42 ຄວາມຂັດແຍ້ງສິ້ນສຸດລົງ

ຕົ້ນສະບັບພາສາອັງກິດ

ຄົນອະທຳຟື້ນຈາກຄວາມຕາຍ

ເມື່ອໄລຍະເວລາໜຶ່ງພັນປີສິ້ນສຸດລົງ ພຣະຄຣິສຈະສະເດັດກັບມາຍັງແຜ່ນດິນໂລກອີກຄັ້ງໜຶ່ງ ພ້ອມດ້ວຍບັນດາຜູ້ທີ່ໄດ້ຮັບການຊົງໄຖ່ ແລະ ທູດສະຫວັນໝູ່ໃຫຍ່. ໃນຂະນະທີ່ສະເດັດມາດ້ວຍຣັດສະໝີພາບອັນເຈີດຈ້າ ພຣະອົງຈະຊົງເອີ້ນຄົນອະທຳທັງຫຼາຍທີ່ຕາຍແລ້ວນັ້ນ ໃຫ້ຟື້ນຄືນມາເພື່ອຮັບໂທດ. ຄົນເຫຼົ່ານັ້ນມີຈຳນວນຫຼວງຫຼາຍ ຈົນນັບບໍ່ຖ້ວນດັ່ງເມັດຊາຍຢູ່ແຄມທະເລ, ມີລັກສະນະທີ່ແຕກຕ່າງຢ່າງສິ້ນເຊີງ ກັບພວກຄົນທີ່ໄດ້ຟື້ນຄືນຊີບໃນການຟື້ນຈາກຄວາມຕາຍຄັ້ງທຳອິດ. ເມື່ອຄົນຊອບທຳເປັນຂຶ້ນມານັ້ນ ກໍມີຄວາມສວຍງາມຫຼໍ່ເຫຼົາດັ່ງໜຸ່ມສາວອະມະຕະທີ່ບໍ່ຮູ້ຈັກແກ່, ແຕ່ຄົນອະທຳນັ້ນ ເປັນຂຶ້ນມາໂດຍຍັງມີຮ່ອງຮອຍຂອງໂຣຄາພະຍາດ ແລະ ຄວາມຕາຍ. {GC 662.1}

ຕາທຸກໜ່ວຍຂອງຝູງຊົນຈຳນວນມະຫາສານນັ້ນ ຈັບຈ້ອງຢູ່ທີ່ພຣະຣັດສະໝີແຫ່ງພຣະບຸດຂອງພຣະເຈົ້າ. ຄົນອະທຳເຫຼົ່ານັ້ນຮ້ອງຂຶ້ນເປັນສຽງດຽວກັນວ່າ: “ຂໍພຣະເຈົ້າອວຍພອນທ່ານຜູ້ທີ່ສະເດັດມາໃນນາມຂອງອົງ­ພຣະ­ຜູ້­ເປັນ­ເຈົ້າ.” (ມັດທາຍ 23:39). ການທີ່ຮ້ອງຖ້ອຍຄຳເຫຼົ່ານັ້ນ ບໍ່ແມ່ນຍ້ອນພວກເຂົາຮັກພຣະເຢຊູ, ແຕ່ເປັນເພາະພະລັງແຫ່ງຄວາມຈິງກະຕຸ້ນພວກເຂົາໃຫ້ເວົ້າອອກມາ ແມ່ນວ່າຈະບໍ່ເຕັມໃຈກໍຕາມ. ຄົນອະທຳເຫຼົ່ານັ້ນເຄີຍເສຍຊີວິດລົງຢ່າງໃດກໍເປັນຂຶ້ນມາຢ່າງນັ້ນ ຄືຍັງມີຄວາມຈົງກຽດຈົງຊັງຕໍ່ພຣະຄຣິສ ແລະ ຈິດໃຈແຂງກະດ້າງຄືເກົ່າ. ພວກເຂົາຈະບໍ່ໄດ້ຮັບໂອກາດອີກ ເພື່ອປັບປ່ຽນແກ້ໄຂຄວາມຜິດພາດໃນຊີວິດທີ່ຜ່ານມາ ເພາະວ່າຈະບໍ່ມີປະໂຫຍດ. ການລະເມີດກົດບັນຍັດຂອງພຣະເຈົ້າຕະຫຼອດຊີວິດ ບໍ່ໄດ້ເຮັດໃຫ້ຈິດໃຈຂອງພວກເຂົາອ່ອນລົງ. ຖ້າໃຫ້ໂອກາດອີກ ພວກເຂົາກໍຈະເຮັດຄືເກົ່າ ຄືຫຼົບຫຼີກຈາກຂໍ້ກຳນົດຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະ ຍຸຍົງໃຫ້ມີການກະບົດຕໍ່ພຣະອົງ. {GC 662.2}

ພຣະຄຣິສສະເດັດລົງເທິງພູເຂົາໝາກກອກເທດ ອັນເປັນສະຖານທີ່ແຫ່ງດຽວກັນທີ່ພຣະອົງສະເດັດຂຶ້ນສະຫວັນຫຼັງຈາກທີ່ຟື້ນພຣະຊົນ, ແລະເປັນບ່ອນດຽວກັນທີ່ເຫຼົ່າທູດສະຫວັນໄດ້ທົບທວນພຣະສັນຍາເລື່ອງການສະເດັດກັບມາຂອງພຣະອົງ. ຜູ້­ເຜີຍ­ພຣະ­ທຳກ່າວວ່າ: “ພຣະເຈົ້າຂອງຂ້າພະເຈົ້າ ຈະມາພ້ອມດ້ວຍຝູງເທວະດາທັງໝົດຂອງພຣະອົງ.” “ພຣະອົງຈະຢືນຢູ່ທີ່ເທິງພູເຂົາໝາກກອກເທດ ທີ່ທາງທິດຕາເວັນອອກຂອງນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ. ແລ້ວພູເຂົາໝາກກອກເທດ ກໍຈະແຍກອອກເປັນສອງສ່ວນ…ໂດຍມີຮ່ອມພູອັນກວ້າງຂວາງຢູ່ຫວ່າງກາງ.” “ແລ້ວພຣະເຈົ້າຢາເວກໍຈະເປັນກະສັດປົກຄອງແຜ່ນດິນໂລກນີ້ທັງໝົດ; ໃນວັນນັ້ນ, ຈະມີພຣະເຈົ້າຢາເວແຕ່ອົງດຽວ ແລະ ມີນາມຊື່ຂອງພຣະອົງແຕ່ນາມດຽວເທົ່ານັ້ນ.” (ເຊກາຣີຢາ 14:5, 4, 9). ນະຄອນເຢຣູຊາເລັມໃໝ່ລົງມາຈາກສະຫວັນ ດ້ວຍແສງຣັດສະໝີອັນແວວວາວ, ຕັ້ງຢູ່ເທິງບ່ອນທີ່ໄດ້ຮັບການຊຳລະ ແລະ ຖືກຈັດຕຽມໄວ້ເພື່ອຮອງຮັບນະຄອນນັ້ນ; ແລ້ວພຣະຄຣິສພ້ອມດ້ວຍໄພ່ພົນຂອງພຣະອົງພ້ອມກັບເຫຼົ່າທູດສະຫວັນ ກໍເຂົ້າໄປໃນນະຄອນບໍຣິສຸດ. {GC 662.3}

ບັດນີ້, ຊາຕານກຽມຕົວເພື່ອການຕໍ່ສູ້ຢຶດອຳນາດເປັນຄັ້ງສຸດທ້າຍ. ໃນຂະນະທີ່ມັນສິ້ນຣິດ ແລະ ຖືກຕັດຂາດຈາກໂອກາດທີ່ຈະຫຼອກລວງຢູ່ນັ້ນ ມັນຮູ້ສຶກຫົດຫູ່ ແລະ ເປັນທຸກ, ແຕ່ເມື່ອຄົນອະທຳເປັນຂຶ້ນມາຈາກຄວາມຕາຍ ແລະ ມັນເຫັນຝູງຊົນຈຳນວນມະຫາສານຢູ່ຝ່າຍຂອງຕົນ, ມັນຈຶ່ງເກີດຄວາມຫວັງຂຶ້ນມາອີກຄັ້ງໜຶ່ງ ແລະ ຕັ້ງໃຈວ່າຈະບໍ່ຍອມແພ້ໃນການຕໍ່ສູ້ມະຫາກາບ. ມັນຕັ້ງຕົ້ນຮວບຮວມກຳລັງມະຫາຊົນທຸກຄົນທີ່ບໍ່ໄດ້ຮັບຄວາມລອດໃຫ້ມາຢູ່ໃຕ້ທຸງຂອງມັນ ເພື່ອຈະນຳໃຊ້ພວກເຂົາຕາມແຜນອຸບາຍຂອງມັນ. ຄົນອະທຳເປັນຊະເລີຍເສິກຂອງຊາຕານ ເພາະເມື່ອພວກເຂົາປະຕິເສດພຣະຄຣິສ ກໍເທົ່າກັບເປັນການຍອມຮັບເອົາການປົກຄອງຂອງຈອມກະບົດ. ພວກເຂົາພ້ອມທີ່ຈະຟັງຄຳແນະນຳ ແລະ ເຮັດຕາມຄຳສັ່ງຂອງມັນ. ຊາຕານຍັງໃຊ້ເລ່ລ່ຽມຄືເກົ່າ ໂດຍບໍ່ເປີດເຜີຍຕົວເອງວ່າມັນຄືຊາຕານ. ມັນອ້າງວ່າຕົນເປັນເຈົ້າຊີວິດຂອງໂລກໂດຍຊອບທຳ, ແຕ່ວ່າໂລກນີ້ຖືກຍາດເອົາຈາກມັນຢ່າງບໍ່ເປັນທຳ. ມັນບອກກັບພວກທີ່ຫຼົງຢູ່ຝ່າຍຂອງມັນວ່າ ມັນເປັນພຣະຜູ້ໄຖ່ທີ່ໃຫ້ພວກເຂົາເປັນຂຶ້ນຈາກຄວາມຕາຍດ້ວຍອຳນາດຂອງມັນເອງ; ແລະບັດນີ້, ມັນຈະປົດປ່ອຍພວກເຂົາອອກຈາກອຳນາດຜະເດັດການທີ່ໂຫດຫ້ຽມທີ່ສຸດ. ໃນເມື່ອພຣະຄຣິສບໍ່ໄດ້ສະຖິດຢູ່ກັບຄົນເຫຼົ່ານັ້ນ ຊາຕານຈຶ່ງເຮັດອິດທິຣິດຕ່າງໆເພື່ອສະໜັບສະໜູນຂໍ້ອ້າງຂອງຕົນ. ມັນເຮັດໃຫ້ຜູ້ທີ່ອ່ອນແອກັບມາເຂັ້ມແຂງ ແລະ ດົນໃຈທຸກຄົນດ້ວຍອຸດົມການ ແລະ ພະລັງຂອງມັນເອງ. ຊາຕານສະເໜີທີ່ຈະນຳພວກເຂົາໃຫ້ໂຈມຕີໄພ່ພົນຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະ ຢຶດເອົານະຄອນຂອງພຣະອົງ. ດ້ວຍຄວາມອວດອົ່ງທະນົງຕົວ ມັນຊີ້ໄປຍັງຄົນຈຳນວນຫຼວງຫຼາຍອັນນັບບໍ່ຖ້ວນທີ່ເປັນຂຶ້ນມາຈາກຄວາມຕາຍ ແລ້ວປະກາດວ່າ ໃນຖານະຜູ້ນຳພວກເຂົາ ມັນຈະສາມາດຕີຊະນະນະຄອນ ແລະ ຢຶດເອົາບັນລັງກັບອານາຈັກທີ່ເປັນຂອງຕົນ. {GC 663.1}

ໃນຝູງຊົນມະຫຶມານັ້ນ ມີພວກຄົນອາຍຸຍືນຈາກສະໄໝກ່ອນນ້ຳຖ້ວມໂລກ, ເປັນຄົນສູງໃຫຍ່ ແລະ ມີສະຕິປັນຍາອັນສະຫຼຽວສະຫຼາດ. ຄົນເຫຼົ່ານີ້ຍອມໃຫ້ທູດຂອງຊາຕານເຂົ້າຄວບຄຸມ ຈົນພວກເຂົາໃຊ້ສຸດຄວາມຮູ້ ແລະ ຄວາມສາມາດໃນການຍົກຍໍຕົນເອງ. ປະຊາຊົນໃນໂລກບູຮານໄດ້ຫຼົງໄຫຼເຄົາລົບບູຊາຄົນເຫຼົ່ານັ້ນ ເນື່ອງຈາກສະຕິປັນຍາອັນແຫຼມຄົມທີ່ຄິດຄົ້ນຜົນງານອັນໜ້າອັດສະຈັນ. ແຕ່ພວກເຂົາເປັນຄົນໂຫດຮ້າຍ ແລະ ໄດ້ຄິດຄົ້ນອຸປະກອນຕ່າງໆທີ່ອຳນວຍຄວາມຊົ່ວ, ເຮັດໃຫ້ແຜ່ນດິນໂລກເຕັມໄປດ້ວຍມົນທິນບາບ ແລະ ທຳລາຍພຣະລັກສະນະຂອງພຣະເຈົ້າ. ທັງໝົດນີ້ ເປັນເຫດໃຫ້ພຣະເຈົ້າຊົງລຶບລ້າງຄົນເຫຼົ່ານັ້ນອອກຈາກພື້ນພິພົບທີ່ພຣະອົງຊົງສ້າງ ໂດຍໃຫ້ນ້ຳຖ້ວມໂລກ. ທ່າມກາງຊຸມນຸມຊົນໃຫຍ່ນັ້ນກໍມີບັນດາກະສັດ ແລະ ນາຍພົນທີ່ຊະນະຊົນຊາດອື່ນ, ຄືຊາຍສະກັນທີ່ບໍ່ເຄີຍປະລາໄຊໃນສົງຄາມ ເປັນນັກຮົບທີ່ອົງອາດ ແລະ ທະເຍີທະຍານ. ຄົນເຫຼົ່ານີ້ເມື່ອມີຊີວິດຢູ່ກໍເຮັດໃຫ້ບັນດາອານາຈັກໃນໂລກສັ່ນສະທ້ານ. ພາວະການຕາຍບໍ່ໄດ້ປ່ຽນນິໄສຂອງຄົນເຫຼົ່ານັ້ນ. ເມື່ອເປັນຂຶ້ນມາຈາກຄວາມຕາຍ ພວກເຂົາກໍສືບຕໍ່ຄວາມຄິດຈາກຈຸດເດີມເມື່ອຄາວທີ່ເສຍຊີວິດໄປ ແລະ ຍັງຄົງມີຄວາມຢາກສູ້ເອົາຊະນະອັນດຽວກັນທີ່ມີໃນຄາວທີ່ລົ້ມຕາຍ. {GC 664.1}

ການຕໍ່ສູ້ກັບພຣະເຈົ້າຄັ້ງສຸດທ້າຍ

ຊາຕານປຶກສາກັບບັນດາທູດຂອງມັນ ແລ້ວຈຶ່ງປຶກສາກັບພວກກະສັດ, ນາຍພົນ ແລະ ນັກຮົບຜູ້ເກັ່ງກາດເຫຼົ່ານັ້ນ. ພວກເຂົາສະຫຼຸບວ່າ ຝ່າຍຂອງຕົນມີກຳລັງ ແລະ ມີຈຳນວນຫຼາຍກວ່າ ເມື່ອທຽບກັບກອງທັບທີ່ຢູ່ພາຍໃນນະຄອນ ຈຶ່ງປະກາດວ່າຈະສາມາດຢຶດເອົານະຄອນນັ້ນໄດ້. ພວກເຂົາວາງແຜນທີ່ຈະຢຶດເອົາຊັບສິນ ແລະ ສະຫງ່າຣາສີຂອງນະຄອນເຢຣູຊາເລັມໃໝ່; ທຸກຄົນຈຶ່ງກຽມຕົວທັນທີເພື່ອການຕໍ່ສູ້. ພວກນາຍຊ່າງທີ່ມີຝີມືດີກໍພາກັນຜະລິດອາວຸດຍຸດໂທປະກອນ. ສ່ວນຄົນທີ່ມີຊື່ສຽງໃນການນຳກອງທັບກໍຮວບຮວມນັກຮົບ ແລະ ແບ່ງອອກເປັນໜ່ວຍເປັນກອງ. {GC 664.2}

ໃນທີ່ສຸດກໍມີຄຳສັ່ງໃຫ້ເຄື່ອນທັບ, ກອງກຳລັງທີ່ນັບບໍ່ຖ້ວນຈຶ່ງເຄື່ອນໄປເປັນກອງທັບທີ່ໃຫຍ່ມະຫາສານກວ່າທີ່ນາຍພົນຄົນໃດໃນໂລກເຄີຍບັນຊາມາກ່ອນ. ຖ້າເອົາກອງທັບທັງຫຼາຍໃນປະຫວັດສາດມະນຸດ ໃນທຸກຍຸກທຸກສະໄໝມາຮວມກັນກໍຍັງບໍ່ເທົ່າກັບກອງກຳລັງໃນຄັ້ງນີ້. ຊາຕານຜູ້ເປັນນັກຮົບທີ່ຍິ່ງໃຫຍ່ທີ່ສຸດ ກໍນຳກອງທັບເອງ ແລະ ບັນດາທູດຂອງມັນກໍເຂົ້າຮ່ວມ ເພື່ອການຕໍ່ສູ້ຄັ້ງສຸດທ້າຍນີ້. ບັນດາກະສັດ ແລະ ນັກຮົບທັງຫຼາຍກໍຕາມຊາຕານ, ສ່ວນມະຫາຊົນທົ່ວໄປກໍຕາມເປັນກອງໆ ໂດຍມີການຈັດຕັ້ງຜູ້ນຳໃຫ້ກັບແຕ່ລະກອງ. ກອງທັບອັນໜາແໜ້ນນັ້ນ ເຄື່ອນໄປສູ່ນະຄອນຂອງພຣະເຈົ້າດ້ວຍການເປັນລະບຽບ ເໝືອນກອງທັບທີ່ຜ່ານການຝຶກຕາມວິຊາທະຫານ ແມ່ນວ່າພື້ນພິພົບໂລກນັ້ນຈະແຕກລະແຫງກໍຕາມ. ພຣະເຢຊູສັ່ງໃຫ້ປິດປະຕູທຸກບານຂອງນະຄອນເຢຣູຊາເລັມໃໝ່ ໃນຂະນະທີ່ກອງທັບທັງຫຼາຍຂອງຊາຕານລ້ອມນະຄອນໄວ້ ແລະ ກຽມຕົວເພື່ອໂຈມຕີ. {GC 664.3}

ບັດນີ້, ພຣະຄຣິສປາກົດອີກຄັ້ງໜຶ່ງໃຫ້ພວກສັດຕູໄດ້ເຫັນ. ມີບັນລັງຕັ້ງຢູ່ສູງເໜືອນະຄອນ; ຖານຂອງບັນລັງນັ້ນ ເປັນຄຳບໍຣິສຸດທີ່ຂັດມັນແວວວາວ. ພຣະບຸດຂອງພຣະເຈົ້າປະທັບເທິງບັນລັງນັ້ນ; ບັນດາໄພ່ພົນແຫ່ງອານາຈັກຂອງພຣະອົງລ້ອມຮອບພຣະອົງ. ບໍ່ມີພາສາໃດສາມາດບັນລະຍາຍເຖິງຣິດອຳນາດ ແລະ ສະຫງ່າຣາສີຂອງພຣະອົງ; ບໍ່ມີສຳນວນໃດສາມາດພັນລະນາໃຫ້ເຫັນພາບ. ຣັດສະໝີພາບຂອງພຣະບິດາອົງນິຣັນຫໍ່ຫຸ້ມພຣະບຸດໄວ້. ແສງສະຫວ່າງທີ່ສາຍອອກຈາກພຣະອົງ ສ່ອງເຕັມພຣະນະຄອນຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະ ສ່ອງອອກທາງປະຕູເມືອງ ຈົນແຜ່ນດິນໂລກສະຫວ່າງສະໄຫວໄປດ້ວຍແສງຣັດສະໝີນັ້ນ. {GC 665.1}

ຜູ້ທີ່ຢູ່ໃກ້ບັນລັງທີ່ສຸດ ຄືພວກທີ່ເຄີຍຮັບໃຊ້ຊາຕານດ້ວຍຄວາມກະຕືລືລົ້ນ ແຕ່ໄດ້ຮັບຄວາມລອດພົ້ນເໝືອນດັ່ງດົ້ນຟືນທີ່ຖືກດຶງອອກຈາກກອງໄຟ. ຄົນເຫຼົ່ານີ້ໄດ້ຕິດຕາມອົງພຣະ­ຜູ້ຊ່ວຍ­ໃຫ້ລອດຢ່າງສຸດຈິດສຸດໃຈ. ຖັດອອກໄປ ກໍເປັນພວກທີ່ໄດ້ຝຶກອຸປະນິໄສຄຣິສຕຽນຈົນສົມບູນ ທ່າມກາງສິ່ງແວດລ້ອມທີ່ເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມເຊື່ອຖືທີ່ບໍ່ເປັນຄວາມຈິງ ແລະ ຄົນທີ່ບໍ່ສັດຊື່ຕໍ່ພຣະເຈົ້າ. ຄົນເຫຼົ່ານີ້ໃຫ້ກຽດກົດບັນຍັດຂອງພຣະເຈົ້າ ໃນຂະນະທີ່ວົງການຄຣິສຕຽນທົ່ວໄປພາກັນປະກາດວ່າ ກົດບັນຍັດດັ່ງກ່າວຖືກຍົກເລີກແລ້ວ. ໃນກຸ່ມນີ້ ກໍມີຄົນນັບລ້ານຈາກທຸກຍຸກທຸກສະໄໝທີ່ຖືກຂ້າຍ້ອນຄວາມເຊື່ອ. ແລ້ວຖັດໄປອີກກໍຄື “ປະຊາຊົນຫຼວງຫຼາຍຈົນນັບບໍ່ຖ້ວນ; ພວກເຫຼົ່ານີ້ມາຈາກທຸກປະເທດ, ທຸກເຜົ່າ, ທຸກຊົນຊາດ, ທຸກພາສາ, ຄົນເຫຼົ່ານີ້ນຸ່ງເສື້ອຄຸມສີຂາວ ຖືກ້ານຕານຢືນຢູ່ຕໍ່ໜ້າບັນລັງ ແລະ ຊ້ອງໜ້າພຣະ­ເມສາ­ນ້ອຍ.” (ພຣະນິມິດ 7:9). ການຕໍ່ສູ້ຂອງຄົນເຫຼົ່ານີ້ໄດ້ສິ້ນສຸດລົງ, ໄຊຊະນະເປັນຂອງພວກເຂົາ. ພວກເຂົາໄດ້ແລ່ນແຂ່ງຂັນຈົນເຖິງເສັ້ນໄຊ. ກ້ານຕານໃນມືຂອງພວກເຂົານັ້ນ ເປັນສັນຍະລັກແຫ່ງໄຊຊະນະ; ສ່ວນເສື້ອຄຸມສີຂາວ ໝາຍເຖິງຄວາມຊອບທຳອັນບໍຣິສຸດຂອງພຣະຄຣິສ ທີ່ບັດນີ້ເປັນຂອງພວກເຂົາແລ້ວ. {GC 665.2}

ບັນດາຜູ້ທີ່ໄດ້ຮັບການຊົງໄຖ່ ໄດ້ຮ້ອງເພງສັນລະເສີນທີ່ກ້ອງກັງວານໄປທົ່ວຟ້າສະຫວັນວ່າ: “ຄວາມລອດພົ້ນຂຶ້ນຢູ່ກັບພຣະເຈົ້າຂອງພວກເຮົາ ຜູ້ຊົງປະທັບຢູ່ເທິງພຣະຣາຊບັນລັງ ແລະ ຂຶ້ນກັບພຣະ­ເມສາ­ນ້ອຍ.” (ພຣະນິມິດ 7:10). ພວກທູດສະຫວັນ ແລະ ເສຣາຟິມ ຮ່ວມປະສານສຽງຮ້ອງເພງສັນລະເສີນ. ເມື່ອຜູ້ທີ່ໄດ້ຮັບການຊົງໄຖ່ເຫັນຣິດອຳນາດ ແລະ ຄວາມຊົ່ວຮ້າຍຂອງຊາຕານ ພວກເຂົາຈຶ່ງຊາບຊຶ້ງຢ່າງທີ່ບໍ່ເຄີຍເປັນມາກ່ອນວ່າ ມີແຕ່ພຣະຄຣິສເທົ່ານັ້ນທີ່ສາມາດນຳໄຊຊະນະໃຫ້ກັບພວກເຂົາໄດ້. ທ່າມກາງບັນດາຄົນທັງຫຼາຍທີ່ໃສ່ເສື້ອຂາວຢ່າງສະຫວ່າງສະໄຫວນັ້ນ ບໍ່ມີຜູ້ໃດຄິດວ່າຕົນໄດ້ລອດພົ້ນດ້ວຍການກະທຳຂອງຕົນເອງ ສະເໝືອນໜຶ່ງວ່າຕົນໄດ້ໄຊຊະນະດ້ວຍກຳລັງ ແລະ ຄວາມດີຂອງຕົນເອງ, ບໍ່ມີໃຜກ່າວເຖິງຄວາມທຸກຍາກທີ່ຕົນຕ້ອງທົນ, ບໍ່ມີໃຜອ້າງເຖິງພາລະກິດທີ່ຕົນໄດ້ເຮັດ; ແຕ່ເນື້ອຮ້ອງຂອງທຸກເພງທີ່ຂັບຂານ ແລະ ປະເດັນສຳຄັນຂອງທຸກເພງທີ່ຂັບຮ້ອງ ລ້ວນແຕ່ມີຄວາມໝາຍວ່າ: ຄວາມລອດພົ້ນນັ້ນມາຈາກພຣະເຈົ້າ ແລະ ຈາກພຣະ­ເມສາ­ນ້ອຍ. {GC 665.3}

ປະກາດຄຳຕັດສິນຕໍ່ພວກກະບົດ

ພິທີອັນສຸດທ້າຍໃນການສວມມົງກຸດໃຫ້ພຣະບຸດຂອງພຣະເຈົ້າກໍດຳເນີນໄປຕໍ່ໜ້າຊາວໂລກ ແລະ ຊາວສະຫວັນທີ່ຊຸມນຸມກັນຢູ່ນັ້ນ. ບັດນີ້, ໃນຖານະກະສັດເໜືອກະສັດທັງປວງຜູ້ມີຣິດອຳນາດສູງສຸດ, ພຣະອົງຊົງປະກາດຄຳຕັດສິນລົງໂທດຝ່າຍທີ່ກະບົດຕໍ່ການປົກຄອງຂອງພຣະອົງ ແລະ ຊົງລົງໂທດບັນດາຜູ້ທີ່ລະເມີດພຣະບັນຍັດຂອງພຣະອົງ ແລະ ກົດຂີ່ຂົ່ມເຫັງໄພ່ພົນຂອງພຣະອົງ. ຜູ້­ເຜີຍ­ພຣະ­ທຳຂອງພຣະເຈົ້າກ່າວວ່າ: “ຂ້າພະເຈົ້າກໍໄດ້ເຫັນພຣະບັນລັງໃຫຍ່ສີຂາວ ທັງເຫັນພຣະອົງຜູ້ທີ່ນັ່ງຢູ່ເທິງບັນລັງນັ້ນ. ເມື່ອພຣະອົງຊົງປາກົດ, ແຜ່ນດິນໂລກ ແລະ ທ້ອງຟ້າກໍພ່າຍໜີ ແລະ ບ່ອນຢູ່ສຳລັບແຜ່ນດິນໂລກ ແລະ ທ້ອງຟ້ານັ້ນກໍບໍ່ເຫັນອີກ. ແລະຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຫັນບັນດາຄົນທີ່ຕາຍແລ້ວ ທັງຜູ້ໃຫຍ່ ແລະ ຜູ້ນ້ອຍ ພາກັນຢືນຢູ່ຕໍ່ໜ້າພຣະບັນລັງນັ້ນ, ໜັງສືຕ່າງໆກໍເປີດອອກ ແລະ ມີໜັງສືອີກເຫຼັ້ມໜຶ່ງກໍເປີດອອກເໝືອນກັນ ຄືໜັງສືທະບຽນແຫ່ງຊີວິດ ແລະ ຄົນທັງຫຼາຍທີ່ຕາຍແລ້ວ ກໍຖືກຕັດສິນຕາມການກະທຳຂອງພວກເຂົາ ດັ່ງທີ່ມີບັນທຶກໄວ້ໃນໜັງສືເຫຼົ່ານັ້ນ.” (ພຣະນິມິດ 20:11, 12). {GC 666.1}

ເມື່ອໜັງສືບັນທຶກຕ່າງໆໄດ້ເປີດອອກ ແລະ ພຣະເຢຊູຊົງເບິ່ງໄປຍັງຄົນອະທຳ; ພວກເຂົາຮູ້ສຶກທັນທີເຖິງຄວາມບາບທຸກຢ່າງທີ່ເຄີຍກະທຳ. ພວກເຂົາເຫັນຈຸດທີ່ຕົນໄດ້ຫັນອອກຈາກທາງບໍຣິສຸດ, ໄດ້ເຫັນວ່າຄວາມທະນົງຕົວ ແລະ ຈິດໃຈທີ່ແຂງກະດ້າງ ໄດ້ນຳຕົນໃຫ້ຝ່າຝືນກົດບັນຍັດຂອງພຣະເຈົ້າຫຼາຍພຽງໃດ. ບໍ່ວ່າຈະເປັນເລື່ອງຄວາມບາບທີ່ເປັນເຫດໃຫ້ການທົດລອງມີພະລັງ ຫຼື ພຣະພອນທີ່ນຳໃຊ້ໃນທາງທີ່ຜິດ ຫຼື ການດູຖູກຜູ້ທີ່ພຣະເຈົ້າຊົງໃຊ້ມາເພື່ອຕັກເຕືອນ ຫຼື ການປະຕິເສດຄຳຕັກເຕືອນນັ້ນ ຫຼື ການຕໍ່ຕ້ານພຣະເມດຕາຂອງພຣະເຈົ້າດ້ວຍຈິດໃຈທີ່ແຂງກະດ້າງບໍ່ຍອມກັບໃຈ: ສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ທັງໝົດກໍປາກົດແຈ້ງເໝືອນຂຽນດ້ວຍອັກສອນໄຟ. {GC 666.2}

ເໜືອພຣະບັນລັງມີຮູບໄມ້ກາງແຂນປາກົດ ແລະ ມີປາກົດການເໝືອນການສາຍຮູບເງົາເຫດການຕ່າງໆຢ່າງຈະແຈ້ງດັ່ງນີ້: ການຖືກທົດລອງ ແລະ ການຕົກສູ່ຄວາມບາບຂອງອາດາມ ພ້ອມດ້ວຍຂັ້ນຕອນຕ່າງໆຂອງແຜນການສຳຄັນຂອງການໄຖ່ມະນຸດໃຫ້ລອດ; ການບັງເກີດຢ່າງຕ່ຳຕ້ອຍຂອງພຣະ­ຜູ້ຊ່ວຍ­ໃຫ້ລອດ; ຊີວິດທີ່ລຽບງ່າຍ ແລະ ການເຊື່ອຟັງຂອງພຣະອົງໃນໄວເດັກ ແລະ ໄວໜຸ່ມ; ການຮັບບັບຕິສະມາໃນແມ່ນ້ຳຈໍແດນ; ການອົດອາຫານ ແລະ ການຖືກທົດລອງໃນຖິ່ນແຫ້ງແລ້ງກັນດານ; ການປະກາດຂອງພຣະອົງທີ່ຊົງເປີດເຜີຍພຣະພອນອັນລ້ຳຄ່າທີ່ສຸດຈາກສະຫວັນ; ພັນທະກິດອັນເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມຮັກ ແລະ ຄວາມເມດຕາທີ່ພຣະອົງຊົງກະທຳໃນກາງເວັນ ແລະ ການເຝົ້າອະທິຖານຕາມພູເຂົາອັນເປົ່າປ່ຽວໃນກາງຄືນ; ການທີ່ຜູ້ຄົນຕອບສະໜອງຕໍ່ພຣະຄຸນຂອງພຣະເຢຊູດ້ວຍຄວາມອິດສາ, ຄວາມກຽດຊັງ ແລະ ການປອງຮ້າຍ; ພາລະອັນໜັກໜ່ວງແຫ່ງຄວາມບາບຂອງມວນມະນຸດສະ­ໂລກ ທີ່ບີບຮັດພຣະອົງຢ່າງເລິກລັບໃນສວນເຄັດເຊມາເນ; ການຖືກທໍລະຍົດໃຫ້ຕົກຢູ່ໃນມືຂອງຝູງຊົນຜູ້ໝາຍເອົາຊີວິດຂອງພຣະອົງ; ເຫດການອັນເປັນຕາໜ້າຕົກຕະລຶງທີ່ເກີດຂຶ້ນໃນຄ່ຳຄືນທີ່ຮ້າຍກາດນັ້ນ; ການທີ່ພຣະອົງບໍ່ໄດ້ດິ້ນສູ້ເມື່ອຕົກຢູ່ໃນຖານະນັກໂທດ; ການທີ່ສາວົກຜູ້ໃກ້ຊິດທີ່ສຸດປະຖິ້ມພຣະອົງ; ການທີ່ພຣະອົງຖືກນຳພາຕາມຖະໜົນຫົນທາງ ໃນນະຄອນເຢຣູຊາເລັມຢ່າງຮຸນແຮງ ແລະ ຮີບດ່ວນ; ການທີ່ພຣະບຸດຂອງພຣະເຈົ້າຖືກນຳອອກມາອວດຕໍ່ໜ້າທ່ານອັນນາ; ຖືກກ່າວຫາໃນສຳນັກຂອງມະຫາ­ປະໂຣຫິດ ແລະ ໃນສຳນັກຂອງປີລາດ; ທັງຕໍ່ໜ້າເຮໂຣດຜູ້ຂີ້ຂາດ ແລະ ໂຫດຮ້າຍນັ້ນ; ພຣະອົງຖືກຄົນເຍາະເຍີ້ຍ, ຖືກດູໝິ່ນ, ຖືກທໍລະມານ ແລະ ຖືກຕັດສິນປະຫານຊີວິດ: ທັງໝົດນີ້ປາກົດແຈ້ງໃນພາບເຄື່ອນໄຫວ ຢູ່ເໜືອພຣະບັນລັງຂອງພຣະອົງ. {GC 666.3}

ບັດນີ້, ມີການສາຍສາກສຸດທ້າຍໃຫ້ຝູງຊົນທີ່ຢືນໂອນເອນຢູ່ນັ້ນເບິ່ງ ຄືພາບຂອງພຣະຄຣິສໃນຂະນະທີ່ອົດທົນກ້າວເທົ້າຍ່າງເດີນໄປສູ່ພູເຂົາຄານວາຣີຢ່າງທຸກທໍລະມານ; ອົງເຈົ້ານາຍແຫ່ງສະຫວັນຖືກຄຶງຢູ່ເທິງໄມ້ກາງແຂນ; ບັນດາປະໂຣຫິດຜູ້ອວດອົ່ງ ແລະ ຝູງຊົນທີ່ພາກັນເຍາະເຍີ້ຍຄວາມເຈັບປວດຂອງພຣະອົງ ໃນຊ່ວງລົມຫາຍໃຈສຸດທ້າຍ; ຄວາມມືດທຶບທີ່ເໜືອທຳ­ມະຊາດ; ແຜ່ນດິນທີ່ສະທ້ານຫວັ່ນໄຫວ; ໂງ່ນຫີນທີ່ແຕກເປັນປ່ຽງໆ ແລະ ອຸບມຸງຝັງສົບທີ່ເປີດອອກ ອັນເປັນໝຸດໝາຍເຖິງເວລາທີ່ພຣະຜູ້ໄຖ່ຂອງໂລກສິ້ນພຣະຊົນ. {GC 667.1}

ພາບອັນສະເທືອນໃຈໃນອະດີດປາກົດຂຶ້ນຢ່າງຈະແຈ້ງ. ຊາຕານພ້ອມດ້ວຍເຫຼົ່າທູດ ແລະ ຜູ້ທີ່ຕິດຕາມມັນ ກໍບໍ່ສາມາດຫັນໜ້າໜີໄປຈາກພາບເຫຼົ່ານັ້ນ ອັນເປັນການສະແດງເຖິງຜົນການກະທຳຂອງຕົນເອງ. ທັງຊາຕານ, ບັນດາທູດຂອງມັນ ແລະ ທຸກຄົນລ້ວນແຕ່ລະນຶກເຖິງພາກສ່ວນທີ່ຕົນໄດ້ກະທຳ; ທຸກຄົນລ້ວນແຕ່ຊາບຊຶ້ງໃນຄວາມຜິດບາບອັນມະຫັນຂອງຕົນເຊັ່ນ: ເຮໂຣດຜູ້ຂ້າເດັກນ້ອຍຜູ້ບໍຣິສຸດໃນໝູ່ບ້ານເບັດເລເຮັມ ໂດຍຫວັງວ່າຈະໄດ້ທຳລາຍກະສັດແຫ່ງອິດສະຣາເອນ; ນາງເຮໂຣເດຍຜູ້ຕ່ຳຊ້າຕ້ອງຮັບຜິດຊອບ ຕໍ່ການຕາຍຂອງໂຢຮັນຜູ້ໃຫ້ບັບຕິສະມາ; ປີລາດຜູ້ອ່ອນປວກປຽກ ແລະ ມຸ່ງເອົາຕົວລອດຄົນດຽວ; ພວກທະຫານທີ່ເຍາະເຍີ້ຍ; ພວກປະໂຣຫິດກັບຜູ້ນຳ ແລະ ຝູງຊົນຜູ້ບ້າຄັ່ງທີ່ຮ້ອງຂຶ້ນວ່າ, “ໃຫ້ໂທດເລື່ອງຄວາມຕາຍຂອງລາວ ຕົກຖືກພວກເຮົາ ແລະ ລູກຫຼານຂອງພວກເຮົາ!” (ມັດທາຍ 27:25); ຕ່າງຄົນຕ່າງໄດ້ເຫັນເຖິງຄວາມຜິດຂອງຕົນ. ພວກເຂົາພະຍາຍາມຫຼົບຊ່ອນຈາກພຣະຣັດສະໝີແຫ່ງພຣະພັກຂອງພຣະຄຣິສທີ່ເຈີດຈ້າກວ່າແສງອາທິດ ແຕ່ກໍບໍ່ເປັນປະໂຫຍດ. ໃນຂະນະດຽວກັນ, ບັນດາຜູ້ທີ່ໄດ້ຮັບການຊົງໄຖ່ ໄດ້ຖອດມົງກຸດວາງລົງທີ່ພຣະບາດຂອງພຣະ­ຜູ້ຊ່ວຍ­ໃຫ້ລອດ ພ້ອມຮ້ອງຂຶ້ນວ່າ: “ພຣະອົງສິ້ນພຣະຊົນເພື່ອຂ້ານ້ອຍ!” {GC 667.2}

ທ່າມກາງບັນດາຜູ້ທີ່ໄດ້ຮັບການຊົງໄຖ່ ກໍມີພວກອັກຄະສາວົກຂອງພຣະຄຣິສ ຄືໂປໂລຜູ້ຫານກ້າ, ເປໂຕຜູ້ກະຕືລືລົ້ນ, ໂຢຮັນຜູ້ຕອບສະໜອງຄວາມຮັກຂອງພຣະຄຣິສດ້ວຍຄວາມຮັກ ແລະ ພີ່ນ້ອງຂອງຄົນເຫຼົ່ານີ້ຜູ້ຈິງໃຈ, ພ້ອມດ້ວຍຄົນຈຳນວນຫຼວງຫຼາຍທີ່ຍອມຖືກຂ້າເພາະຄວາມເຊື່ອ; ສ່ວນພາຍນອກກຳແພງນັ້ນ, ທ່າມກາງສິ່ງໜ້າກຽດໜ້າຊັງທັງຫຼາຍກໍຄືຄົນທີ່ກົດຂີ່, ຈັບຂັງ ແລະ ຂ້າຜູ້ຊອບທຳໃຫ້ຕາຍ. ຈັກກະພັດເນໂຣຜູ້ຫ້ຽມໂຫດ ແລະ ເລວຊາມດັ່ງຜີປີສາດຮ້າຍກໍຢູ່ທີ່ນັ້ນ ແລະ ໄດ້ເຫັນຄວາມສຸກແສນຍິນດີຂອງຄົນທັງຫຼາຍທີ່ເພິ່ນເຄີຍຈັບທໍລະມານ, ເຊິ່ງໃຈຂອງເພິ່ນເປັນຢ່າງມານຊາຕານ ເພາະເຄີຍເພີດເພີນໃນຄວາມເຈັບປວດຂອງຄົນເຫຼົ່ານັ້ນ. ແມ່ຂອງເພິ່ນກໍຢູ່ທີ່ນັ້ນ ແລະ ໄດ້ເຫັນຜົນການກະທຳຂອງຕົນເອງ ຄືອຸປະນິໄສຊົ່ວ ແລະ ການເອົາອາລົມເປັນໃຫຍ່ ທີ່ນາງໄດ້ຖ່າຍທອດໃຫ້ແກ່ລູກຊາຍຜ່ານອິດທິພົນ ແລະ ແບບຢ່າງຂອງນາງ; ສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ໄດ້ອອກຜົນໃນອາດຊະຍາກຳຂອງຈັກກະພັດເນໂຣ ທີ່ເຮັດໃຫ້ໂລກສັ່ນສະທ້ານ. {GC 667.3}

ທີ່ນັ້ນມີພວກບາດຫຼວງ ແລະ ພວກຜູ້ນຳໃນລະບອບສັນຕະປາປາ ທີ່ເຄີຍອ້າງວ່າຕົນເປັນທູດຂອງພຣະຄຣິສ ແຕ່ໄດ້ໃຊ້ເຄື່ອງທໍລະມານກາຍ, ຄຸກມືດ ແລະ ຫຼັກປະຫານ ເພື່ອຄວບຄຸມຈິດສຳນຶກຂອງໄພ່ພົນຂອງພຣະອົງ. ພວກສັນຕະປາປາຜູ້ທະນົງຕົວກໍຢູ່ທີ່ນັ້ນ; ຄົນເຫຼົ່ານີ້ເຄີຍຍົກຕົວເອງຂຶ້ນເໜືອພຣະເຈົ້າ ແລະ ບັງອາດຄິດທີ່ຈະປ່ຽນພຣະບັນຍັດຂອງອົງຜູ້ສູງສຸດ. ຄົນເຫຼົ່ານີ້ເຄີຍອ້າງວ່າ ຕົນເປັນດັ່ງບິດາຂອງຄຣິສຕະຈັກ; ເຖິງແມ່ນວ່າ ພວກເຂົາຢາກຈະຫຼີກລ່ຽງກໍຕາມ ແຕ່ຈະຕ້ອງລາຍງານການກະທຳຂອງຕົນຕໍ່ພຣະເຈົ້າຢ່າງແນ່ນອນ. ພວກເຂົາມາເຖິງຈຸດທີ່ຕ້ອງຍອມຮັບວ່າ ພຣະເຈົ້າຜູ້ຊົງຮູ້ແຈ້ງໃນທຸກສິ່ງ ຊົງຫວງແຫນພຣະບັນຍັດຂອງພຣະອົງ ແລະ ຈະບໍ່ລືມທີ່ຈະລົງໂທດຜູ້ກະທຳຜິດ ແຕ່ເປັນການຍອມຮັບທີ່ສວາຍເກີນໄປ. ພວກເຂົາຮຽນຮູ້ວ່າ ພຣະຄຣິສຊົງເອົາໃຈໃສ່ໃນຄວາມທຸກຍາກຂອງຄົນຂອງພຣະອົງ ຈຶ່ງຮູ້ສຶກເຖິງນ້ຳໜັກຂອງຖ້ອຍຄຳທີ່ພຣະອົງຊົງກ່າວວ່າ: “ເມື່ອພວກເຈົ້າໄດ້ເຮັດສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ແກ່ຜູ້ທີ່ຕ່ຳຕ້ອຍທີ່ສຸດຄົນໜຶ່ງໃນພວກພີ່ນ້ອງເຫຼົ່ານີ້ຂອງເຮົາ ພວກເຈົ້າກໍໄດ້ເຮັດແກ່ເຮົາເໝືອນກັນ.” (ມັດທາຍ 25:40). {GC 668.1}

ໃນການພິພາກສາຂອງພຣະເຈົ້ານັ້ນ ຄົນອະທຳທັງປວງຖືກກ່າວຫາວ່າ ເປັນກະບົດຕໍ່ການປົກຄອງແຫ່ງສະຫວັນ. ບໍ່ມີທະນາຍຄວາມຄົນໃດມາສູ້ຄະດີໃຫ້ຄົນເຫຼົ່ານີ້, ພວກເຂົາບໍ່ມີຂໍ້ແກ້ຕົວ. ຄຳຕັດສິນຈຶ່ງຖືກປະກາດອອກໄປວ່າ ພວກເຂົາຈະຕ້ອງຖືກລົງໂທດໃຫ້ຕາຍໄປຕະຫຼອດນິຣັນດອນ. {GC 668.2}

ທຸກຄົນເຫັນຢ່າງຈະແຈ້ງວ່າ ຄ່າຈ້າງຂອງຄວາມບາບ ບໍ່ແມ່ນອິດສະຫຼະ­ພາບທີ່ສະຫງ່າງາມ ແລະ ຊີວິດນິຣັນ ແຕ່ແມ່ນຄວາມເປັນທາດ, ຄວາມພິນາດ ແລະ ຄວາມຕາຍ. ຄົນອະທຳເຫັນສິ່ງທີ່ຕົນໄດ້ສູນເສຍ ເພື່ອແລກກັບຊີວິດແຫ່ງການເປັນກະບົດ. ເມື່ອມີການປະກາດເຖິງສະຫງ່າຣາສີແຫ່ງຊີວິດອັນຕະຫຼອດໄປເປັນນິດ ພວກເຂົາໄດ້ດູຖູກ; ແຕ່ບັດນີ້, ສະຫງ່າຣາສີນັ້ນ ເບິ່ງຄືເປັນສິ່ງທີ່ໜ້າປາຖະໜາຫຼາຍທີ່ສຸດ. ຄົນທີ່ກຳລັງພິນາດຈຶ່ງຮ້ອງວ່າ: “ເຮົາສາມາດໄດ້ສິ່ງທັງໝົດນີ້ ແຕ່ເຮົາເລືອກທີ່ຈະປະມັນຖິ້ມໄວ້ຫ່າງໆ. ໂອ ຄວາມຫຼົງໄຫຼທີ່ແປກປະຫຼາດ! ເຮົາໄດ້ເອົາຄວາມຊົມຊື່ນຍິນດີ, ສັນຕິສຸກ ແລະ ກຽດຕິຍົດສັກສີໄປແລກເອົາຄວາມທຸກ, ການເສຍຊື່ສຽງ ແລະ ຄວາມສິ້ນຫວັງ.” ທຸກຄົນເຫັນວ່າ ການທີ່ພວກເຂົາຖືກຫ້າມບໍ່ໃຫ້ເຂົ້າສະຫວັນນັ້ນເປັນການຍຸຕິທຳ ເພາະໂດຍທາງຊີວິດພວກເຂົາໄດ້ປະກາດວ່າ: “ພວກເຮົາບໍ່ຕ້ອງການຊາຍຄົນນີ້¹ ໃຫ້ເປັນຜູ້ປົກຄອງຂອງພວກເຮົາ.” (ລູກາ 19:14). {GC 668.3}

ການປະລາໄຊຂອງຊາຕານ

ຄົນອະທຳເບິ່ງພິທີສວມມົງກຸດໃຫ້ພຣະບຸດຂອງພຣະເຈົ້າເໝືອນຖືກສະກົດຈິດ. ພວກເຂົາເຫັນແຜ່ນພຣະບັນຍັດໃນພຣະຫັດຂອງພຣະອົງ ຄືກົດລະບຽບຕ່າງໆທີ່ພວກເຂົາເຄີຍດູຖູກ ແລະ ຝ່າຝືນນັ້ນ. ພວກເຂົາສຳຜັດໄດ້ເຖິງຄວາມອັດສະຈັນໃຈ ແລະ ຄວາມສຸກແສນຍິນດີ ທີ່ຫຼັ່ງໄຫຼອອກມາເປັນສຽງສັນລະເສີນຂອງຄົນທັງຫຼາຍທີ່ໄດ້ຮັບຄວາມລອດ; ໃນຂະນະທີ່ສຽງຮ້ອງດັງກ້ອງໄປເຖິງພວກທີ່ຢູ່ນອກນະຄອນນັ້ນ ທຸກຄົນຮ້ອງຂຶ້ນເປັນສຽງດຽວກັນວ່າ, “ຂ້າແດ່ອົງ­ພຣະ­ຜູ້­ເປັນ­ເຈົ້າ ພຣະເຈົ້າຜູ້ຊົງຣິດທານຸພາບສູງສຸດ ພຣະຣາຊກິດຂອງພຣະອົງກໍໃຫຍ່ຫຼວງ ແລະ ໜ້າອັດສະຈັນ. ຂ້າແດ່ພຣະມະຫາກະສັດແຫ່ງປະຊາຊາດທັງປວງ ວິຖີທາງຂອງພຣະອົງກໍຍຸຕິທຳ ແລະ ທ່ຽງແທ້.” (ພຣະນິມິດ 15:3); ພວກເຂົາຈຶ່ງຂາບລົງນະມັດສະການອົງເຈົ້າຊີວິດ. {GC 668.4}

ຊາຕານເບິ່ງຄືເປັນອຳມະພາດໃນຂະນະທີ່ມັນເບິ່ງສະຫງ່າຣາສີ ແລະ ຄວາມຍິ່ງໃຫຍ່ຂອງພຣະຄຣິສ. ມັນຫວນລະນຶກເຖິງສະພາບທີ່ມັນເຄີຍຢູ່ກ່ອນທີ່ຈະລ່ວງຕົກລົງມາ; ມັນເຄີຍເປັນເຄຣຸບຜູ້ພິທັກ, ມັນຄືເສຣາຟິມຕົນໜຶ່ງ, ຄື “ດວງດາວສ່ອງໃສໃນຕອນເຊົ້າ” (ເອຊາຢາ 14:12), ແຕ່ບັດນີ້ມັນໄດ້ປ່ຽນໄປຫຼາຍ; ມັນໄດ້ເສື່ອມເສຍລົງແທ້! ມັນຖືກຕັດອອກຈາກສະພາທູດສະຫວັນທີ່ມັນເຄີຍໄດ້ຮັບກຽດນັ້ນໄປຕະຫຼອດການ. ບັດນີ້, ມັນເຫັນອີກຜູ້ໜຶ່ງຢືນຢູ່ໃກ້ພຣະບິດາ ເພື່ອບັງແສງຣັດສະໝີຂອງພຣະອົງໄວ້. ມັນເຫັນທູດສະຫວັນທີ່ສູງສະຫງ່າອົງໜຶ່ງ ເອົາມົງກຸດມາສວມໃຫ້ພຣະຄຣິສ ແລະ ສຳນຶກຂຶ້ນວ່າຕຳແໜ່ງຂອງທູດສະຫວັນອົງນັ້ນໜ້າຈະໄດ້ເປັນຂອງມັນ. {GC 669.1}

ຊາຕານລະນຶກເຖິງບ້ານເດີມໃນສະຫວັນ ຄາວເມື່ອມັນຍັງບໍຣິສຸດປາສະຈາກຄວາມບາບ ແລະ ຈົດຈຳສັນຕິສຸກກັບຄວາມສະດວກສະບາຍທີ່ມັນມີກ່ອນທີ່ມັນເລີ່ມຈົ່ມວ່າພຣະເຈົ້າ ແລະ ອິດສາພຣະຄຣິສ. ພາບໃນອະດີດປາກົດຢ່າງແຈ່ມແຈ້ງໃນຄວາມຊົງຈຳ ທັງການກ່າວຫາວ່າຮ້າຍ, ການກໍ່ກະບົດ, ການຫຼອກລວງພວກທູດສະຫວັນເພື່ອຮຽກຮ້ອງຄວາມເຫັນໃຈ ແລະ ການສະໜັບສະໜູນ, ພ້ອມດ້ວຍຄວາມດື້ດ້ານຂອງຕົນທີ່ບໍ່ຍອມແກ້ໄຂຕົນເອງ ເມື່ອພຣະເຈົ້າພ້ອມທີ່ຈະໃຫ້ອະໄພ. ມັນທົບທວນວຽກງານທີ່ມັນເຮັດທ່າມກາງມະນຸດສະໂລກ ແລະ ຜົນງານຂອງມັນຄື ຄວາມກຽດຊັງທີ່ມະນຸດມີຕໍ່ກັນ, ການທຳລາຍລ້າງຊີວິດຢ່າງເປັນຕາໜ້າຢ້ານກົວ, ການຂຶ້ນລົງຂອງອານາຈັກຕ່າງໆ, ການໂຄ່ນອຳນາດກະສັດ, ພ້ອມດ້ວຍຄວາມຂັດແຍ້ງ, ການປະຕິວັດ ແລະ ການຕໍ່ສູ້ທີ່ເກີດຂຶ້ນຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງເປັນເວລາດົນນານ. ມັນລະນຶກເຖິງວ່າມັນເຄີຍພະຍາຍາມຢູ່ຕະຫຼອດເວລາ ເພື່ອຕໍ່ຕ້ານພັນທະກິດຂອງພຣະຄຣິສ ແລະ ເຮັດໃຫ້ມະນຸດຕົກຕ່ຳລົງເລື້ອຍໆ. ມັນເຫັນວ່າແຜນອຸບາຍຊົ່ວຂອງມັນບໍ່ມີອຳນາດທຳລາຍຜູ້ທີ່ວາງໃຈໃນພຣະເຢຊູ. ໃນຂະນະທີ່ຊາຕານເບິ່ງໄປຍັງອານາຈັກຂອງມັນ ຄືໝາກຜົນແຫ່ງວຽກງານຂອງມັນເອງ, ມັນເຫັນແຕ່ຫາຍະນະ ແລະ ຄວາມລົ້ມເຫຼວ. ມັນຫຼອກຄົນທັງຫຼາຍໃຫ້ຫຼົງເຊື່ອວ່າ ນະຄອນຂອງພຣະເຈົ້າເປັນເຫຍື່ອທີ່ສາມາດຊະນະໄດ້ງ່າຍ, ແຕ່ມັນຮູ້ວ່ານັ້ນບໍ່ແມ່ນຄວາມຈິງ. ຫຼາຍຕໍ່ຫຼາຍຄັ້ງ ໃນຂະບວນການຕໍ່ສູ້ມະຫາກາບນີ້ມັນຕ້ອງປະລາໄຊຈົນຕ້ອງຈຳໃຈຍອມແພ້. ມັນຮູ້ດີວ່າພຣະເຈົ້າອົງນິຣັນມີອຳນາດຣິດເດດ ແລະ ສະຫງ່າຣາສີຫຼາຍສ່ຳໃດ. {GC 669.2}

ຈຸດປະສົງຂອງຈອມກະບົດ ແມ່ນການແກ້ຕົວ ແລະ ການພິສູດວ່າການປົກຄອງຂອງພຣະເຈົ້າເປັນຕົ້ນເຫດຂອງການກະບົດ. ມັນໄດ້ທຸ້ມເທສະຕິປັນຍາອັນປາດເປື່ອງທັງໝົດຂອງມັນເພື່ອຈຸດປະສົງນີ້. ມັນເຮັດວຽກເປັນລະບົບຢ່າງເປັນແບບແຜນ ຈົນປະສົບຄວາມສຳເລັດຢ່າງໜ້າອັດສະຈັນ ເຮັດໃຫ້ຄົນຈຳນວນມະຫາສານຍອມຮັບເອົາມຸມມອງຂອງມັນ ກ່ຽວກັບການຕໍ່ສູ້ອັນຍິ່ງໃຫຍ່ທີ່ດຳເນີນມາຢ່າງຍາວນານ. ມັນຢູ່ເບື້ອງຫຼັງການກະບົດ ແລະ ໄດ້ຫຼອກລວງຄົນໃຫ້ເຊື່ອວ່າຄວາມເທັດເປັນຄວາມຈິງເປັນເວລາຫຼາຍພັນປີ. ແຕ່ບັດນີ້, ເຖິງເວລາແລ້ວທີ່ການກະບົດຈະຕ້ອງພ່າຍແພ້ຢ່າງສິ້ນເຊີງ, ເຖິງເວລາທີ່ຈະຕ້ອງເປີດໂປງປະຫວັດ ແລະ ອຸປະນິໄສຂອງຊາຕານ. ໃນຄວາມພະຍາຍາມຄັ້ງສຸດທ້າຍທີ່ຈະໂຄ່ນອຳນາດຂອງພຣະຄຣິສ, ທຳລາຍໄພ່ພົນຂອງພຣະອົງ ແລະ ຢຶດເອົານະຄອນຂອງພຣະເຈົ້າ ຈອມຫຼອກລວງໄດ້ຖືກເປີດໂປງຢ່າງໝົດເປືອກ. ຜູ້ທີ່ເຂົ້າຮ່ວມກັບມັນກໍເຫັນວ່າ ຄວາມມຸ່ງໝາຍຂອງມັນລົ້ມເຫຼວຢ່າງຮາບຄາບ. ຜູ້ຕິດຕາມພຣະຄຣິສ ພ້ອມດ້ວຍທູດສະຫວັນທີ່ຈົງຮັກພັກດີ ເຫັນແຜນອຸບາຍທັງໝົດຂອງຊາຕານທີ່ມັນໃຊ້ໃນການຕໍ່ສູ້ກັບການປົກຄອງຂອງພຣະເຈົ້າ. ຊີວິດທັງຫຼາຍທົ່ວຈັກກະວານ ຈຶ່ງພາກັນກຽດຊັງຊາຕານ. {GC 670.1}

ຊາຕານຮູ້ວ່າການຈົງໃຈກະບົດເຮັດໃຫ້ມັນບໍ່ເໝາະສົມສຳລັບສະຫວັນ. ມັນໄດ້ຝຶກຝົນຕົວເອງເພື່ອຕໍ່ສູ້ກັບພຣະເຈົ້າຈົນຄວາມບໍຣິສຸດ, ສັນຕິສຸກ ແລະ ຄວາມເປັນນ້ຳໜຶ່ງໃຈດຽວກັນໃນສະຫວັນ ຈະເປັນເລື່ອງທີ່ທໍລະມານໃຈທີ່ສຸດສຳລັບມັນ. ບັດນີ້, ຂໍ້ກ່າວຫາຂອງມັນເລື່ອງພຣະເມດຕາ ແລະ ຄວາມຍຸຕິທຳຂອງພຣະເຈົ້າກໍຍຸຕິລົງເສຍແລ້ວ. ຂໍ້ຕຳໜິທັງໝົດທີ່ມັນເຄີຍພະຍາຍາມໃສ່ຮ້າຍພຣະເຢໂຮວາກໍກັບຖືກຕົວມັນເອງ. ບັດນີ້, ຊາຕານກົ້ມລົງຂາບໄຫວ້ ແລະ ສາລະພາບວ່າຄຳຕັດສິນລົງໂທດມັນນັ້ນຍຸຕິທຳແລ້ວ. {GC 670.2}

“ໃຜໜໍຈະບໍ່ຢຳເກງພຣະອົງ ແລະ ຈະບໍ່ຖວາຍກຽດແດ່ພຣະນາມຂອງພຣະອົງ ເພາະພຣະອົງຜູ້ດຽວຊົງເປັນຜູ້ບໍຣິສຸດ. ປະຊາຊາດທັງປວງຈະມານະມັດສະການຕໍ່ພຣະພັກພຣະອົງ ເພາະກິດຈະການອັນຍຸຕິທຳຂອງພຣະອົງກໍປາກົດແຈ້ງແລ້ວ.” (ພຣະນິມິດ 15:4). ທຸກຄຳຖາມທີ່ກ່ຽວຂ້ອງກັບຄວາມຈິງ ແລະ ຄວາມເທັດໃນການຕໍ່ສູ້ອັນຍາວນານນັ້ນ ບັດນີ້ໄດ້ຮັບການຊີ້ແຈງໃຫ້ກະຈ່າງແຈ້ງ. ຜົນຂອງການກະບົດ ແລະ ຜົນຂອງການປະຕິເສດພຣະບັນຍັດຂອງພຣະເຈົ້າ ລ້ວນແຕ່ໄດ້ຮັບການເປີດເຜີຍຕໍ່ບັນດາຜູ້ມີຊີວິດທັງຫຼາຍທີ່ພຣະອົງຊົງສ້າງ. ຜົນການປົກຄອງຂອງຊາຕານ ໄດ້ຖືກນຳມາປຽບທຽບກັບການປົກຄອງຂອງພຣະເຈົ້າໃຫ້ທຸກຄົນໃນຈັກກະວານໄດ້ເຫັນ. ການກະທຳຂອງຊາຕານເປັນສິ່ງທີ່ກ່າວໂທດມັນເອງ. ສະຕິປັນຍາ, ຄວາມຍຸຕິທຳ, ແລະ ພຣະຄຸນຄວາມດີຂອງພຣະເຈົ້າ ໄດ້ຮັບການພິສູດວ່າຖືກຕ້ອງແລ້ວ. ທຸກຄົນເຫັນວ່າການກະທຳທຸກຢ່າງຂອງພຣະເຈົ້າຕະຫຼອດການຕໍ່ສູ້ມະຫາກາບນັ້ນ ລ້ວນແຕ່ເຮັດເພື່ອໃຫ້ຜົນດີແກ່ຄົນຂອງພຣະອົງຕະຫຼອດຊົ່ວນິຣັນ ແລະ ອຳນວຍປະໂຫຍດແກ່ບັນດາໂລກຕ່າງໆທີ່ພຣະອົງຊົງສ້າງ. “ຂ້າແດ່ອົງ­ພຣະ­ຜູ້­ເປັນ­ເຈົ້າ ທຸກສິ່ງທີ່ຖືກສ້າງມາຈະຍ້ອງຍໍສັນລະເສີນພຣະອົງ ແລະ ປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງຈະໂມທະນາຂອບພຣະຄຸນແດ່ພຣະອົງ.” (ເພງສັນລະ­ເສີນ 145:10 LO2012). ປະຫວັດສາດແຫ່ງຄວາມບາບຈະເປັນພະຍານຢູ່ຕະຫຼອດຊົ່ວນິຣັນວ່າ ຄວາມສຸກຂອງບັນດາຜູ້ມີຊີວິດທີ່ພຣະເຈົ້າຊົງສ້າງນັ້ນ ຂຶ້ນຢູ່ກັບກົດບັນຍັດທັງຫຼາຍຂອງພຣະອົງ. ເມື່ອຂໍ້ເທັດຈິງທັງຫຼາຍທີ່ກ່ຽວຂ້ອງກັບການຕໍ່ສູ້ມະຫາກາບໄດ້ປາກົດແຈ້ງແລ້ວ ຜູ້ມີຊີວິດທັງຫຼາຍໃນຈັກກະວານທັງຜູ້ທີ່ຈົງຮັກພັກດີ ແລະ ຜູ້ທີ່ຮ່ວມໃນການກະບົດກໍຈະຮ້ອງຂຶ້ນພ້ອມກັນວ່າ: “ຂ້າແດ່ພຣະມະຫາກະສັດແຫ່ງປະຊາຊາດທັງປວງ ວິຖີທາງຂອງພຣະອົງກໍຍຸຕິທຳ ແລະ ທ່ຽງແທ້.” {GC 670.3}

ບັນດາຊີວິດທົ່ວຈັກກະວານ ໄດ້ເຫັນການເສຍສະຫຼະອັນໃຫຍ່ຫຼວງທີ່ພຣະບິດາ ແລະ ພຣະບຸດຊົງກະທຳເພື່ອມະນຸດສະໂລກ; ສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ໄດ້ປາກົດຢ່າງຈະແຈ້ງແລ້ວ. ບັດນີ້, ເຖິງເວລາທີ່ພຣະຄຣິສຈະໄດ້ຮັບຕຳແໜ່ງອັນຊອບທຳຂອງພຣະອົງເໜືອທູດສະຫວັນທັງຫຼາຍ, ເໜືອຜູ້ມີອຳນາດຣິດເດດທັງສິ້ນ ແລະ ເໜືອນາມຊື່ທັງປວງ. ພຣະອົງຊົງອົດທົນຕໍ່ໄມ້ກາງແຂນ ແລະ ຊົງຖືວ່າຄວາມອັບອາຍນັ້ນບໍ່ເປັນສິ່ງສຳຄັນ ເພື່ອຄວາມສຸກແສນຍິນດີທີ່ຕັ້ງໄວ້ຕໍ່ໜ້າພຣະອົງ ຄືການນຳພາລູກຂອງພຣະອົງຫຼາຍຄົນມາສູ່ສະຫງ່າຣາສີ. ເຖິງແມ່ນວ່າຄວາມໂສກເສົ້າ ແລະ ຄວາມອັບອາຍນັ້ນໃຫຍ່ຫຼວງເກີນທີ່ຈະຈິນຕະນາການໄດ້ ແຕ່ຄວາມຊື່ນຊົມຍິນດີ ແລະ ສະຫງ່າຣາສີທີ່ໄດ້ຮັບກໍຍິ່ງໃຫຍ່ກວ່າ. ພຣະອົງຊົງເບິ່ງໄປຍັງຄົນທັງຫຼາຍທີ່ພຣະອົງຊົງໄຖ່ ແລະ ເຫັນຜູ້ຄົນທີ່ໄດ້ຮັບການປ່ຽນແປງຕາມພຣະລັກສະນະຂອງພຣະອົງ; ຈິດໃຈທຸກຄົນສະທ້ອນເຖິງພຣະລັກສະນະຂອງພຣະເຈົ້າຢ່າງສົມບູນ, ໃບໜ້າທຸກຄົນສະທ້ອນເຖິງພຣະລັກສະນະຂອງອົງເຈົ້າຊີວິດຂອງພວກເຂົາ. ພຣະເຢຊູພໍພຣະໄທເມື່ອເຫັນຜົນແຫ່ງຄວາມທຸກຍາກຂອງພຣະອົງ. ແລ້ວພຣະອົງຊົງກ່າວດ້ວຍສຽງອັນດັງ ຈົນທັງຄົນຊອບທຳ ແລະ ຄົນອະທຳໄດ້ຍິນທົ່ວໜ້າກັນວ່າ: “ເບິ່ງແມ! ຜູ້ທີ່ໄດ້ຮັບການໄຖ່ດ້ວຍໂລຫິດຂອງເຮົາ. ເຮົາໄດ້ທົນທຸກຈົນຕາຍ ເພື່ອຄົນເຫຼົ່ານີ້ຈະໄດ້ຢູ່ກັບເຮົາຕະຫຼອດໄປເປັນນິດນິຣັນດອນ.” ຈາກນັ້ນຄົນທັງຫຼາຍທີ່ນຸ່ງເສື້ອຂາວຮອບບັນລັງ ກໍຮ່ວມກັນຮ້ອງເພງສັນລະເສີນຂຶ້ນວ່າ: “ພຣະ­ເມສາ­ນ້ອຍທີ່ຖືກຂ້າແລ້ວນັ້ນ ເປັນຜູ້ສົມຄວນທີ່ຈະໄດ້ຮັບຣິດອຳນາດ, ຊັບສົມບັດ, ສະຕິປັນຍາ, ພະລັງອຳນາດ, ກຽດຕິຍົດ, ສະຫງ່າຣາສີ ແລະ ຄຳສັນລະເສີນ.” (ພຣະນິມິດ 5:12). {GC 671.1}