເຊີນໜ້າກັບຄວາມຕາຍທີ່ໂຫດຮ້າຍທາລຸນ. ພຣະ­ເຢຊູ­ຄຣິສຊົງທົນທຸກເພື່ອຄຣິສຕະຈັກອັນເປັນທີ່ຮັກຂອງພຣະອົງ; ສະນັ້ນ, ພວກເຮົາບໍ່ຄວນປະຫຼາດໃຈທີ່ພຣະອົງຝາກແບບຢ່າງຂອງພຣະອົງໄວ້ໃຫ້ພວກເຮົາ ເພື່ອພວກເຮົາຈະສາມາດອົດທົນທຸກຢ່າງເພື່ອຄວາມລອດພົ້ນຂອງເຮົາເອງ. ພຣະອົງຊົງເປັນພຣະເຈົ້າ ແລະ ພວກເຮົາເປັນຝີພຣະຫັດຂອງພຣະອົງ. ພຣະເຢຊູຊົງເປັນອົງ­ພຣະ­ຜູ້­ເປັນ­ເຈົ້າ ແລະ ພວກເຮົາເປັນຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະອົງ. ພຣະອົງຊົງເປັນເຈົ້າເປັນນາຍເໜືອໂລກທັງໂລກ ແລະ ພວກເຮົາເປັນພຽງມະນຸດທີ່ສາມັນທຳມະດາ, ແຕ່ພຣະອົງຍັງຕ້ອງທົນທຸກ! ແລ້ວມີເຫດຜົນອັນໃດທີ່ພວກເຮົາບໍ່ຄວນມີຄວາມທຸກແນ່ ໂດຍສະເພາະຖ້າຄວາມທຸກນັ້ນຊ່ວຍໃນການຊຳລະເຮົາໃຫ້ບໍຣິສຸດ? ພີ່ນ້ອງທີ່ຮັກທັງຫຼາຍ ດ້ວຍເຫດນີ້, ຖ້າຫາກວ່າຄວາມຕາຍຂອງຂ້າພະເຈົ້າຈະຊ່ວຍຖວາຍກຽດແດ່ພຣະອົງ ຂໍໃຫ້ພີ່ນ້ອງຊ່ວຍອະທິຖານໃຫ້ມັນຈົບໄວໆ ແລະ ຂໍໃຫ້ພຣະອົງຊົງເສີມກຳລັງຄ້ຳຊູຂ້າພະເຈົ້າໃຫ້ຢືນຢັດ ບໍ່ວ່າຈະຕ້ອງປະເຊີນກັບໄພອັນຕະລາຍຢ່າງໃດກໍຕາມ. ແຕ່ຖ້າຫາກວ່າ ການກັບໄປຫາພີ່ນ້ອງນັ້ນດີກວ່າ ໃຫ້ພວກເຮົາອະທິຖານຕໍ່ພຣະເຈົ້າ ໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າກັບໄປໂດຍບໍ່ມີຮອຍມົນທິນ, ຄືບໍ່ໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າປິດບັງຄວາມຈິງແຫ່ງຂ່າວປະເສີດແມ່ນແຕ່ປະເດັນເລັກນ້ອຍທີ່ສຸດ ເພື່ອຈະເປັນແບບຢ່າງທີ່ດີໃຫ້ພີ່ນ້ອງດຳເນີນຕາມ. ພວກເຈົ້າຄົງຈະບໍ່ເຫັນໜ້າຂອງຂ້າພະເຈົ້າທີ່ເມືອງປຣັກອີກ ແຕ່ຖ້າເປັນນ້ຳພຣະໄທຂອງພຣະເຈົ້າຜູ້ຊົງຣິດທານຸພາບສູງສຸດ ທີ່ຈະຊົງໂຜດໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ກັບຄືນໄປຫາພວກເຈົ້າ ຂໍໃຫ້ພວກເຮົາກ້າວໜ້າຕໍ່ໄປດ້ວຍຈິດໃຈທີ່ໜັກແໜ້ນຍິ່ງຂຶ້ນໃນຄວາມຮູ້ ແລະ ຄວາມຮັກຕໍ່ກົດບັນຍັດຂອງພຣະອົງ.”⁵ {GC 105.1}

ໃນຈົດໝາຍອີກສະບັບໜຶ່ງທີ່ຂຽນເຖິງບາດຫຼວງຄົນໜຶ່ງທີ່ມາເປັນສາວົກຝ່າຍຂ່າວປະເສີດ, ຮັສກ່າວເຖິງຄວາມຜິດພາດຂອງຕົນເອງດ້ວຍຄວາມຖ່ອມໃຈ ແລະ ຕຳໜິຕົນເອງວ່າ: “ທີ່ຜ່ານມາຂ້າພະເຈົ້າເຄີຍມີຄວາມສຸກທີ່ໄດ້ໃສ່ເສື້ອຜ້າຫຼູຫຼາ ແລະ ເສຍເວລາໃນເລື່ອງທີ່ບໍ່ເກີດປະໂຫຍດ.” ຈາກນັ້ນເພິ່ນກໍໃຫ້ຄຳແນະນຳທີ່ໜ້າຈັບໃຈວ່າ: “ຂໍໃຫ້ເຈົ້າຄິດຄຳນຶງເຖິງການຖວາຍກຽດແດ່ພຣະເຈົ້າ ແລະ ໃນເລື່ອງຄວາມລອດຂອງຄົນອື່ນ ແທນທີ່ຈະຄິດເຖິງຜົນປະໂຫຍດຂອງຕຳແໜ່ງ ແລະ ການເປັນເຈົ້າຂອງທີ່ດິນ. ລະວັງຢ່າຕົບແຕ່ງເຮືອນຊານຫຼາຍກວ່າການປະດັບຈິດວິນຍານຂອງຕົນເອງ ແລະ ເໜືອສິ່ງອື່ນໃດທັງສິ້ນ ໃຫ້ເອົາໃຈໃສ່ຕໍ່ສະພາບຈິດວິນຍານຂອງຕົນ. ຈົ່ງຢຳເກງພຣະເຈົ້າ ແລະ ຖ່ອມຕົວເມື່ອຢູ່ກັບຄົນຍາກຈົນ, ຢ່າເອົາຊັບສິນຂອງຕົນໄປເຜົາຜານດ້ວຍການຈັດງານລ້ຽງ. ຖ້າເຈົ້າບໍ່ປັບປ່ຽນແກ້ໄຂຊີວິດ ແລະ ເລີກການໃຊ້ຈ່າຍໃນສິ່ງທີ່ເກີນຄວາມຈຳເປັນ ຂ້າພະເຈົ້າຢ້ານວ່າເຈົ້າຈະຕ້ອງຖືກຕີສອນຢ່າງໜັກ ເໝືອນທີ່ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຖືກຕີສອນ.…ເຈົ້າຮູ້ຈັກຄຳສອນຂອງຂ້າພະເຈົ້າ ເພາະວ່າຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ສັ່ງສອນເຈົ້າຕັ້ງແຕ່ເຈົ້າຍັງນ້ອຍ, ຈຶ່ງບໍ່ຈຳເປັນໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າຂຽນເພີ່ມເຕີມໃຫ້ເຈົ້າ. ແຕ່ຂ້າພະເຈົ້າຂໍຮ້ອງເຈົ້າໂດຍອີງໃສ່ພຣະເມດຕາຂອງອົງ­ພຣະ­ຜູ້­ເປັນ­ເຈົ້າຂອງເຮົາ ຢ່າໄດ້ຮຽນແບບຂ້າພະເຈົ້າໃນເລື່ອງໄຮ້ສາລະທີ່ເຈົ້າເຄີຍເຫັນຂ້າພະເຈົ້າຫຼົງໄປເຮັດນັ້ນ.” ຮັສຈ່າໜ້າຊອງຈົດໝາຍວ່າ: “ຂໍຮ້ອງເພື່ອນ ຢ່າໄດ້ເປີດຈົດໝາຍສະບັບນີ້ຈົນກວ່າເຈົ້າແນ່ໃຈວ່າຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເສຍຊີວິດຈິງ.”⁶ {GC 105.2}

ຕະຫຼອດການເດີນທາງ ຮັສໄດ້ເຫັນຫຼັກຖານເຖິງການແຜ່ຂະຫຍາຍຂອງຄຳສອນຂອງຕົນ ແລະ ເຫັນວ່າປະຊາຊົນທົ່ວໄປສະໜັບສະໜູນເພິ່ນ. ປະຊາຊົນພາກັນຫຼັ່ງໄຫຼອອກຈາກເຮືອນຊານບ້ານຊ່ອງເພື່ອຕ້ອນຮັບເພິ່ນ ແລະ ໃນບາງບ່ອນເຈົ້າເມືອງກໍອອກມາຍ່າງໄປນຳເພິ່ນຕາມຖະໜົນໃນເມືອງເພື່ອເປັນກຽດແກ່ເພິ່ນ. {GC 106.1}

ຄຳພະຍານທີ່ເຂັ້ມແຂງຈາກຫ້ອງຄຸມຂັງ

ເມື່ອຮັສໄປເຖິງເມືອງຄອນສະຕັນ ເພິ່ນໄດ້ຮັບອິດສະຫຼະຢ່າງເຕັມທີ່. ນອກຈາກໃບຮັບຮອງຄວາມປອດໄພຂອງຈັກກະພັດແລ້ວ ສັນຕະປາປາຍັງຮັບປາກວ່າຈະຄຸ້ມຄອງຄວາມປອດໄພໃຫ້ເພິ່ນ. ແຕ່ເຖິງແມ່ນວ່າຈະມີການຢືນຢັນຄວາມປອດໄພເປັນໝັ້ນເປັນເໝາະກໍຕາມ ບໍ່ຊ້າບໍ່ດົນສັນຕະປາປາກັບພວກພຣະຄາດີນັນກໍສັ່ງຈັບຮັສ ແລ້ວໂຍນເພິ່ນຖິ້ມລົງໃນຫ້ອງຂັງໃຕ້ດິນອັນເປັນບ່ອນທີ່ໜ້າຂະເຫຍືອງຄີງ. ຕໍ່ມາເພິ່ນກໍຖືກຍ້າຍໄປຂັງຢູ່ໃນຜາສາດຫີນອັນແຂງແກ່ນ ຢູ່ຟາກຝັ່ງກົງກັນຂ້າມຂອງແມ່ນ້ຳໄຣນ໌ (Rhine). ແຕ່ສັນຕະປາປາກໍບໍ່ໄດ້ຮັບຜົນດີຈາກການທໍລະຍົດນີ້ ເພາະວ່າບໍ່ດົນເພິ່ນເອງກໍຖືກຈັບຂັງຢູ່ໃນບ່ອນດຽວກັນ.⁷ ມີການພິສູດວ່າສັນຕະປາປາຈອນມີຄວາມຜິດໃນອາດຊະຍາກຳທີ່ຕ່ຳຊ້າທີ່ສຸດ. ນອກຈາກການຂ້າຄົນ, ການລ່ວງປະເວນີ, ການນຳໃຊ້ສາສະໜາເປັນເຄື່ອງມືຫາກິນ ກໍຍັງເຮັດ “ຄວາມບາບທີ່ຮ້າຍແຮງຈົນບໍ່ສົມຄວນເວົ້າອອກມາ.” ອັນນີ້ແມ່ນຂໍ້ສະຫຼຸບຂອງສະພາເອງ, ສຸດທ້າຍມີການປົດເອົາມົງກຸດສາມຊັ້ນອອກຈາກຫົວຂອງເພິ່ນ ແລະ ຈັບເພິ່ນຂັງຄຸກ. ສ່ວນອີກສອງຄົນທີ່ອ້າງວ່າຕົນເປັນສັນຕະປາປານັ້ນ ກໍຖືກປົດລົງດ້ວຍ ແລະ ມີການເລືອກສັນຕະປາປາອົງໃໝ່. {GC 106.2}