41 ແຜ່ນດິນໂລກຮ້າງເປົ່າ

ຕົ້ນສະບັບພາສາອັງກິດ

ຊົງລົງໂທດບາບີໂລນ

“ການບາບຂອງນະຄອນນັ້ນ ກອງສູງຂຶ້ນພຽງຟ້າແລ້ວ ແລະ ພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງຈື່ຈຳການກະທຳອັນຊົ່ວຊ້າຂອງມັນໄວ້ແລ້ວ. ນະຄອນນັ້ນໄດ້ໃຫ້ຜົນຢ່າງໃດ ກໍຈົ່ງໃຫ້ຜົນແກ່ມັນຢ່າງນັ້ນ.…ໃນຈອກທີ່ມັນໄດ້ປະສົມໄວ້ ກໍຈົ່ງປະສົມລົງໃນຈອກນັ້ນສອງເທົ່າ. ນະຄອນນັ້ນໄດ້ອວດຈອງຫອງ ແລະ ປ່ອຍຕົວໄປຕາມຄວາມສະໜຸກສະໜານເທົ່າໃດ ກໍຈົ່ງໃຫ້ມັນໄດ້ຮັບການທໍລະມານ ແລະ ຄວາມໂສກເສົ້າຫຼາຍເທົ່ານັ້ນ ເພາະມັນຄິດໃນໃຈວ່າ, ‘ເຮົາຢູ່ໃນຕຳແໜ່ງຣາຊິນີ ບໍ່ແມ່ນແມ່ໝ້າຍ, ເຮົາຈະບໍ່ປະສົບຄວາມໂສກເສົ້າຈັກເທື່ອ.’ ຍ້ອນການນີ້ ໄພພິບັດຕ່າງໆຂອງນະຄອນນັ້ນ ຈະຕົກຖືກນາງໃນວັນດຽວ ຄືຄວາມຕາຍ, ຄວາມໂສກເສົ້າ ແລະ ຄວາມອຶດຢາກ. ແລະໄຟເຜົາຜານນາງໃຫ້ຈິບຫາຍ ເພາະອົງ­ພຣະ­ຜູ້­ເປັນ­ເຈົ້າ ພຣະເຈົ້າຜູ້ຊົງຕັດສິນລົງໂທດນະຄອນນັ້ນ ຊົງປະກອບດ້ວຍພຣະກຳລັງ. ບັນດາກະສັດແຫ່ງແຜ່ນດິນໂລກ ທີ່ໄດ້ລ່ວງຜິດສິນທຳທາງເພດກັບນະຄອນນັ້ນ ແລະ ໄດ້ປ່ອຍຕົວໄປຕາມຄວາມສະໜຸກສະໜານຮ່ວມກັນນັ້ນ ເມື່ອໄດ້ເຫັນຄວັນໄຟໄໝ້ ມັນກໍຈະຕີເອິກຮ້ອງໄຫ້. ກະສັດເຫຼົ່ານັ້ນ…ຈະກ່າວວ່າ, ‘ວິບັດ ວິບັດແລ້ວ ບາບີໂລນມະຫານະຄອນທີ່ແຂງແຮງເອີຍ ເຈົ້າໄດ້ຖືກການພິພາກສາລົງໂທດເສຍ ພາຍໃນຊົ່ວໂມງດຽວເທົ່ານັ້ນ.’” (ພຣະນິມິດ 18:5–10).¹ {GC 653.1}

“ບັນດາພໍ່ຄ້າແຫ່ງແຜ່ນດິນໂລກ” ທີ່ “ລ້ຳລວຍດ້ວຍຊັບອັນຟຸມເຟືອຍຂອງນະຄອນນັ້ນ” ຕ່າງກໍ “ຢືນຢູ່ຫ່າງໆ ເພາະຢ້ານໄດ້ຮັບສ່ວນທົນທຸກທໍລະມານກັບນາງ. ພວກເຂົາຈະຮ້ອງໄຫ້ ແລະ ໂສກເສົ້າ ແລະ ເປັ່ງສຽງດັງວ່າ, ‘ວິບັດ ວິບັດແລ້ວ ມະຫານະຄອນນັ້ນ ທີ່ເຄີຍນຸ່ງຫົ່ມຜ້າປ່ານເນື້ອລະອຽດ ຜ້າສີມ່ວງອ່ອນ ຜ້າສີແດງເຂັ້ມ ທີ່ເຄີຍປະດັບຕົວດ້ວຍຄຳ ດ້ວຍເພັດພອຍຕ່າງໆ ແລະ ດ້ວຍໄຂ່ມຸກນັ້ນ. ພຽງແຕ່ຊົ່ວໂມງດຽວ ຊັບສົມບັດເຫຼົ່ານັ້ນກໍໄດ້ຖືກທຳລາຍເສຍໄປໝົດ.’” (ພຣະນິມິດ 18:11, 3, 15–17). {GC 653.2}

ນີ້ຄືການພິພາກສາລົງໂທດທີ່ຈະຕົກໃສ່ບາບີໂລນໃນມື້ແຫ່ງພຣະພິໂຣດຂອງພຣະເຈົ້າ. ນະຄອນບາບີໂລນໄດ້ສະສົມຄວາມຊົ່ວຊ້າຈົນເຕັມຂີດ, ບັດນີ້ເຖິງເວລາແລ້ວທີ່ນະຄອນນັ້ນຈະຖືກທຳລາຍ. {GC 653.3}

ຄົນອະທຳເສຍໃຈແຕ່ບໍ່ສຳນຶກ

ເມື່ອພຣະສຸຣະສຽງຂອງພຣະເຈົ້າປົດປ່ອຍໄພ່ພົນຂອງພຣະອົງ, ຜູ້ທີ່ສູນເສຍທຸກສິ່ງໃນການຕໍ່ສູ້ອັນຍິ່ງໃຫຍ່ຂອງຊີວິດ ຕື່ນຕົວຢ່າງໜ້າໃຈຫາຍ. ຕະຫຼອດໄລຍະເວລາແຫ່ງພຣະກະລຸນານັ້ນ ພວກເຂົາຫຼົງການຫຼອກລວງຂອງຊາຕານຈົນຕາບອດ ແລະ ຮູ້ສຶກວ່າມີຂໍ້ແກ້ຕົວໃນການເຮັດບາບ. ຄົນຮັ່ງມີເຄີຍທະນົງໃຈທີ່ມີຖານະສູງກວ່າຄົນດ້ອຍໂອກາດ, ເຖິງແມ່ນວ່າ ພວກເຂົາໄດ້ຊັບສິນມາໂດຍການລະເມີດພຣະບັນຍັດຂອງພຣະເຈົ້າກໍຕາມ. ພວກເຂົາບໍ່ໄດ້ເອົາໃຈໃສ່ຄົນອຶດຫິວ, ບໍ່ໄດ້ຫາເຄື່ອງນຸ່ງໃຫ້ຄົນເປືອຍກາຍ, ບໍ່ໄດ້ປະພຶດຢ່າງຍຸຕິທຳ ແລະ ບໍ່ມີໃຈເມດຕາ. ພວກເຂົາຊອກຫາການຍົກຍ້ອງເຊີດຊູ ແລະ ຄວາມນັບໜ້າຖືຕາຈາກເພື່ອນມະນຸດ. ບັດນີ້, ທຸກສິ່ງທີ່ເຮັດໃຫ້ພວກເຂົາຍິ່ງໃຫຍ່ໄດ້ຖືກຖອດຖອນໄປ ຈົນເຫຼືອແຕ່ຄວາມຫວ່າງເປົ່າ ແລະ ບໍ່ມີສິ່ງໃດປົກປ້ອງພວກເຂົາແລ້ວ. ຄົນຮັ່ງມີເຫຼົ່ານີ້ເກີດຄວາມສະທ້ານຢ້ານກົວໃນຂະນະທີ່ເບິ່ງການທຳລາຍຮູບເຄົາລົບທີ່ພວກເຂົາເລືອກແທນພຣະຜູ້ສ້າງ. ພວກເຂົາຍອມສະຫຼະຄວາມລອດ ເພື່ອແລກກັບຄວາມຮັ່ງມີ ແລະ ຄວາມມ່ວນຊື່ນທາງໂລກ ແຕ່ກັບບໍ່ໄດ້ສະແຫວງຫາຄວາມຮັ່ງມີຝ່າຍຈິດວິນຍານ. ຜົນທີ່ຕາມມາແມ່ນຊີວິດຂອງພວກເຂົາລົ້ມເຫຼວ; ຄວາມສຸກຈຶ່ງກັບກາຍເປັນຄວາມຂົມຂື່ນ, ຊັບສົມບັດໄດ້ກາຍເປັນກອງຂີ້ເຫຍື້ອ. ສິ່ງທີ່ຫາມາໄດ້ຕະຫຼອດຊີວິດຖືກກວາດລ້າງໄປພາຍໃນພັບຕາດຽວ. ຄົນຮັ່ງມີຄ່ຳຄວນເຖິງເຮືອນຊານຫຼັງໃຫຍ່ທີ່ຖືກທຳລາຍ ແລະ ເງິນຄຳທີ່ຖືກກວາດໄປ. ແຕ່ສຽງຄ່ຳຄວນຂອງພວກເຂົາກໍມິດງຽບລົງຍ້ອນຄວາມຢ້ານກົວວ່າ ຕົວເອງຈະຕ້ອງພິນາດໄປພ້ອມກັບຮູບເຄົາລົບຂອງຕົນ. {GC 654.1}

ຄົນອະທຳບໍ່ໄດ້ຮູ້ສຶກເສຍໃຈຍ້ອນຄວາມບາບໃນການເມີນເສີຍຕໍ່ພຣະເຈົ້າ ແລະ ເພື່ອນມະນຸດ ແຕ່ຍ້ອນພຣະເຈົ້າເປັນຝ່າຍຊະນະ. ພວກເຂົາຄ່ຳຄວນຍ້ອນຜົນທີ່ເກີດຂຶ້ນ ແຕ່ບໍ່ໄດ້ກັບໃຈຈາກຄວາມຊົ່ວຮ້າຍຂອງຕົນ. ຖ້າເຮັດໄດ້ພວກເຂົາກໍຈະໃຊ້ທຸກວິທີເພື່ອເອົາຊະນະ. {GC 654.2}

ຊາວໂລກເຫັນກຸ່ມຄົນທີ່ພວກເຂົາເຄີຍດູໝິ່ນເຍາະເຍີ້ຍ ແລະ ຢາກທຳລາຍໃຫ້ໝົດສິ້ນນັ້ນກັບຜ່ານເຫດການໂຣກລະບາດ, ລົມພະຍຸ ແລະ ແຜ່ນດິນໄຫວໂດຍບໍ່ໄດ້ຮັບອັນຕະລາຍ. ພຣະເຈົ້າຊົງເປັນໄຟທີ່ເຜົາຜານສຳລັບຜູ້ລະເມີດພຣະບັນຍັດຂອງພຣະອົງ ແຕ່ຊົງເປັນທີ່ລີ້ໄພອັນປອດໄພສຳລັບໄພ່ພົນຂອງພຣະອົງ. {GC 654.3}

ພວກສາສະໜາຈານອະທຳ

ສາສະໜາຈານທີ່ຍອມສະຫຼະຄວາມຈິງເພື່ອເອົາໃຈມະນຸດນັ້ນ ບັດນີ້ເຫັນແຈ້ງເຖິງລັກສະນະ ແລະ ອິດທິພົນແຫ່ງຄຳສອນຂອງຕົນ. ພວກເຂົາເຫັນຢ່າງຈະແຈ້ງວ່າ ພຣະເຈົ້າຊົງເຝົ້າເບິ່ງພວກເຂົາໃນຂະນະທີ່ຢືນເທດສະໜາ, ເມື່ອຍ່າງຕາມຖະໜົນຫົນທາງ ແລະ ເມື່ອຄົບຄ້າສະມາຄົມກັບຄົນໃນວາລະຕ່າງໆຂອງຊີວິດ. ອາລົມຄວາມຮູ້ສຶກທຸກຢ່າງ, ການຂຽນທຸກບັນທັດ, ຄຳເວົ້າທຸກຄຳ ແລະ ການກະທຳທຸກຢ່າງທີ່ນຳພາຄົນໃຫ້ຫຼົງໄປເພິ່ງໃນສິ່ງທີ່ບໍ່ຈິງ, ທັງໝົດນີ້ເປັນການຫວ່ານເມັດພືດລົງດິນ; ບັດນີ້, ພວກເຂົາຈະໄດ້ເຫັນການເກັບກ່ຽວ ຄືຄົນທັງຫຼາຍທີ່ຕ້ອງຈິບຫາຍຢູ່ອ້ອມຮອບພວກເຂົາ. {GC 654.4}

ອົງ­ພຣະ­ຜູ້­ເປັນ­ເຈົ້າຊົງກ່າວວ່າ: “ພວກເຂົາບໍ່ສົນໃຈຮັກສາບາດແຜປະຊາຊົນຂອງເຮົາເລີຍ. ພວກເຂົາເວົ້າວ່າ, ‘ສະຫງົບສຸກ, ສະຫງົບສຸກ’ ໃນເມື່ອທຸກສິ່ງບໍ່ມີຄວາມສະຫງົບສຸກດັ່ງທີ່ໄດ້ເວົ້ານັ້ນ.” “ດ້ວຍການຕົວະຂອງພວກເຈົ້ານັ້ນ ພວກເຈົ້າເຮັດໃຫ້ຄົນຊອບທຳໝົດກຳລັງໃຈ ຄືຄົນທີ່ເຮົາບໍ່ຕ້ອງການທຳຮ້າຍ. ພວກເຈົ້າປ້ອງກັນຄົນຊົ່ວໄວ້ ບໍ່ໃຫ້ພວກເຂົາປະຖິ້ມຄວາມຊົ່ວ ແລະ ຊ່ວຍເອົາຊີວິດຂອງພວກເຂົາໄວ້.” (ເຢເຣມີຢາ 8:11; ເອເຊກຽນ 13:22). {GC 655.1}

“ວິບັດແກ່ພວກຜູ້ລ້ຽງແກະຜູ້ທີ່ທຳລາຍ ແລະ ເຮັດໃຫ້ກະຈັດກະຈາຍໄປທົ່ວທົ່ງຫຍ້າຂອງເຮົາ.…ເຮົາຈະລົງໂທດພວກເຈົ້າສຳລັບການຊົ່ວຊ້າທີ່ພວກເຈົ້າໄດ້ເຮັດນັ້ນ.” “ບັນດາພວກຜູ້ລ້ຽງແກະເອີຍ ຈົ່ງຮ້ອງໄຫ້ສາ, ພວກເຈົ້າທີ່ເປັນຜູ້ລ້ຽງແກະຂອງເຮົາເອີຍ ຈົ່ງຮ້ອງໄຫ້ຄ່ຳຄວນສາ, ຈົ່ງໄວ້ທຸກ ແລະ ກິ້ງເກືອກຢູ່ໃນຂີ້ຝຸ່ນດິນ. ເວລາກໍມາເຖິງແລ້ວ ທີ່ພວກເຈົ້າຕ້ອງຖືກປະຫານໝູ່…ພວກເຈົ້າບໍ່ມີທາງທີ່ຈະປົບໜີໄປໄດ້ເລີຍ.” (ເຢເຣມີຢາ 23:1–2; 25:34–35). {GC 655.2}

ພວກສາສະໜາຈານ ແລະ ສະມາຊິກເຫັນແລ້ວວ່າ ພວກເຂົາບໍ່ໄດ້ຮັກສາຄວາມສຳພັນທີ່ຖືກຕ້ອງກັບພຣະເຈົ້າ ແຕ່ໄດ້ກະບົດຕໍ່ພຣະອົງຜູ້ຊົງເປັນແຫຼ່ງກຳເນີດຂອງກົດໝາຍອັນຍຸຕິທຳ ແລະ ຊອບທຳທັງປວງ. ການປະຖິ້ມພຣະບັນຍັດຂອງພຣະເຈົ້າໄດ້ກໍ່ໃຫ້ເກີດບັນຫາຊົ່ວຮ້າຍນາໆປະການ, ບໍ່ວ່າຈະເປັນການແຕກແຍກ, ຄວາມກຽດຊັງ ແລະ ຄວາມຊົ່ວຊ້າ ຈົນໂລກກາຍເປັນສະໜາມຮົບອັນກວ້າງໃຫຍ່ ແລະ ກາຍເປັນໜອງບຶງແຫ່ງຄວາມເສື່ອມຊາມ. ນີ້ແມ່ນສິ່ງທີ່ປາກົດແກ່ສາຍຕາຂອງຜູ້ທີ່ປະຕິເສດຄວາມຈິງ ແລະ ເລືອກທີ່ຈະກອດກຳຄວາມຜິດເອົາໄວ້. ບໍ່ມີພາສາໃດທີ່ສາມາດອະທິບາຍເຖິງຄວາມໃຈຫາຍ ແລະ ຄວາມປາຖະໜາຂອງຜູ້ທີ່ບໍ່ເຊື່ອຟັງ ແລະ ບໍ່ສັດຊື່ ເມື່ອພວກເຂົາຮູ້ວ່າໄດ້ສູນເສຍຊີວິດນິຣັນໄປຕະຫຼອດການ. ເຖິງຄາວນັ້ນ, ຄົນທີ່ຊາວໂລກເຄີຍຫຼົງໄຫຼຍ້ອນຄວາມສາມາດ ແລະ ການເວົ້າຈາຄ່ອງແຄ້ວລ່ຽນໄຫຼ ກໍຈະເຂົ້າໃຈວ່າຄຳຍ້ອງຍໍຂອງມະນຸດບໍ່ມີຄ່າຫຍັງເລີຍ. ພວກເຂົາຮູ້ເຖິງສິ່ງທີ່ຕົນໄດ້ສູນເສຍໄປຍ້ອນການລະເມີດ, ຈຶ່ງຂາບລົງທີ່ຕີນຂອງຜູ້ທີ່ພວກເຂົາເຄີຍໝິ່ນປະໝາດ ແລະ ເຍາະເຍີ້ຍຍ້ອນຄວາມສັດຊື່ຕໍ່ພຣະເຈົ້າ ພ້ອມທັງຍອມຮັບວ່າພຣະອົງຊົງຮັກຜູ້ທີ່ສັດຊື່ເຫຼົ່ານັ້ນ. {GC 655.3}

ຄົນທັງຫຼາຍເຫັນແລ້ວວ່າ ພວກເຂົາຖືກຫຼອກລວງ. ພວກເຂົາກ່າວໂທດເຊິ່ງກັນແລະກັນວ່າເປັນຜູ້ນຳພາໄປສູ່ຄວາມຈິບຫາຍ, ແຕ່ທຸກຄົນພ້ອມໃຈກັນປະນາມພວກສາສະໜາຈານຢ່າງຮຸນແຮງທີ່ສຸດ. ພວກສາສະໜາຈານໄດ້ກ່າວແຕ່ເລື່ອງທີ່ຟັງແລ້ວສະບາຍຫູ; ພວກເຂົາໄດ້ນຳຜູ້ຟັງໃຫ້ລະເມີດພຣະບັນຍັດຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະ ຂົ່ມເຫັງຜູ້ທີ່ຮັກສາພຣະບັນຍັດໄວ້ໃຫ້ບໍຣິສຸດ. ບັດນີ້, ພວກອາຈານເຫຼົ່ານີ້ສາລະພາບຕໍ່ໜ້າຊາວໂລກດ້ວຍຄວາມສິ້ນຫວັງ ເຖິງການຫຼອກລວງຂອງພວກເຂົາ. ຝູງຊົນຮ້ອງອອກມາດ້ວຍຄວາມຄຽດແຄ້ນວ່າ: “ພວກເຮົາຈິບຫາຍແລ້ວ! ແລະພວກເຈົ້າເປັນຕົ້ນເຫດຂອງຄວາມຈິບຫາຍຂອງພວກເຮົາ;” ຈາກນັ້ນກໍຫັນມາຕໍ່ສູ້ຜູ້ລ້ຽງແກະປອມ. ຄົນທີ່ເຄີຍນັບຖືອາຈານເຫຼົ່ານັ້ນຫຼາຍທີ່ສຸດ ຈະເປັນພວກທີ່ກ່າວຄຳສາບແຊ່ງອັນຮຸນແຮງທີ່ສຸດໃສ່ພວກເຂົາ. ມືທີ່ເຄີຍສວມພວງມາໄລໃຫ້ພວກສາສະໜາຈານປອມ ບັດນີ້ກໍຍົກຂຶ້ນມາເພື່ອທຳລາຍພວກເຂົາ. ດາບທີ່ກຽມໄວ້ເພື່ອຂ້າຄົນຂອງພຣະເຈົ້າ ກັບຖືກນຳມາເພື່ອທຳລາຍສັດຕູຂອງພວກເຂົາ. ມີການຕໍ່ສູ້ ແລະ ການນອງເລືອດທຸກຫົນທຸກແຫ່ງ. {GC 655.4}

ຄົນອະທຳຖືກທຳລາຍ

“ສຽງຄຶກຄະນອງຈະດັງກ້ອງໄປຈົນເຖິງສຸດປາຍແຜ່ນດິນໂລກ. ເພາະພຣະເຈົ້າຢາເວຈະດຳເນີນຄະດີກັບປະຊາຊາດທັງຫຼາຍ; ພຣະອົງຈະນຳການພິພາກສາມາສູ່ມວນມະນຸດທັງໝົດ ແລະ ຈະປະຫານຄົນຊົ່ວຮ້າຍດ້ວຍດາບ.” (ເຢເຣມີຢາ 25:31 LCV). ການຂັດແຍ້ງອັນຍິ່ງໃຫຍ່ໄດ້ດຳເນີນມາເປັນເວລາຫົກພັນປີແລ້ວ. ພຣະບຸດຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະ ເຫຼົ່າທູດສະຫວັນໄດ້ຕໍ່ສູ້ກັບອຳນາດຂອງມານຮ້າຍ ເພື່ອຕັກເຕືອນ, ໃຫ້ຄວາມສະຫວ່າງ ແລະ ຊ່ວຍມະນຸດໃຫ້ລອດພົ້ນ. ບັດນີ້, ທຸກຄົນໄດ້ເລືອກຝ່າຍຂອງຕົນແລ້ວ ຄົນອະທຳໄດ້ເຂົ້າຮ່ວມກັບຊາຕານຢ່າງເຕັມທີ່ ໃນການເຮັດສົງຄາມຕໍ່ສູ້ກັບພຣະເຈົ້າ. ເວລາໄດ້ມາເຖິງແລ້ວ ທີ່ພຣະເຈົ້າຈະປົກປ້ອງສິດອຳນາດຂອງພຣະບັນຍັດຂອງພຣະອົງທີ່ຖືກຢຽບຢ້ຳ. ບັດນີ້, ການຂັດແຍ້ງບໍ່ແມ່ນກັບຊາຕານພຽງຜູ້ດຽວອີກຕໍ່ໄປ ແຕ່ແມ່ນກັບມະນຸດດ້ວຍ. “ອົງ­ພຣະ­ຜູ້­ເປັນ­ເຈົ້າມີຄະດີຕໍ່ສູ້ນາໆປະເທດ. ພຣະອົງຈະນຳຄົນຊົ່ວ…ໃຫ້ຖືກສັງຫານໝົດ.” (ເຢເຣມີຢາ 25:31 LO2012). {GC 656.1}

ເຄື່ອງໝາຍແຫ່ງການຊົງໄຖ່ໄດ້ຖືກປະທັບໄວ້ເທິງຜູ້ທີ່ “ໂສກເສົ້າ ແລະ ຄ່ຳຄວນເພາະສິ່ງທີ່ໜ້າກຽດຊັງທັງໝົດ ເຊິ່ງຄົນທັງຫຼາຍໄດ້ເຮັດ[ຂຶ້ນ].” ບັດນີ້, ທູດມໍຣະນະກໍອອກໄປ, ເຊິ່ງກົງກັບກຸ່ມຜູ້ຊາຍຖືອາວຸດໃນນິມິດຂອງເອເຊກຽນ. ພວກເຂົາໄດ້ຮັບຄຳສັ່ງວ່າ: “ຈົ່ງຂ້າທັງຜູ້ເຖົ້າ, ຄົນໜຸ່ມ ແລະ ແມ່ຍິງ, ແມ່ ແລະ ເດັກນ້ອຍ, ແຕ່ຢ່າແຕະຕ້ອງຜູ້ທີ່ມີເຄື່ອງໝາຍນັ້ນ. ຈົ່ງເລີ່ມຕົ້ນຕັ້ງແຕ່ສະຖານນະມັດສະການຂອງເຮົານີ້.” ຜູ້­ເຜີຍ­ພຣະ­ທຳກ່າວວ່າ: “ດັ່ງນັ້ນ ຄົນເຫຼົ່ານັ້ນຈຶ່ງເລີ່ມຕົ້ນຂ້າຕັ້ງແຕ່ຜູ້ເຖົ້າທີ່ຢູ່ຕໍ່ໜ້າວິຫານ.” (ເອເຊກຽນ 9:1–6 LCV). ການທຳລາຍເລີ່ມຕົ້ນຈາກພວກທີ່ອ້າງຕົວເປັນຜູ້ພິທັກຮັກສາຝ່າຍຈິດວິນຍານຂອງປະຊາຊົນ. ພວກຜູ້ເຝົ້າຍາມປອມເປັນກຸ່ມທຳອິດທີ່ລົ້ມລົງ. ບໍ່ມີຜູ້ໃດທີ່ຈະສົງສານ, ບໍ່ມີໃຜຈະໄວ້ຊີວິດພວກເຂົາ. ທັງຜູ້ຊາຍ, ແມ່ຍິງ, ຍິງສາວ ແລະ ເດັກນ້ອຍກໍພິນາດໄປພ້ອມກັນ. {GC 656.2}

“ພຣະເຢໂຮວາກຳລັງສະເດັດອອກມາຈາກສະຖານທີ່ຂອງພຣະອົງ ເພື່ອລົງໂທດຊາວແຜ່ນດິນໂລກ ເພາະຄວາມຊົ່ວຊ້າຂອງເຂົາທັງຫຼາຍ; ແລະແຜ່ນດິນໂລກຈະເປີດເຜີຍໂລຫິດເຊິ່ງຫຼັ່ງຢູ່ເທິງມັນ ແລະ ຈະບໍ່ປິດບັງຜູ້ຖືກຂ້າຂອງມັນໄວ້ອີກ.” (ເອຊາຢາ 26:21 ດັດແປງຈາກສະບັບ TKJV). “ອົງ­ພຣະ­ຜູ້­ເປັນ­ເຈົ້າຈະນຳໂຣກລະບາດມາສູ່ຊົນຊາດທັງໝົດ ເຊິ່ງໄດ້ເຮັດເສິກຕໍ່ສູ້ນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ. ເນື້ອໜັງຂອງພວກເຂົາຈະເປື່ອຍເນົ່າ ເມື່ອຍັງມີຊີວິດຢູ່; ຕາ ແລະ ລີ້ນຂອງພວກເຂົາຈະເປື່ອຍເນົ່າເຊັ່ນກັນດ້ວຍ. ໃນວັນນັ້ນ, ອົງ­ພຣະ­ຜູ້­ເປັນ­ເຈົ້າຈະເຮັດໃຫ້ພວກເຂົາສັບສົນວຸ້ນວາຍໃຫຍ່ ແລະ ຢ້ານກົວ ຈົນວ່າຈະໂຈມຕີ ແລະ ຈັບກຸມຄົນທີ່ຢູ່ໃກ້ຄຽງຕົນ.” (ເຊກາຣີຢາ 14:12–13 LO2012). ຄົນອະທຳທັງປວງຈະພິນາດໄປດ້ວຍການຕໍ່ສູ້ອັນບ້າຄັ່ງທີ່ເກີດຈາກອາລົມຮຸນແຮງຂອງພວກເຂົາເອງ ແລະ ຈາກການຖອກເທພຣະພິໂຣດອັນເຕັມຂະໜາດຂອງພຣະເຈົ້າ. ບໍ່ມີໃຜຈະລອດພົ້ນ, ບໍ່ວ່າຈະເປັນບາດຫຼວງ, ຜູ້ປົກຄອງ, ປະຊາຊົນ, ຄົນຮັ່ງມີ, ຄົນທຸກຍາກ, ຄົນຊັ້ນສູງ ຫຼື ຄົນຊັ້ນຕ່ຳ. “ໃນວັນນັ້ນ ຊາກສົບທັງຫຼາຍຂອງຄົນທີ່ພຣະເຈົ້າຢາເວໄດ້ຂ້າຖິ້ມ ຈະກະຈັດກະຈາຍກັນຢູ່ ແຕ່ສົ້ນໜຶ່ງຫາອີກສົ້ນໜຶ່ງຂອງແຜ່ນດິນໂລກ. ຈະບໍ່ມີຜູ້ໃດເລີຍໄວ້ທຸກໃຫ້ພວກເຂົາ ແລະທັງຈະບໍ່ມີຜູ້ໃດເອົາຊາກສົບໄປຝັງໄວ້.” (ເຢເຣມີຢາ 25:33). {GC 656.3}

ເມື່ອພຣະຄຣິສສະເດັດມາ, ຄົນອະທຳຈະຖືກລຶບລ້າງໄປຈາກພື້ນແຜ່ນດິນໂລກ. ພວກເຂົາຈະຖືກເຜົາຜານດ້ວຍລົມພຣະໂອດຂອງພຣະອົງ ແລະ ຖືກທຳລາຍດ້ວຍສະຫງ່າຣາສີອັນເຈີດຈ້າຂອງພຣະອົງ. ພຣະຄຣິສຈະນຳໄພ່ພົນຂອງພຣະອົງໄປຍັງນະຄອນຂອງພຣະເຈົ້າ, ເຮັດໃຫ້ແຜ່ນດິນໂລກຫວ່າງເປົ່າບໍ່ມີຜູ້ອາໄສຢູ່. “ດັ່ງນັ້ນ, ພຣະເຢໂຮວາໃຫ້ແຜ່ນດິນຮ້າງເປົ່າ ແລະ ຂວ້ຳໜ້າດິນ ແລະ ໃຫ້ປະຊາຊົນພັດພາກຈາກກັນ.” “ໂລກຈະຫວ່າງເປົ່າ ແລະ ຍັບເຍີນຢ່າງສິ້ນເຊີງ. ອົງ­ພຣະ­ຜູ້­ເປັນ­ເຈົ້າຊົງກ່າວຖ້ອຍຄຳເຫຼົ່ານີ້.” “ໂລກເປັນມົນທິນ ເນື່ອງຈາກຜູ້ອາໄສຂອງມັນ, ເພາະເຂົາທັງຫຼາຍລະເມີດທຳມະບັນຍັດ, ຝ່າຝືນກົດເກນ ແລະ ຫັກທຳລາຍພັນທະສັນຍານິຣັນນັ້ນ. ເພາະສະນັ້ນ, ຄຳສາບແຊ່ງກືນກິນໂລກ ແລະ ຜູ້ອາໄສໃນນັ້ນກໍແບກຮັບຄວາມຜິດ; ເພາະສະນັ້ນ, ຜູ້ອາໄສຂອງໂລກຈຶ່ງຖືກເຜົາຜານ.” (ເອຊາຢາ 24:1 ດັດແປງຈາກສະບັບລາວບູຮານ; 3 ດັດແປງຈາກສະບັບ TNCV; 5–6 THSV). {GC 657.1}

ແຜ່ນດິນໂລກທັງໝົດປາກົດເໝືອນຖິ່ນແຫ້ງແລ້ງກັນດານອັນຮົກຮ້າງເປົ່າປ່ຽວ. ຊາກເພພັງຂອງບ້ານເມືອງທີ່ຖືກແຜ່ນດິນໄຫວທຳລາຍ, ຕົ້ນໄມ້ທີ່ຖືກຖອນຮາກຖອນໂຄນ, ກ້ອນຫີນອັນແຫຼມຄົມທີ່ຖືກຄື້ນທະເລຊັດຂຶ້ນມາ ຫຼື ຖືກດັນອອກຈາກໃຕ້ດິນກໍກະຈັດກະຈາຍຢູ່ທົ່ວພື້ນຜິວໂລກ, ແລ້ວມີຫຼຸມຂະໜາດມະຫຶມາໃນບ່ອນທີ່ເຄີຍເປັນພູເຂົາ. {GC 657.2}

ຊາຕານຖືກຄຸມຂັງໄວ້ໃນໂລກ

ພິທີສຸດທ້າຍຂອງວັນລຶບລ້າງບາບໃນພຣະຄຳພີເດີມ ເປັນເງົາສັນຍະລັກຂອງສິ່ງທີ່ຈະເກີດຂຶ້ນ. ຫຼັງຈາກພາລະກິດໃນສະຖານທີ່ສັກສິດທີ່ສຸດສຳເລັດລົງ ແລະ ຄວາມບາບຂອງຊົນຊາດອິດສະຣາເອນໄດ້ຖືກຊຳລະອອກຈາກສະຖານນະມັດສະການແລ້ວ ໂດຍເລືອດຂອງເຄື່ອງບູຊາໄຖ່ບາບ, ເມື່ອນັ້ນ ແບ້ຮັບບາບໄດ້ຖືກນຳມາຢູ່ຕໍ່ໜ້າພຣະພັກອົງ­ພຣະ­ຜູ້­ເປັນ­ເຈົ້າໃນຂະນະທີ່ມັນຍັງມີຊີວິດຢູ່. ມະຫາ­ປະໂຣຫິດໄດ້ສາລະພາບບາບຢູ່ເໜືອແບ້ໂຕນັ້ນ ຕໍ່ໜ້າຊຸມຊົນອິດສະຣາເອນທັງປວງ ແລະ ວາງຄວາມບາບຊົ່ວ ແລະ ການລ່ວງລະເມີດທັງສິ້ນຂອງພວກເຂົາລົງເທິງຫົວຂອງແບ້ໂຕນັ້ນ (ເບິ່ງ ລະບຽບ­ພວກ­ເລວີ 16:21). ເຊັ່ນດຽວກັນ, ເມື່ອວຽກງານແຫ່ງການລຶບລ້າງຄວາມບາບໃນສະຖານນະມັດສະການແຫ່ງສະຫວັນສຳເລັດລົງແລ້ວ, ຄວາມບາບຂອງໄພ່ພົນຂອງພຣະເຈົ້າ ຈະຖືກວາງໃສ່ຊາຕານຢູ່ຕໍ່ໜ້າພຣະພັກພຣະເຈົ້າ ແລະ ຕໍ່ໜ້າເຫຼົ່າທູດສະຫວັນກັບຝູງຊົນຜູ້ໄດ້ຮັບການໄຖ່. ຊາຕານຈະຖືກຕັດສິນວ່າມີຄວາມຜິດໃນຄວາມຊົ່ວທັງໝົດທີ່ມັນລໍ້ລວງຄົນຂອງພຣະເຈົ້າໃຫ້ເຮັດ. ແລ້ວຈະເປັນດັ່ງໃນພິທີລຶບລ້າງຄວາມບາບ ທີ່ໂຕແບ້ຮັບບາບຖືກສົ່ງໄປຍັງດິນແດນເປົ່າປ່ຽວ, ຊາຕານກໍຈະຖືກຂັງໄວ້ໃນໂລກທີ່ຮົກຮ້າງເປົ່າປ່ຽວທີ່ບໍ່ມີຜູ້ຄົນອາໄສຢູ່. {GC 658.1}

ໂຢຮັນໄດ້ຂຽນຄຳພະຍາກອນໃນພຣະທຳພຣະນິມິດກ່ຽວກັບການຂັງຊາຕານ ແລະ ສະພາບຂອງໂລກໃນເວລານັ້ນທີ່ມີຄວາມຮົກຮ້າງປັ່ນປ່ວນ; ເພິ່ນປະກາດວ່າສະພາບນີ້ຈະຄົງຢູ່ເປັນເວລາໜຶ່ງພັນປີ. ເຫດການນີ້ຈະເກີດຂຶ້ນ ຫຼັງຈາກການສະເດັດມາຄັ້ງທີສອງຂອງພຣະຄຣິສ ແລະ ການທຳລາຍຄົນອະທຳ, ຕາມທີ່ຂຽນໄວ້ວ່າ: “ແລ້ວຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຫັນເທວະດາຕົນໜຶ່ງລົງມາຈາກສະຫວັນ, ເພິ່ນຖືກະແຈຂອງເຫວເລິກ ແລະ ຖືໂສ້ເສັ້ນໃຫຍ່. ເພິ່ນໄດ້ຈັບເອົາພະຍານາກ ເຊິ່ງເປັນງູແຕ່ດຶກດຳບັນ ຄືມານຮ້າຍ ແລະ ມານຊາຕານ ໄດ້ຜູກມັດມັນໄວ້ໃນລະຫວ່າງພັນປີ. ແລ້ວເພິ່ນໄດ້ຖິ້ມມັນລົງໄປໃນເຫວເລິກ ແລະ ໃສ່ກະແຈ ທັງຕີຕາປະທັບໃສ່ດ້ວຍ ເພື່ອບໍ່ໃຫ້ມັນໄດ້ຫຼອກລວງບັນດາປະຊາຊາດທັງຫຼາຍອີກຕໍ່ໄປ ຈົນກວ່າໜຶ່ງພັນປີຜ່ານພົ້ນໄປ. ຫຼັງຈາກນັ້ນ, ມັນຈະຕ້ອງຖືກປ່ອຍໃຫ້ອອກມາພຽງຊົ່ວໄລຍະໜຶ່ງ.” (ພຣະນິມິດ 20:1–3). {GC 658.2}

ຄຳວ່າ “ເຫວເລິກ” ນັ້ນ ໝາຍເຖິງແຜ່ນດິນໂລກໃນສະພາບທີ່ວຸ້ນວາຍ ແລະ ມືດມົນ ດັ່ງທີ່ເຫັນໄດ້ຈາກຂໍ້ພຣະຄຳພີອື່ນໆ. ພຣະຄຳພີຂຽນເຖິງສະພາບຂອງໂລກ “ໃນປະຖົມມະການ” ວ່າ “ຂະນະນັ້ນ ໂລກຍັງບໍ່ມີຮູບຊົງ ແລະ ຫວ່າງເປົ່າ ຄວາມມືດປົກຄຸມຢູ່ເໜືອພື້ນຜິວຂອງຫ້ວງນ້ຳ.” (ປະຖົມມະການ 1:1–2 TNCV). ຄຳວ່າ “ເຫວເລິກ” ໃນພຣະນິມິດບົດທີ 20 ກັບ “ຫ້ວງນ້ຳ” ໃນປະຖົມມະການຂອງພຣະຄຳພີພາສາກຣີກບູຮານ ເປັນຄຳດຽວກັນ. ຄຳພະຍາກອນສອນວ່າ ໂລກຈະກັບຄືນສູ່ສະພາບນີ້ຢ່າງໜ້ອຍກໍບາງສ່ວນ. ເມື່ອເຢເຣມີຢາເຫັນນິມິດເຖິງວັນຍິ່ງໃຫຍ່ຂອງພຣະເຈົ້າ ເພິ່ນກ່າວວ່າ: “ຂ້ານ້ອຍຈ້ອງຕາເບິ່ງແຜ່ນດິນໂລກ ເຫັນເປັນທີ່ຮ້າງຫວ່າງເປົ່າທັງໝົດ ແລະ ແນມເບິ່ງຟ້າສະຫວັນກໍບໍ່ເຫັນແສງສະຫວ່າງໃດໆທັງສິ້ນ. ຂ້ານ້ອຍແນມເບິ່ງພູເຂົາຕ່າງໆພຸ້ນ ມັນກໍສັ່ນສະເທືອນ ແລະ ເນີນພູທັງຫຼາຍກໍໂຊເຊໄປມາດ້ວຍ. ຂ້ານ້ອຍເຫັນວ່າ ໃນທີ່ນັ້ນບໍ່ມີຈັກຄົນເລີຍ ແມ່ນແຕ່ຝູງນົກກໍໄດ້ເຈີດບິນໜີໄປຈົນສິ້ນ. ດິນແດນທີ່ແຕ່ກ່ອນເປັນດິນທີ່ອຸດົມສົມບູນ ກໍກາຍເປັນຖິ່ນແຫ້ງແລ້ງກັນດານໄປສິ້ນ; ເມືອງທັງຫຼາຍກໍຖືກປະໃຫ້ຮົກຮ້າງເພພັງ.” (ເຢເຣມີຢາ 4:23–26). {GC 658.3}

ແຜ່ນດິນໂລກຈະເປັນທີ່ຢູ່ອາໄສຂອງຊາຕານ ແລະ ເຫຼົ່າທູດຂອງມັນເປັນເວລາໜຶ່ງພັນປີ. ມັນຈະຖືກກັກຂັງໃຫ້ຢູ່ແຕ່ໃນໂລກເທົ່ານັ້ນ, ບໍ່ສາມາດເຂົ້າເຖິງໂລກອື່ນໆ ເພື່ອທົດລອງ ຫຼື ລົບກວນຜູ້ທີ່ບໍ່ເຄີຍຕົກໃນຄວາມບາບ. ໃນລັກສະນະນີ້ ມັນຈຶ່ງຖືກຜູກມັດໄວ້ເພາະບໍ່ມີຜູ້ໃດເຫຼືອຢູ່ໃຫ້ມັນລໍ້ລວງ. ມັນຈະບໍ່ສາມາດຫຼອກລວງ ຫຼື ທຳລາຍອີກຕໍ່ໄປ ເຊິ່ງເປັນສິ່ງດຽວທີ່ເຮັດໃຫ້ມັນມີຄວາມສຸກ ແລະ ທີ່ມັນເຮັດມາຫຼາຍພັນປີແລ້ວ. {GC 659.1}

ຜູ້ປະກາດພຣະທຳເອຊາຢາ ໄດ້ເບິ່ງລ່ວງໜ້າເຖິງເວລາທີ່ຊາຕານຈະຖືກໂຄ່ນລົ້ມວ່າ: “ລູຊີເຟີ, ດວງດາວສ່ອງໃສໃນຕອນເຊົ້າເອີຍ ເຈົ້າໄດ້ຕົກລົງຈາກສະຫວັນແລ້ວນໍ. ໃນອະດີດນັ້ນ, ເຈົ້າໄດ້ຕີຊະນະຫຼາຍໆຊົນຊາດ…ເຈົ້າໄດ້ເວົ້າໃນໃຈວ່າ, ‘ຂ້ອຍຈະຂຶ້ນໄປສະຫວັນ ແລະ ຕັ້ງບັນລັງຂອງຂ້ອຍໄວ້ໃນທີ່ສູງສຸດເໜືອດວງດາວຕ່າງໆ. ຂ້ອຍຈະຕ້ອງນັ່ງດັ່ງກະສັດເທິງພູທາງທິດເໜືອ…ຂ້ອຍຈະຕ້ອງຂຶ້ນໄປເໜືອຈອມເມກ ແລະ ເປັນດັ່ງອົງຊົງຣິດອຳນາດຍິ່ງໃຫຍ່.’ ແຕ່ແລ້ວເຈົ້າພັດໄດ້ຖືກຖິ້ມລົງມາສູ່ບ່ອນເລິກທີ່ສຸດຂອງແດນມໍຣະນາ.” “ຄົນທັງຫຼາຍທີ່ເຫັນເຈົ້າກໍເພ່ງຕາເບິ່ງເຈົ້າ, ເຂົາແຍງເບິ່ງເຈົ້າວ່າ: ‘ຜູ້ນີ້ແມ່ນອີ່ຫຼີ, ຜູ້ທີ່ໄດ້ໃຫ້ແຜ່ນດິນຫວັ່ນໄຫວ, ທີ່ໄດ້ໃຫ້ຣາຊອານາຈັກທັງຫຼາຍວຸ້ນວາຍໄປ, ທີ່ໄດ້ທຳລາຍແຜ່ນດິນໂລກໃຫ້ເປັນປ່າ ແລະ ເມືອງທັງຫຼາຍໃນໂລກນັ້ນເພິ່ນໄດ້ມ້າງເສຍ. ຄົນທັງຫຼາຍທີ່ເພິ່ນໄດ້ຈັບເປັນທາດ ເພິ່ນບໍ່ໄດ້ປ່ອຍຈັກເທື່ອ.’” (ເອຊາຢາ 14:12–15; 16–17 ສະບັບລາວບູຮານ). {GC 659.2}

ເປັນເວລາຫົກພັນປີແລ້ວ ທີ່ການກະບົດຂອງຊາຕານໄດ້ເຮັດໃຫ້ແຜ່ນດິນໂລກສັ່ນສະເທືອນ. ມັນໄດ້ “ທຳລາຍແຜ່ນດິນໂລກໃຫ້ເປັນປ່າ ແລະ ເມືອງທັງຫຼາຍໃນໂລກນັ້ນເພິ່ນໄດ້ມ້າງເສຍ.” “ຄົນທັງຫຼາຍທີ່ເພິ່ນໄດ້ຈັບເປັນທາດ ເພິ່ນບໍ່ໄດ້ປ່ອຍຈັກເທື່ອ.” ເປັນເວລາຫົກພັນປີແລ້ວ ທີ່ໄພ່ພົນຂອງພຣະເຈົ້າຖືກກັກຂັງພາຍໃຕ້ອຳນາດແຫ່ງຄວາມຕາຍ ແລະ ຊາຕານຕັ້ງໃຈຈະກັກຂັງພວກເຂົາໄວ້ຕະຫຼອດໄປ. ແຕ່ພຣະຄຣິສໄດ້ທຳລາຍໂສ້ຂອງມັນແລ້ວ ແລະ ປົດປ່ອຍບັນດາຊະເລີຍໃຫ້ເປັນອິດສະຫຼະ. {GC 659.3}

ບັດນີ້, ແມ່ນແຕ່ຄົນຊົ່ວກໍຍັງພົ້ນຈາກອຳນາດຂອງຊາຕານ, ເຫຼືອພຽງແຕ່ກຸ່ມທູດຊົ່ວຮ້າຍເທົ່ານັ້ນທີ່ຢູ່ກັບມັນ. ດັ່ງນັ້ນ, ມັນຈຶ່ງມີເວລາທົບທວນເຖິງຜົນຂອງຄຳສາບແຊ່ງທີ່ເກີດຈາກຄວາມບາບ. “ກະສັດທັງປວງຂອງບັນດາປະຊາຊາດສິ້ນຊີວິດຢ່າງມີກຽດ ຕ່າງກໍຢູ່ໃນຖ້ຳຝັງສົບຂອງຕົນ ແຕ່ທ່ານຖືກແກວ່ງໄກອອກໄປຈາກຂຸມສົບຂອງທ່ານ ເໝືອນກິ່ງໄມ້ທີ່ຖືກຕັດຖິ້ມຈາກຕົ້ນ…ທ່ານຈະບໍ່ຖືກຝັງດ້ວຍກັນກັບກະສັດອື່ນໆ ເພາະທ່ານໄດ້ເຮັດໃຫ້ແຜ່ນດິນຂອງທ່ານພິນາດຍ່ອຍຍັບ; ທ່ານໄດ້ຂ້າຊົນຊາດຂອງທ່ານ.” (ເອຊາຢາ 14:18–20 ດັດແປງຈາກສະບັບ NTV). {GC 660.1}

ຊາຕານຈະທ່ຽວໄປມາໃນໂລກທີ່ຮ້າງເປົ່າເປັນເວລາໜຶ່ງພັນປີ ແລະ ຈະໄດ້ເຫັນຜົນຂອງການກະບົດຕໍ່ພຣະບັນຍັດຂອງພຣະເຈົ້າ. ໃນຊ່ວງເວລານີ້ ມັນຈະທົນທຸກທໍລະມານຢ່າງສາຫັດ. ນັບຕັ້ງແຕ່ມັນລົ້ມລົງໃນຄວາມບາບ ມັນບໍ່ເຄີຍຢຸດພັກ ຫຼື ຢູ່ລ້າໆ ຈຶ່ງບໍ່ເຄີຍມີເວລາໄຕ່ຕອງ; ແຕ່ບັດນີ້ມັນສິ້ນຣິດເສຍແລ້ວ ແລະ ຖືກປະໄວ້ໃຫ້ພິຈາລະນາເບິ່ງການກະທຳຂອງຕົນ ນັບແຕ່ມັນເລີ່ມກະບົດຕໍ່ການປົກຄອງຂອງສະຫວັນ. ມັນຈຶ່ງຕ້ອງຫວາດຫວັ່ນ ເມື່ອຄິດເຖິງອະນາຄົດອັນໜ້າຢ້ານກົວທີ່ມັນຈະຕ້ອງຮັບໂທດສຳລັບຄວາມຊົ່ວທັງໝົດທີ່ມັນໄດ້ກະທຳ ແລະ ຈະຖືກລົງໂທດສຳລັບຄວາມບາບທີ່ມັນຍົວະໃຫ້ຄົນອື່ນກະທຳ. {GC 660.2}

ການທີ່ຊາຕານຖືກຄຸມຂັງ ຈະນຳຄວາມຊົມຊື່ນຍິນດີມາສູ່ໄພ່ພົນຂອງພຣະເຈົ້າ. ຜູ້­ເຜີຍ­ພຣະ­ທຳໄດ້ກ່າວວ່າ: “ພຣະເຈົ້າຢາເວຈະໃຫ້ປະຊາຊົນອິດສະຣາເອນ ໄດ້ບັນເທົາຈາກຄວາມເຈັບປວດ ແລະ ຄວາມທົນທຸກຂອງພວກເຂົາ ແລະຈະໃຫ້ພວກເຂົາພົ້ນຈາກການຖືກບັງຄັບໃຫ້ເຮັດວຽກໜັກ. ເມື່ອພຣະອົງກະທຳການນັ້ນ ພວກເຂົາຈະເວົ້າເຍາະເຍີ້ຍກະສັດແຫ່ງບາບີໂລນ² ວ່າ: ‘ກະສັດຜູ້ຮ້າຍກາດໄດ້ລົ້ມລົງແລ້ວ…ພຣະເຈົ້າຢາເວໄດ້ເຮັດໃຫ້ອຳນາດຂອງພວກຜູ້ປົກຄອງທີ່ຊົ່ວຮ້າຍສິ້ນສຸດໄປ ຄືຜູ້ກົດຂີ່ປະຊາຊົນຢ່າງໂຫດຮ້າຍ ແລະ ບໍ່ໄດ້ຢຸດເຂັ່ນຂ້າຊົນຊາດທັງຫຼາຍທີ່ພວກຕົນຕີໄດ້ນັ້ນ.’” (ເອຊາຢາ 14:3–6). {GC 660.3}

ການຕັດສິນກຳນົດໂທດ

ໃນໄລຍະໜຶ່ງພັນປີລະຫວ່າງການຟື້ນຄືນຊີບຄັ້ງທຳອິດ ແລະ ການຟື້ນຈາກຄວາມຕາຍຄັ້ງທີສອງນັ້ນ, ຈະມີການພິພາກສາຄົນອະທຳ. ອັກຄະສາວົກໂປໂລໄດ້ຊີ້ໃຫ້ເຫັນວ່າ ການພິພາກສານີ້ຈະເກີດຂຶ້ນພາຍຫຼັງການສະເດັດມາຄັ້ງທີສອງ, ໂດຍເພິ່ນຂຽນໄວ້ວ່າ: “ເພາະສະນັ້ນ, ພວກເຈົ້າຈຶ່ງບໍ່ຄວນຕັດສິນຄົນໃດຄົນໜຶ່ງ ກ່ອນເຖິງເວລາທີ່ໄດ້ກຳນົດໄວ້ ຈົນກວ່າອົງ­ພຣະ­ຜູ້­ເປັນ­ເຈົ້າສະເດັດມາປາກົດ; ພຣະອົງຈະຊົງເປີດເຜີຍຄວາມລັບທີ່ເຊື່ອງໄວ້ໃນຄວາມມືດນັ້ນໃຫ້ແຈ່ມແຈ້ງ ແລະ ພຣະອົງຈະເປີດເຜີຍຄວາມນຶກຄິດອັນເລິກລັບໃນໃຈມະນຸດ.” (1 ໂກຣິນໂທ 4:5). ຜູ້­ເຜີຍ­ພຣະ­ທຳດານີເອນກ່າວວ່າ ເມື່ອຜູ້ຈະເລີນດ້ວຍໄວຍະວຸດສະເດັດມາ ການພິພາກສາຈະ “ຖືກມອບໃຫ້ແກ່ບັນດາຜູ້ບໍຣິສຸດຂອງອົງຜູ້ສູງສຸດນັ້ນ.” (ດານີເອນ 7:22 THSV). ໃນເວລານັ້ນ, ຄົນຊອບທຳຈະປົກຄອງຕໍ່ພຣະພັກພຣະເຈົ້າໃນຖານະກະສັດ ແລະ ປະໂຣຫິດ. ໃນພຣະທຳພຣະນິມິດ ໂຢຮັນໄດ້ກ່າວວ່າ: “ແລ້ວຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຫັນບັນລັງຫຼາຍອັນ ແລະ ຜູ້ທີ່ນັ່ງເທິງບັນລັງນັ້ນ ເປັນຜູ້ທີ່ໄດ້ຮັບພຣະຣາຊທານອຳນາດພິພາກສາ.” “ພວກເຂົາຈະໄດ້ເປັນປະໂຣຫິດຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະ ຂອງພຣະຄຣິສ ທັງຈະຄຸ້ມຄອງຮ່ວມກັບພຣະອົງໃນລະຫວ່າງພັນປີ.” (ພຣະນິມິດ 20:4, 6). ໃນເວລານີ້ເອງທີ່ຖ້ອຍຄຳຂອງອາຈານໂປໂລຈະສຳເລັດທີ່ກ່າວວ່າ: “ປະຊາກອນຂອງພຣະເຈົ້າຈະພິພາກສາໂລກ.” (1 ໂກຣິນໂທ 6:2 TNCV). ພວກເຂົາຈະຮ່ວມກັບພຣະຄຣິສໃນການພິພາກສາຄົນອະທຳ ໂດຍປຽບທຽບການກະທຳຂອງພວກເຂົາກັບພຣະຄຳພີ ແລະ ຕັດສິນທຸກຄະດີຕາມການກະທຳທີ່ເຮັດໃນຂະນະທີ່ມີຊີວິດ. ຫຼັງຈາກນັ້ນ, ໂທດທີ່ຄົນຊົ່ວຕ້ອງໄດ້ຮັບຈະຖືກກຳນົດຕາມການກະທຳຂອງແຕ່ລະຄົນ ແລະ ຈະຖືກບັນທຶກໄວ້ຄຽງຂ້າງຊື່ຂອງພວກເຂົາ ໃນທະບຽນແຫ່ງຄວາມຕາຍ. {GC 660.4}

ພຣະເຢຊູ ແລະ ໄພ່ພົນຂອງພຣະອົງຈະພິພາກສາຕັດສິນຊາຕານ ພ້ອມດ້ວຍເຫຼົ່າທູດຂອງມັນ. ດັ່ງທີ່ອາຈານໂປໂລຂຽນໄວ້ວ່າ: “ພວກເຮົາຈະຕັດສິນບັນດາເທວະດາ.” (1 ໂກຣິນໂທ 6:3). ສ່ວນຢູດາກໍຢືນຢັນວ່າ: “ບັນດາເທວະດາ ທີ່ບໍ່ຢູ່ໃນຂອບເຂດແຫ່ງສິດອຳນາດຂອງຕົນ, ແຕ່ໄດ້ປະຖິ້ມບ່ອນຢູ່ອາໄສຂອງຕົນເອງ ພວກເຂົາໄດ້ຖືກປະໄວ້ໃນຄວາມມືດເບື້ອງລຸ່ມ, ຖືກລ່າມໂສ້ໄວ້ຕະຫຼອດໄປສຳລັບວັນຍິ່ງໃຫຍ່ທີ່ຈະມີການຕັດສິນລົງໂທດ.” (ຢູດາ 1:6). {GC 661.1}

ເມື່ອຄົບຮອບພັນປີຈະມີການຟື້ນຄືນຊີບຄັ້ງທີສອງ. ໃນເວລານັ້ນ, ຄົນອະທຳຈະຟື້ນຈາກຄວາມຕາຍ ແລະ ຈະຕ້ອງປາກົດຕົວຕໍ່ພຣະພັກພຣະເຈົ້າ “ເພື່ອຈະເຮັດແກ່ເຂົາທັງຫຼາຍຕາມຄຳພິພາກສາທີ່ບັນທຶກໄວ້ແລ້ວ.” (ເພງສັນລະ­ເສີນ 149:9 ດັດແປງຈາກສະບັບ THSV). ຫຼັງຈາກທີ່ອະທິບາຍເຖິງການຟື້ນຄືນຊີບຂອງຄົນຊອບທຳແລ້ວ, ໂຢຮັນໄດ້ຂຽນໄວ້ວ່າ: “ຄົນອື່ນໆ ທີ່ຕາຍແລ້ວບໍ່ໄດ້ກັບຄືນມີຊີວິດອີກ ຈົນກວ່າພັນປີນັ້ນລ່ວງໄປແລ້ວ.” (ພຣະນິມິດ 20:5). ສ່ວນເອຊາຢາໄດ້ກ່າວເຖິງຄົນອະທຳວ່າ “ພວກເຂົາຈະຖືກຄຸມຕົວຮວມກັນ ເໝືອນນັກໂທດທີ່ຖືກຂັງໄວ້ໃນຄຸກໃຕ້ດິນ; ພວກເຂົາຈະຖືກຈອງຈຳໄວ້ ແລະ ຫຼັງຈາກນັ້ນຫຼາຍວັນກໍຖືກລົງໂທດ.” (ເອຊາຢາ 24:22 TNCV). {GC 661.2}